Blessure-update: waarom ik mijn loophorloge gedumpt heb…

Zo, lieve bloglezers, op vraag van enkele van jullie, schrijf ik vandaag een update over het aanhoudende blessureleed dat mij al ongeveer een jaartje in de ban houdt. Het is een artikel waar ik niet altijd even veel zin in heb… Liever had ik hier een artikel geschreven over hoe je bursitis en ITB-gedoe in enkele seconden opgelost krijgt. Maar het is niet anders… Dus hier volgt even een update over waar we op medisch gebied nu staan! Voor al die er ook mee kampen. 

Wat is er aan hand?

Halverwege september leek ik eindelijk van een eeuwig durende bursitis verlost te zijn. Halverwege februari keerde de pijn plots terug. Wat begon als een knie-irritatie, escaleerde op enkele dagen naar een slijmbeursontsteking in de heupen (aan beide zijden) die het mij opnieuw best moeilijk maakte om lang te zitten, wat voor een bureaujob niet zo handig is.

Aanvankelijk ben ik toen erg ver in een hoekje weggekropen omdat ik gewoon niet kon geloven dat ik dezelfde ellende opnieuw moest doorstaan. Chronische pijn voor zeven maanden vreet mentaal enorm aan je en de gedachte er opnieuw ‘mee te dealen’ kon ik even niet aan. Gelukkig overtuigden Eliot, mijn ouders en enkele goede vriendinnen me al snel om toch weer de medische molen in te gaan.

Eerst werd er een echo gemaakt, waarop inderdaad bursitis werd aangetroffen. Zo kwam ik bij fysisch geneesheer (waarom geen vrouwelijke term?) Marieke Claerbout terecht. En zij deed eigenlijk een beetje wat tot nu toe geen dokter had gedaan: ze ging erbij zitten en legde me heel rustig uit wat er precies aan de hand was. Irritatie aan de knie betekende in dit geval een ITB-irritatie, een peesplaat die ook over je slijmbeurs loopt. Dat wist ik in principe al, maar toen kwam er een nieuw stukje van de puzzel erbij: namelijk dat ze toevallig ook een heftige blokkade in mijn bekken had gevonden, die bloedtoevoer naar mijn benen moeilijk maakte, waardoor bursitis in stand werd gehouden. En waar de klachten in mijn heupen in rust vandaan kwamen…

img_20190406_164053360

Wat doe je daaraan?

Geen Antwerp 10 miles lopen, zoals de meesten onder jullie al verwacht hadden, maar toen ik met een klein stemmetje vroeg of ik dit mezelf had aangedaan door mijn jarenlange lange-afstandslopen, was het antwoord resoluut nee. Dat vormde op zich al een opluchting: hardlopen zorgt voor een deblokkade van het bekken en heeft vermoedelijk het probleem lang tegengehouden. De pijn duikt pas op als ik door bijkomende blessures langs de kant ga zitten. Aha!

Met andere woorden; voor een bekkenblokkade moet ik rennen (let op, dit een zeer persoonlijk situatie, ga met een pijnlijke rug niet zomaar hardlopen), maar door slijmbeursontsteking kan dat niet. Als je dan veel gaat rusten, zorgt dat de bekkenblokkade ervoor dat je slijmbeursontsteking toch niet geneest, integendeel. Over vicieuze cirkels gesproken… Marathonlopen heeft me dus 3 jaar lang niet alleen veel runner’s high bezorgd, maar ook gezorgd dat mijn levensstijl (veel bureauzitten, slechte houdingen) me niet eerder in deze ellende heeft gestort.

Ben je nog bij? Wat valt er dan wel aan te doen? Ten eerste een goede kinesist zoeken, die het probleem erkent. En manuele therapie goed beheerst zodat ie handmatig af en toe je bekken eens kan mobiliseren. Of je kan leren het zelf te doen. En die je intussen goed in de gaten houdt om te vermijden dat je gekke dingen met je lichaam uithaalt. Zo kom ik tot de conclusie dat deze zeldzame blessure door de volgende maatregelen opgelost geraakt:

  1. Elke dag krachtoefeningen doen van de kine om wandel- en loophouding te verbeteren.
  2. Elke dag stretchen en yoga om de ITB en bilspieren los te maken en bekken te mobiliseren.
  3. Zit- en slaaphouding aanpassen (misschien wel de belangrijkste) om blokkade van het bekken te voorkomen. Ik gebruik nu een Sitfit plus (Thanks voor de tip, Lore!!) en probeer elke 20 minuten eens op te staan.
  4. Zwemmen en (beperkt) fietsen om bekken te mobiliseren en conditie te onderhouden.
  5. Opnieuw beginnen met lopen als de pijn het toelaat en hopen dat we dit snel weer op het niveau te krijgen dat het een blokkade voor enkele uren per dag tegen gaat. Voor zij die mij volgen op Strava: ik heb besloten even mijn loophorloge even aan de kant te leggen. Ik loop voor het moment dus zonder Garmin en afstanden die ik vroeger ook niet eens getracked zou hebben, maar gelukkig word ik er wel van…

En hoe gaat het dan nu?

Wel, blij dat u het vraagt! Dat varieert van dag tot dag: soms heb ik ’s ochtend zeker 10 minuten pijnvrije tijd als ik wakker word. Soms kan ik een paar uur staan of zitten zonder pijnstillende medicatie. Daar leef je op zo’n moment voor en probeer je aan te denken als je een feestje met je vriendinnen afzegt omdat je geen zin hebt om bang te zijn om lang recht te staan. Ook lig ik zeker niet om 18u meer in bed Temptation island te kijken omdat ik na een werkdagje zitten mentaal even niets anders meer kan. Alles bij elkaar genomen is de situatie op 2-3 weken zeer positief geëvolueerd. Ook kan ik weer langere afstanden wandelen en dat doet deugd. Ik geloof in wat de dokter zegt: namelijk dat ik verdomd goed bezig ben.

Meer dan dat blijf ik erop vertrouwen dat dit soort medische zever met een reden gebeurt. Ik hoor vaak dat ik een doorzetter ben, maar deze situatie vergt toch wel het uiterste. Het voordeel is dan weer dat wat hierna op mijn levenspad verschijnt misschien beter te relativeren zal zijn. Of zoals de bomma zegt. Als we maar gezond zijn.

De dokter geeft me echter nog minstens 6 maanden om er volledig vanaf te geraken. Hoogstwaarschijnlijk langer. De kine denkt aan een jaar om weer fatsoenlijk te functioneren op fysiek gebied. Ik hoop dat mijn lichaam zich weer eens van z’n beste kant toont en iedereen – inclusief mezelf – verbaast door binnenkort een herstelsprintje in te zetten.

Tot dan stop ik even met zeuren over , maar zij die met vergelijkbare klachten worstelen, voorzie ik natuurlijk graag van een antwoord. Oh, en als je zelf tips hebt voor zitten, wandelen, lopen, mentaal worstelen… Deel je gedachten gerust met mij!

6 reacties op ‘Blessure-update: waarom ik mijn loophorloge gedumpt heb…

  1. Toitoi met alles. Ik heb eens een maand zonder horloge gelopen omdat die kapot was. Dat voelde als vrijheid. In onze hang naar bevestiging en door ons gebrek aan vertrouwen geven we een ding steeds de hoofdrol met sporten. Een goed herstel gewenst en succes met alle oefeningen. Best wel een opgave.

    Like

    1. Awel, ik vind het verdorie ECHT een verademing! Geen stappen tellen, snelheid tracken of bezig zijn met die 100 meter die ik misschien te weinig gelopen heb. Ik denk dat ik het voorlopig nog even aan de kant laat bij het lopen 🙂

      Liked by 1 persoon

  2. Het is altijd leuk moest je een inzicht geven over welke versterkende en stabiliserende oefeningen die je moet doen. Iedereen kan dit wel eens gebruiken. Respect voor je doorzettingsvermogen trouwens. Ik heb ook jaren gesukkeld met blessures maar pas toen ik eindelijk naar mijn lichaam ging luisteren (en mijn oefeningen streng opvolgde) is dit gebeterd. En het is inderdaad beter dat je in zo een periode alleen op gevoel loopt

    Like

    1. Merci voor je reactie, David! Ik ben zeker van plan zo een artikel te schrijven, maar ik ben zelf nog serieus aan het zoeken naar wat werkt voor mijn specifieke situatie. Zodra de kine en ik het erover eens zijn, zoek ik een manier om het hier in beeld en tekst om te zetten!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s