Mijn eerste trailervaring: social trail 2019

Als op 1 januari de wekker om 7 uur gaat, kan daar maar één goede reden voor zijn: een nieuwjaarsloopje! Een van mijn goede voornemens voor 2019 was om wat nieuwe loopervaringen te ontdekken… Trailrunning is daar zeker een onderdeeltje van en dat voornemen heb ik op de eerste dag van het jaar maar meteen waar gemaakt. En hoe! 

Op weg naar De Schorre in Boom, wordt er nog vrolijk gekletst in de auto…. Wie er wel en niet uit bed zal geraken om te gaan rennen op Nieuwjaar. Bij aankomst in de Hoogstraat blijken we met verrassend veel te zijn… 40 vrolijke ietwat slaperige hoofdjes staan om 9u30 aan de start. Ik zie goed getrainde lichamen, ervaren trailers en bijna niemand die, net als ik, een voorraadje water op z’n rug heeft. Ik probeer mijn gebrek aan zelfvertrouwen, waar ik bij groepslopen altijd ontzettend veel last heb, een plaats te geven.

IMG_20190104_111340_043.jpg

5 minuten later gaan we van start en al na enkele seconden voel ik dat ik me niet mag laten meeslepen door mijn angst de laatste te zijn. Dan brand ik namelijk op in het eerste half uur, wat voor mijn opspelende blessures en conditie, niet de beste tactiek is. De ene na de andere rent voorbij en ik moet op mijn tanden bijten. Na 6 maanden stilliggen, krijg je je conditie niet op 2 maanden plotsklaps terug.

Ik weet niet precies wanneer de knop omgaat, maar ongeveer een kwartier later ben ik warm gelopen en is alles ok! Ik ben zo blij om weer te kunnen sporten, om hier weer zo snel aan de start van een 12 k te staan… En bovenal: de groepsspirit van trail spreekt me ontzettend aan. Niemand is bezig met tijden, loophorloges pauzeren of de eerste aan de finish zijn. Al snel vormen we groepjes, wachten we op elkaar en helpen elkaar over de moeilijkste stukken naar boven.

Want moeilijk… verdorie… Dat is het aanvankelijk toch wel! Ik ben geen ervaren trailer en al die modder speelt me al snel op mijn afgesleten loopschoenen (zal die maar even de schuld geven) parten. Alle krediet aan de lieve mensen die me hier en daar de berg op duwden! Gelukkig sla ik al snel een babbeltje met enkele ervaren trailers, die me vertellen dat zelfs zij het parcours erg pittig en technisch vinden. Mijn laatste onzekerheid verdwijnt en vanaf dan is het genieten. 4 kilometer gedaan: nog 8 te gaan.

Relatief moddervrije stukken wisselen af met glibberige glijbaantjes van slijk die je amper doorploeteren kan. Maar we gaan door. Tot we aan een ‘heuveltje’ komen dat onze gids Arvit beschrijft als het moeilijkste stuk. Op handen en voeten klim ik enkele meters, maar glij steeds opnieuw weg. De hoop om min of meer schoon boven te geraken, heb ik zelfs geen seconde meer gekoesterd. Zelfs als ik aan mijn droge lippen lik uit frustratie, proef ik aarde. Voor het eerst vraag ik me een paar seconden af waar we in godsnaam mee bezig zijn…

Dan schiet de groep opnieuw te hulp. De sterke en ervaren figuren klimmen naar boven en wijzen een pad aan waar er wat meer begroeiing en bladeren te vinden zijn. Langzaam sukkelen we naar boven, vanwaar we stilaan richting De Schorre trekken. Eenmaal daarbinnen kunnen we enkele kilometers snelheid maken met enkele occasionele stukken asfalt of droge bosweg. Hoewel ik aanvankelijk moeite heb met het tempo (6:00 ben ik niet meer gewend), begin ik al snel een babbeltje met Sarah dat me dusdanig afleid dat het steeds vlotter gaat. Bovendien lopen haar kinderen (van 8 en 10!!) vrolijk met ons mee en de bewondering die ik voor die padodders voel, maakt dat ik geen moment meer aan opgeven ben.

 

We rennen rustig verder, overwinnen hier en daar wat modder, gaan over op het Frans zodat ik dat ook wat kan bijspijkeren (een ander goed voornemen voor 2019) en voor we het weten zijn we in de laatste 2 kilometer en val ik nog eens glansrijk recht op mijn poep. Elegant. Mijn traildoop is nu compleet.

We komen aan en lachen met elkaars uitzicht. We blijven wat hangen en eten winegums. Samen, net zoals we de trail hebben gelopen. Lang heb ik door mijn verslechterde conditie niet meer samen gelopen, maar deze trail was een goede keuze om opnieuw hier en daar een eventje mee te pikken.

Lang blijven we niet hangen: de warme douche en de familieverplichtingen wachten. Het feestje op oudejaarsavond laat ik volgend jaar ook met plezier schieten… Rennen is en blijft de beste manier om het nieuwe jaar in te zetten!

10 reacties op ‘Mijn eerste trailervaring: social trail 2019

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s