Over angst voor ‘sociaal lopen’ en hoe je daarmee omgaat.

Gisteren werd de Adidas Ultraboost 19 voorgesteld en dit artikel gaat over dat event. Niet over de schoen, maar over dat event. Bij dat soort voorstellingen wordt er namelijk standaard samen gelopen en elke keer opnieuw betrap ik mij erop dat ik daar nooit echt goesting in heb. En blijkbaar ben ik niet alleen… 

Ik kan hier natuurlijk over de Ultraboost gaan vertellen, maar dat vond ik niet het fijnste element van de avond. De schoen is erg licht, (in mijn ogen) behoorlijk lelijk en ik heb het gevoel dat ik er flinke tempo’s op zou kunnen maken. Tegelijk voelt het voor mij niet aan als de meest veilige schoen omdat ik de massieve ondersteuning van Brooks Ghost 11 gewend ben. Ik was dus blij dat ik ze op het einde van de avond uit kon trekken, maar voor een snelle 10k op wedstrijd zou ik ze dan weer wel overwegen.

 

Goed, nu heb ik er toch nog een review in jullie (misschien ook wel) door sociale loopangst beheerste breintjes, geduwd. Laten we nu overgaan tot de kern van de zaak.

Hoe voelt het?

Sociale loopangst dus. Bang zijn om samen te lopen. Het overvalt me elke keer als ik als eenzame ochtendloper uit mijn routine wordt gehaald. ‘Vanaf nu doe ik alles wat ik wil,’ schreef ik laatst nog, maar dat kan niet als je in groep gaat rennen. Vanaf dan moet je ‘mee met de groep’. En daar begint dus mijn probleem. Laat mij het samenvatten in vier kerngedachten.

  1. Wat als ik niet mee kan met het tempo? Dan vindt iedereen me vast een slappeling
  2. Wat als ik niet weet waarover te babbelen of überhaupt niet kan babbelen vanwege te weinig lucht (want te hoog tempo)? Zal iedereen mij dan een stille idioot vinden?
  3. Wat als ik onderweg een pijntje krijg en zal moeten opgeven?
  4. Wat als ik naar toilet moet en zal moeten opgeven vanwege darmkrampen (ja, dat denk ik echt)

Met andere woorden, de kern van de zaak is tweezijdig. Het bestaat uit faalangst met betrekking tot het lopen en daaraan gekoppeld een angst voor reputatieverlies. Niets nieuws onder de zon in Lientjesland.

Wat doe je eraan?

Iedereen mag bang zijn. Voor het donker, voor vliegen of eerste dates, voor mijn hond Floor (want die is heel eng), of onze kat Darcy (nog enger), voor mij als ik een slechte dag heb of voor vet voedsel als je een eetstoornis hebt. Of voor groente want die zijn groen. Prima! Iedereen heeft wel zijn hoekje af. Het blijft echter wel belangrijk om te kijken wat je eraan kan doen…

IMG_20190221_162829_625.jpg

In mijn geval betekent dat dat ik me elke maand probeer minstens een keertje per week samen met anderen te lopen. Met mijn lief of vriendinnen of zelfs samen met die ene symathieke ander die je via Strava al een tijdje volgt en hetzelfde tempo blijkt te lopen. Het kan echter geen kwaad om daarbij een aantal voorzorgsmaatregelen te nemen om je een rotgevoel te besparen.

Bepaal op voorhand het tempo

Iets wat ik altijd graag op voorhand een beetje afspreek, is het tempo waarop we gaan lopen, zeker als je beide andere tempo’s gewend bent. Als je maar zo’n beetje start en kijkt hoe het ‘loopt’ (haha) dan jaag je elkaar (naar mijn gevoel) behoorlijk snel op. Goede afspraken, goede loopvrienden.

Zoek maatjes die sowieso al dezelfde pace hebben

Op het Adidasevent ontmoette ik drie van mijn bloggersvriendinnetjes waarvan ik heel goed weet dat onze paces aan elkaar gewaagd zijn.

Vertel de anderen over je probleem

De sympathieke ‘ik heb dat ook’ die je van andere hoort als je over je ‘loopprobleemje’ vertelt, doen sowieso deugd! Opeens besef je dat je het elkaar heel moeilijk of heel leuk kan gaan maken door ‘iets te vinden’ van het tempo van een ander. Ik gooi het er meestal al lachend uit (want iedereen in mijn loopomgeving weet er toch al van) en op slag krijg ik dan wel bijval van mensen die dezelfde tempo’s als mij willen gaan rennen.

Stop giving a ****

Ongeveer vijf minuten nadat ik op een evenement arriveer, heb ik het meestal wel gehad met mijn piekergedoe. Dan zet ik mijn angst aan de kant en heb ik er vooral héél veel zin. Resultaat is dat ik meestal heel goed mee kan en als dat niet zo is met plezier een tandje bijsteek. Je wordt echt een betere loper van samen te lopen.

52896821_10157231764648459_7116703020687032320_n
Foto door Laura on the run

En achteraf…

… Is de blijdschap en het plezier nog zo groot! Ik overwin dan niet alleen een afstand, maar ook een vorm van sociaal onbehagen. Hoe graag ik ook alleen loop, ik krijg altijd duuuzend meer energie van groepsloopjes. Mijn voornemen is dan ook zeker om ze in de toekomst nog veel vaker in te plannen!

Heb jij soms ook wel zin, maar tegelijk ook geen zin om samen met anderen te lopen?

4 reacties op ‘Over angst voor ‘sociaal lopen’ en hoe je daarmee omgaat.

  1. Ik heb dit even laten bezinken… want bij mij ligt het net iets anders. Ik zou heel graag sociale loopjes meedoen, ik zou heel graag samen met anderen kunnen lopen. Alleen is dat door mijn trage tempo blijkbaar niet mogelijk. Anderen rennen altijd veel te snel voor mij, ik hobbel er dan maar wat achteraan om op de duur toch weer alleen te lopen. Dus ja, het lijkt mij leuk, maar het is voor mij niet weggelegd.
    Neemt niet weg dat ik wel heel erg geniet van de LSD-loopjes die ik sinds een paar maanden doe. LSD-loopjes waar ook anderen zich engageren om samen met mij op mijn trage tempo te lopen. Maar dit is dan vooraf afgesproken en weten ze ook allemaal wat het tempo zal zijn. En dat is wel heel fijn lopen. 🙂

    Like

      1. Eigenlijk wou ik ook maar gewoon zeggen: als je het tempo loopt wat jij loopt, dan hoef je geen stress te hebben bij sociale loopjes, want jij kan écht gewoon mee! 😉

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s