Angst om door de mand te vallen? Wanneer ben je een echte loper?

Het was volop zomer en we (mijn collega en ik) zaten op een terrasje met de zon op ons gezicht de toekomst te bespreken. We hadden het over filosofie. Jawel, dat krijg je als je met acteurs werkt! Toen zei zij: wist je dat 80% van de mensen bang is om door de mand te vallen? Angst dat anderen ontdekken dat hij/zij maar de schijn hoog houdt in het leven. Of om het met de woorden van Kurt Vonnegut te zeggen: we are what we pretend to be… 

Het was een zinnetje dat me bezig hield. We hebben als mens een bepaald beeld van onszelf, maar blijkbaar worstelt 80% van de bevolking met het idee dat dit eigenlijk niet klopt. We zijn als acteurs met plankenkoorts: we spelen een rolletje en zijn bang dat dat elk moment doorprikt kan worden.

img_20180914_075014068

Toegegeven, ik worstel er ook mee…. Ik weet dat ik bepaalde talenten en kwaliteiten heb en ik geloof daar het grootste deel van de tijd in. Toch is er af en toe dat stemmetje dat boven komt en mij heel serieus de vraag stelt of ik mezelf (en de wereld) geen bullshit aan het wijsmaken ben. In het leven is het misschien de kunst daar niet al te veel naar te luisteren of dat wel te doen en dan met volle angst vooruit te gaan.

Ik worstel met mijn identiteit… Maanden al. Ontzettend veel voldoening en zelfvertrouwen kwamen bij mij uit het feit dat ik kilometers achter elkaar aan een fatsoenlijk tempo kon lopen. Ik was de sportieve en kon iets wat niet iedereen kon. Als je op een feestje vertelt dat je marathons loopt, krijg je hoe dan ook knikjes van goedkeuring op de occasionele ‘Is dat wel goed voor uw lijf’-vraag na. En opeens was ik een meisje dat niet eens een kilometer meer wandelen kon, niet kon meepraten over dromen over hiken in Peru, dat geen ochtendsporter meer was en dat niet veel anders kon doen dan meepraten over ‘leuke nieuwe series’ of ‘de marathons die ze ooit gelopen had’. De deuk in mijn ego was, in alle eerlijkheid, niet te overzien. Elke ochtend dat ik mijn bed van de pijn niet uit geraakte, vielen mijn dromen aan scherven.

Je stelt je verwachtingen dus bij. Je hoopt niet langer ‘het meisje van de marathons’ te zijn, maar vraagt je af wat voor andere rol je dan kan spelen. Ik koos ervoor meer te schrijven, vaker te wandelen, een beetje meer zen te zijn en het allemaal wat los te laten. Misschien kon ik het chille meisje worden? Stilaan leer je jezelf in een ander licht zijn en vind je het allemaal weer oké. Je leert de lat voor jezelf wat lager te leggen. Misschien nam ik mezelf en die marathons behoorlijk serieus. Het hoefde allemaal niet meer. Bloggen, gezond eten of sporten. Laat mij maar even het ‘meisje zonder doel’ zijn, al is het maar om deze periode te overleven.

Daar heb ik vreemd genoeg ook van genoten en na verloop van tijd – ik zie mezelf graag als iemand die toch doelen telt – ben ik op overeind gekrabbeld en kon ik weer naar de toekomst kijken. Opeens was ik een zwemmer geworden en kon ik trots in het zwembad rondkijken en besluiten dat ik weliswaar een slechte zwemmer ben, maar niets de allerslechtste meer. Ook in mijn blog vind ik opnieuw plezier. Mijn ambities in de loopsport zijn er ook opnieuw, maar niet meer ten koste van mijn lichaam. Ik leer nu lopen op hartslag en hoop ooit weer aan de start van een (halve) marathon te staan, maar tot dan is een uurtje rennen dik oké. Ik ben niet alleen meer het meisje dat rent en dat is goed.

Het besef is dus gekomen dat deze blessure goed en nodig was, ook al heeft het me zowat een half jaar van mijn leven gekost: een half jaar waarin ik amper de deur uit kon. Ook mijn sociaal leven heeft er flink onder geleden. Een deel van mijn vriendengroep bestaat immers uit lopers en opeens verloren we onze belangrijkste gemeenschappelijke interesse… Intussen bouwen we ook die weer op: we hebben weer wat om over te praten. Hi everybody, I’m back!

img_20180914_074953262

Natuurlijk komt met die nieuwe doelen ook die angst weer terug. Ik ben geen goede loper op dit moment – trager dan ooit. Een half jaar niet trainen richt schade aan… Af en toe knaagt dat wel en dan denk ik dat ik de wereld voorlieg. Ik ben geen echte loper, en ook geen zwemmer of schrijver… Ik doe eigenlijk een beetje alsof. Maar dan denk ik weer: we are what we pretend to be en val ik terug in mijn rolletje. Als je maar zelf gelooft dat je iets bent of kan, lukt het vast wel. Als we dan allemaal blijkbaar toch min of meer gedoemd zijn om met de angst te leven uit onze rol te vallen, ga ik dat ten volle doen. Laten we vanaf vandaag allemaal lief zijn voor elkaar en de kleine ballonnetjes die onze ego’s vormen. Eigenlijk heeft niemand er wat aan als je de jouwe (of die van een ander) vol enthousiasme doorprikken gaat.

img_20180828_073219233

8 reacties op ‘Angst om door de mand te vallen? Wanneer ben je een echte loper?

  1. Goed stuk! Herkenbaar dat we willen bewijzen dat we iets zijn en dat we gezien willen worden. Onszelf vergelijken met anderen vult de ballonnen met niets dan lucht. Die kunnen we beter gebruiken om te wandelen, hard te lopen en gewoon te ademen en ondertussen te genieten van wat we doen. Ik twijfel ook zo of ik wel dingen moet/wil blijven doen. Het loslaten van ideeën en oordelen is erg moeilijk.

    Ben blij dat je fysiek weer opknapt.

    Liked by 1 persoon

  2. Lieve Lien, prachtig stuk!

    Als vroeger dikkerdje (121kg hierzo), ben ik na m’n gastric bypass aan het sporten geslagen. Ik ben beginnen lopen, als traagste van de klas, en heb mij eigenlijk nooit loper gevoeld. Sinds dit jaar doe ik triathlon en ook hier, bijna traagste van de klas. Ook allerminst de slankste van de klas, ondanks mijn 65-66kg voor 1m70. Deze zomer voor de eerste keer een trailrun gedaan, en mooi in het midden gefinished, ik kan niet omschrijven hoe zalig dat voelde: niet bij de laatsten eindigen en toch niet stikkapot zijn. Ik durf mezelf ondertussen wel al een triatleet noemen, hoe traag ik ook ben, maar het zal moeten groeien… we komen er wel, met vallen en opstaan.

    Liked by 2 people

  3. Een geblesseerde loper is nog altijd een loper, hoor 😉 Kijk naar de allergrootste lopers: die hebben ook al eens een ‘slecht’ seizoen met blessures enzo. Maakt hen daarom niet minder loper.
    Btw, het definieert jou niet volledig. Jij bent Lien. Meer dan loper alleen 🙂
    En ivm dat sociaal leven: hier ne loper, maar ik kan gerust een namiddagje vullen met Husband/boyfriend-bashing ofzo, zenne 😀

    Liked by 1 persoon

  4. Ik ken het gevoel. Ik ben eigelijk al 20 jaar af en aan loper wegens altijd weerkerende kuitproblemen – waarschijnlijk een compartment syndroom. Ik kan geen snelheid opbouwen maar ik geraakt toch stilletjes aan weer aan “langere” afstanden. Dit weekend eens voor de eerste keer een 16km trail proberen – op het gemak. Altijd op het gemak want als ik te enthousiast ben zit ik weer weken met een ontstoken kuit.

    Dus ik voel me constant als wannabe loper. Het typische imposter syndroom.
    Maar eigelijk blijf ik toch gaan ondanks de beperkingen van mijn lichaam, dus misschien ben ik toch een doorbijter en een echte loper.

    Liked by 2 people

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s