Lopen zonder doel?

Enkele weken geleden postte ik een foto op de Facebookpagina van Fitmetlien. Ik was helemaal terug en wel klaar voor een nieuwe uitdaging. Meteen volgde de vraag wat er op het programma stond. In alle eerlijkheid: niets! Geen marathons, wedstrijden of triatlondromen. Gewoon even lekker niets. Lopen zonder doel, heet dat dan. Of toch niet?

DSC_0496

Als je net terugkomt uit een blessure, zijn er weinig mensen bezig met het feit dat ze een bepaalde snelheid niet meer halen of morgen geen marathon kan lopen. De vreugde dat je weer kan gaan (en blijven gaan) was voor mij ongekend. Die vond ik niet in de eerste 5k (zoals ik gedacht had) of in het afronden van mijn eerste postinjury schema… Wel in het moment dat ik na 7 maanden op zondagochtend besloot een klein rondje met Floor te gaan rennen zonder ontzettend bang te zijn voor de impact daarvan op mijn lijf…

Maandenlang was ik namelijk bij elke meter doodsbang dat mijn lijf het zou laten afweten of dat het achteraf zoveel pijn zou doen! Ik was bang om razendsnel kapot te maken wat ik met zoveel moeite terug had opgebouwd. Ik durfde niet van 5 kilometer naar 5,5 kilometer. Ik durfde niet te snel of te traag. Ik wilde ontzettend graag in mijn comfortzone blijven. Ik kon terug 5 kilometer rennen zonder al te veel pijn… Dat was wel even goed zo!

Nieuw loopschema

Toen kreeg ik een nieuw loopschema op hartslag waarbij ik ook nog eerst anderhalve kilometer moest inlopen en opwarmen en al dat soort gedoe… En bij de eerste training kneep ik ‘em, jongens! Ik ging opnieuw mijn grenzen verleggen terwijl iedereen langs de spreekwoordelijke kantlijn (inclusief ikzelf) mijn angstogen toekeek hoe mijn lijf zou reageren op het feit dat ik weer richting 10 kilometer ging.

Maar dat ging goed. Relatief goed. Ik voel die blessure nog zitten en let er dan ook ontzettend mee op! Elke training opwarmen, elke dag stretchen en krachtoefeningen… Het vraagt wat werk om te herstellen van dit soort spul dat niet lopen is, maar wel noodzakelijk is om te lopen. Ik loop nog eens (gelukkig niet letterlijk) met mijn kop tegen de muur, maar wordt daar niet genadeloos op afgestraft.

Waar ik wèl aan moet wennen, zijn die verdomde hartslagzones. Mijn lichaam lijkt maar een zone te kennen en die hangt ergens tussen 140 en 150. Al loop ik nog zo traag, in zakken heeft ie geen zin. Ga ik dan aan 4:50 intervallen, is stijgen dan weer een probleem. Net als ik, blijft mijn hartslag liever in z’n comfortzone. Tot ik dan echt heel hard ga en ie ergens rond de 180 blijft bengelen. Ja, ook als je aan 8 min/k loopt. Such fun, zou je denken. Niet klagen: ik moet er gewoon een beetje aan wennen!

DSC_0444.jpg

Hoe zit het herstelschema eruit?

Intussen ben ik aan mijn tweede herstelschema begonnen. Het vorige was gericht op 55 minuten lopen. Dat lukte niet helemaal zonder pijn, dus mijn duurlopen hangen nog steeds rond die tijdsduur. De intervaltrainingen zijn wel een pak zwaarder geworden met als doel die 55 minuten stilaan terug een stukje sneller af te leggen.

Duurloop

20 minuten inlopen + opwarming
2 min. herstelhartslag
5 min. zone 1
4 min. zone 2

De laatste drie stappen herhaal ik 5 maal en dan heb je 55 minuten rustig gelopen! Doorheen de weken hebben we dat wel opgebouwd: van meer minuten in de hertstelzone naar meer tijd in zone 2

Intervaltraining: een voorbeeld van halverwege het schema

20 minuten inlopen + opwarming
4×6 minuten herstelhartslag + zone 1
14×1 minuut versnellen met 30′ rust
10 minuten uitlopen.

Goed voor een kilometer of 10 loopplezier! Overigens is dit slechts een voorbeeldje van een van de 6 intervallen die ik doe. De laatste weken van het schema gaat de intensiteit nog even een stukje de lucht in met 16 versnellingen en langere duurloop vooraf.

DSC_0439.jpg

Het doel

Ik heb mijn doel voor de komende maanden wel gevonden, denk ik. Geen grote wedstrijden, maar genieten. En dat doe ik! Jongens, meer dan ooit! Zo’n blije bek als de mijne heb je om 6 uur ’s morgens in de regen vast nog nooit gezien. Ik kan niet geloven dat ik het ooit erg vond om te gaan rennen, al komt dat vast wel weer in de toekomst…

Mijn doel is dus vooral om wat meer leuke weggetjes te ontdekken, mijn hartslag wat beter onder controle te krijgen en een betere loper te worden dan ik was. Niet sneller, maar beter: lopen zonder mijn lijf daarbij kapot te maken. En steeds met een glimlach op je gezicht…

Nele van Brunette Running maakte mijn foto’s! Neem je ook een kijkje op haar blog?

2 reacties op ‘Lopen zonder doel?

  1. Er is geen gevoel zo goed als het gevoel dat je hebt tijdens die pijnloze loopjes na een blessure. EN waarbij je de schrik voor het hervallen even kunt loslaten. Ik begrijp je volledig 😉 Da’s Genieten met een hoofdletter G.
    Da trainen op hartslag is echt kaka, jong. Ik doe het nu sinds juli en het is met momenten nog steeds doorbijten, want een paar nachten niet goed slapen, u wa minder goed voelen, … het is meteen te merken aan die hartslag. Maar naar ’t schijnt wel nog altijd de beste trainingsmethode 😉

    Like

    1. Jaa, vandaag was ’t weer prijs… ik denk al enkele weken iets in m’n knie te voelen en dan zit je toch vaak te voelen van: zit het goed? Voel ik niets? Maar vandaag geen steekjes meer en morgen is een andere dag! Geeft mij veel hoop hoor: verhalen zoals dat van jou van mensen die over hun blessures heen groeien en dan beter worden!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s