Even bijkletsen

Hallo daar! Heb je me gemist? Dit moet zo ongeveer de langste stilte op mijn blog zijn sinds het ontstaan ervan! Niet omdat er niets in mijn leven gebeurt, integendeel, maar net omdat er veel aan de hand is. Al maanden kan ik niet meer lopen zoals het zou moeten. En dat is nog maar het topje van de ijsberg. Wat is er aan de hand?

Het is 16 u in de namiddag op een zonnige zondag eind mei. Ik ben net thuis en ik wil eigenlijk nog even gaan zwemmen. Maar eerst even een plaspauze. Een kwartiertje later word ik wakker. Ben ik nu net in slaap gevallen op het toilet? Mijn linkerknie en rechterheup voelen pijnlijk, warm en gezwollen aan. Ik strompel naar het bed een paar meter verder en kruip met kleren aan eronder. Even bijkomen.

Een kwartiertje lang lig ik te woelen. Elk gewricht voelt stijf en pijnlijk en de kamer is te licht voor mijn ogen. Ken je die reclame van Philadelphea met die engeltjes die op die sneeuwwitte hemel rondwandelen? Dat helse wit… Zo voelt het aan voor mijn ogen, maar dan in een of andere messed up variant. Alles gloeit en straalt en ik ben zo moe… Staat er ergens een uitknop op mijn lijf?

Een uurtje later word ik weer wakker en verhuis ik van bed naar Eliot z’n benen en Netflix. Draaien, keren. De rolluiken zijn dicht want het licht doet nog steeds pijn, maar een zonnebril in huis dragen, zou een beetje belachelijk zijn, toch?

De dag na deze zondag besluit ik voor het eerst pijnmedicatie te nemen. Ik sleur mezelf naar het bloedonderzoek en drie dagen later naar de huisarts voor een doorverwijzing naar de reumatoloog. Ondertussen gaat het stilaan beter. Het licht doet minder pijn aan mijn ogen en de ontstekingen voelen minder pittig dan ervoor.

Mijn bloedwaarden waren overigens prima in orde. Geen tekorten, een beetje te veel cholesterol. Er is misschien niets met mij aan de hand, bedenk ik. Ik ben alleen maar een beetje vermoeid? Een beetje te hard gerend? Gedurende een paar jaren? Misschien zit het allemaal tussen mijn oren? Tot je weer keihard tegen een muur van pijn knalt als je probeert om boodschappen te doen… Of een wasje te draaien.

Dat is intussen bijna een week geleden en intussen is de situatie erop verbeterd. Het doet pijn, maar niet zo erg dat ik weer naar de medicatie grijp of dat ik het licht van mijn computerscherm niet kan verdragen. Dat mag ook wel, want afspraken maken bij een reumatoloog zijn lange-termijnprojecten.

Intussen hebben we echter al meer een idee om welke vorm van reuma het gaat, maar ik wacht op de officiële tests en diagnoses om daarover een post te schrijven. Ik wil immers geen foute informatie of raad doorgeven aan lotgenoten. Ik kreeg echter wel al wat ‘preventieve’ niet medicinale raadgevingen mee, die ik nu probeer toe te passen. Dat helpt en geeft mij moed dat ik opnieuw gelukkig ga worden. Ik kan zelfs opnieuw gaan lopen: korte trails door het Mechelse broek. En dat is zo schoon dat ik er al meer traantjes om gelaten heb dan op eender welke 21, 30 of 42 kilometer.

Ik ga opnieuw gelukkig leven, daar ben ik van overtuigd. Misschien niet aan hetzelfde razende tempo als vroeger, maar op een manier waarop ik ga kunnen zeggen dat deze ‘mysterieuze’ ziekte een wijze les is geweest. Een lesje in anti-stress. In doorzetten. In relativeren. In gelukkig zijn.

Op die post moet u nog wel even wachten, vrees ik! Maar die komt er, dat beloof ik! Tot dan 10 dingen op dankbaar voor te zijn:

  • Zwemmen. Zwemmen kan altijd en doet (meestal) geen pijn!
  • Mijn mama. Want er komen toch altijd terug fases in je leven dat je om je mama roept.
  • Paracetamol <3. En de algehele Belgische medische wereld
  • Dutjes op de schoot van mijn lief. Die na deze 5 helse maanden nog steeds naast mij staat.
  • Jullie. En al die lieve berichtjes die ik bijna elke dag mag ontvangen.
  • Mijn lieve vriendinnetjes die dagelijks berichten sturen of unicorn onesies komen afleveren omdat dat de moed erin houdt.
  • De mensen die de paadjes van het Mechels broek proper houden.
  • Mijn gps. De reden dat ik tot nu toe geen trails liep, is vooral mijn slechte oriëntatie. Ik liep deze week verloren op 2 kilometer van mijn huis. Ik kan dat. Daarna moest ik op Garmin zoeken hoe ik precies gelopen had, want de weg naar huis, snap ik nog altijd niet.
  • Mijn collega’s op het werk, omdat ze het niet raar vinden als ik dutjes doe, of met mijn voeten omhoog in de sofa werk.
  • Mijn papa! Omdat hij vanaf nu weer groentjes en soortgelijk kweekt!

Oh en dan nog een kleine PS en een schattig verhaaltje. Floor staat op deze foto op een droevig en tegelijk mooi momentje. Toen ik op die vrijdag enkele dagen geleden mijn doorverwijsbrief van de huisarts mocht ontvangen, ging ik even langs om met Floor te spelen. Balletje gooien enzo. Nu is Floor eigenlijk nog een beetje een puppie en is ze vooral geïnteresseerd in ballen en benen en hondenkoekjes. Ze is tof, maar dat typische ‘hondentrouw’ gevoel heb ik nooit bij haar. Tot die dag. Ik zat in de achtertuin die eeuwige bal van haar te gooien in een nogal pijnlijke kleermakerszit. Toen kreeg ze het blijkbaar in haar kopie dat ik er nogal ongelukkig uitzag, liet ze haar bal vallen (!!!) en kwam ze gezellig een kwartiertje wat leunen en knuffelen en in mijn ogen staren en wat janken tot ik weer moest lachen.

Toen dacht ze: plicht gedaan en ging ze haar bal weer halen.

 

Een reactie op “Even bijkletsen

  1. Love for the doggy! Ze weten het echt wanneer een knuffel op zijn plaats is ipv die eeuwige bal! Heel veel moed en zo weinig mogelijk pijn gewenst, je gaat hoe dan ook een manier vinden om gelukkig te zijn daar ben ik zeker van! Je komt ook dit weer door sterke madam! En als je gezelschap wil tijdens je zwembad momentjes je weet me te vinden!!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s