Twee jaar na anorexia nervosa… Herstel je ooit van een eetstoornis?

2 jaar geleden bereikte ik een gezond gewicht. Toen kreeg ik al hier en daar de commentaar dat ‘dat toch nooit helemaal uit je systeem geraakt’. Fuck you, dacht ik toen. Tegen iemand die net hersteld is van kanker, begin je op het feestje toch ook niet over de kansen op herval… Daarom kijk ik op dit artikel graag even terug op de afgelopen 2 jaar. Verdwijnt het ooit helemaal uit je systeem?

Het was mij psycholoog die mij er zelf op wees, dat al die gedachten rond eten nooit echt zouden verdwijnen. Het gebeurde tijdens onze vierde sessie en het was ook meteen de laatste. Ik had nood aan mensen die in mijn geloofden en hulpverleners die op herstel duwden vertrouwen. Niet aan een pessimist. Toch moet ik nu, na 2 jaar, constateren dat ik op eetgebied inderdaad totaal niet vrij ben van ‘bepaalde gedachten’. Ik eet nog steeds graag gezond en ik krijg niet graag dagen achter elkaar taart opgedrongen. Daar voelt mijn lijf zich niet goed bij, zeg ik dan tegen mezelf, maar misschien zit dat in mijn hoofd?

Het is anders. Het is niet eeuwig malen. Wakker liggen van calorieën. Door supermarkten lopen omdat je je dan sterk voelt, want je kan al dat lekkers weerstaan. Het is hoogstens een goede fuck (sorry voor al het gevloek in deze blog) als er een broek niet blijkt te passen die door verstrooidheid drie jaar nadat ik 40 kilo woog, nog in de kast hangt. Kan je geloven dat ik die niet meer over mijn knieën krijg?

Geen sport meer tot je erbij neervalt… Dat is misschien nog de meest recente ontwikkeling. Door mijn blessure moest ik wat meer gas terugnemen, maar ook dat is goed gelukt. Daarmee heb ik het laatste restje eetstoornis definitief de deur gewezen. Daarvoor durfde ik al eens tien minuten langer door te gaan als er ’s avonds een groot diner gepland stond.

Genezen dus. Volledig. Af en toe is er nog eens een schuldgevoel. Maar wie heeft dat niet in onze maatschappij? Kan jij drie stukken taart naar binnen werken zonder het besef dat je niet meer in die strakke jeans zal passen? Proficiat, maar ik vermoed dat je sterk in de minderheid bent.

woman girl fat fitness

Vertrouwen

Waar ik het nog moeilijker mee had, zeker het eerste jaar na mijn herstel, dan het eeuwige ‘je bent nooit echt genezen’, was het wantrouwen dat sommige mensen tegenover me hadden. Op feestjes kreeg ik steevast borden vol voedsel in mijn handen geduwd. En nog een chocolaatje bij de koffie. En waarom drink je geen alcohol mee? Dat is toch niet om de caloriëen, he? Want ‘ze is toch zo mager’. Dat ging door, zelfs maanden nadat het BMI weer dik (haha) oké was!

Dat vond ik oprecht erg jammer, maar ook dat ging voorbij. Inmiddels kan ik weer tegen vrienden lullen over de vakantiekilo’s die er maar niet afgaan of dessert overslaan zonder dat er blikken van paniek gewisseld worden. De enige die zich echt nog zorgen maakt, is natuurlijk mijn mama. Maar dat heeft misschien meer te maken met het feit dat ze je niet graag zonder rollen naar huis zien gaan.

Hoe gaat het met jullie? Oprechte interesse! Als je dit artikel hebt gevonden, is de kans er misschien wel dat je ‘eetstroonis herstel’ gegoogeld hebt. Laat het me eens lekker weten en gooi je verhaal eruit!

 

 

2 reacties op ‘Twee jaar na anorexia nervosa… Herstel je ooit van een eetstoornis?

  1. Er is op mij nooit het etiketje ‘eetstoornis’ geplakt, maar ik had het vermoedelijk wel. Maar dan andersom, want ik was morbide obees. Ik werkte dus inderdaad 3 stukken taart naar binnen zonder veel schuldgevoel, want die strakke jeans die paste mij toch al niet. 😉
    Daarna kwam er een periode waarin ik zelfs niet het minste met suiker of vet at. Zolang ik de controle had, bleef ik afvallen, dat idee. En als ik nu nog eens wat minder eet, dan val ik misschien nog wat meer af… het is een hele slappe koord om op te balanceren en terug het evenwicht te vinden.
    Momenteel heb ik het losgelaten. Ik eet gewoon gezond, met af en toe een uitschuiver, maar panikeer daar niet meer over. Al weet ik dat ik toch altijd en eeuwig zal moeten blijven opletten om niet terug naar dat akelige BMI-getal te gaan.

    Like

    1. Ik heb zoveel respect voor jou, Sandra! Er spreekt zoveel doorzettingsvermogen, maar ook twijfel en dan tegelijk ook balans uit je antwoord. Je geeft misschien aan dat je ervoor zal moeten blijven opletten, maar ik heb het gevoel dat jij wel erg gelukkig bent met je evenwicht momenteel! Fantastisch. Ik kan veel van je leren!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s