Als je hypothalamus er even mee ophoudt

Dit wordt geen gemakkelijk blogje om te schrijven… Vier maanden heb ik afgezien, kine gevolgd en van dokter naar dokter gelopen. Ik ben weer gestart met lopen, opnieuw gestopt, nog wat meer plat gelegen en weer overeind gekrabbeld. Maar WAT was er dan toch aan de hand: de pijn bleef! Bursitis? ITB? Het bleken symptomen te zijn van een dieperliggende oorzaak… Wat als je hypothalamus het even voor gezien houdt?

Laten we beginnen bij het begin. Eind februari voelde ik vlak voor de Semi de Paris een pijntje in mijn heupgewricht. Meer was het niet: iets kleins dat na 6 kilometer dwars begon te zitten. We zaten min of meer in een nieuwe ijstijd op dat moment, dus ik dacht aan een kou op mijn spier. Die halve marathon zou ik nog wel even lopen en daarna veel rusten!

Een week later dacht ik ervan af te zijn. De spierpijn was weg en ik wilde eigenlijk starten voor een trainingsschema voor de Breweries. Na 6 kilometer veranderde dat pijntje in pijnlijke steken en nog een zestal kilometer moest ik eigenlijk stoppen… Deze idioot heeft er daarna nog 10 kilometer bijgedaan. Want iets van pain en temporary en glory en forever. 

Drie dagen later zat ik bij de sportdokter, die ITB ontsteking vaststelde, wat de meeste hier wellicht zullen kennen als lopersknie, wat je ook kan voelen in je heup. Vijf dagen later begon ook mijn andere heup te verstijven in rust tot het zeurend pijn begon te doen. Bursitis en compensatiepijn was het nieuwe oordeel.

Ik stopte met rennen en ging volop zwemmen. Ik zocht nog steeds mijn grenzen op, al was dat niet binnen het lopen. Endorfine needed. Toen volgden er cortisone-injecties en voelde ik me ietsje beter. Lopen maar weer, want stiekem hoopte ik die marathon op 3 juni nog te halen. Intussen was de paasvakantie gepasseerd.

Het enige wat echter leek te helpen bij mijn overbelastingsblessure was een namiddagje compleet uitrusten en nogal wat uren in bed doorbrengen. Geen hardlopen, maar yoga en rustig peddelen in het zwembad. Toch besloot ik na een nieuw weekje cortisonerust opnieuw te beginnen met fietsen en crawl zwemmen en lopen. Na een dag kon ik niet langer dan een kwartier aan mijn bureau zitten. Toen moest ik verhuizen naar zachtere ondergrond en zelfs dat was amper uit te houden. Ook spannende jeansbroeken kon ik niet meer aan want dan werd de pijn echt onuitstaanbaar. Ik ging werken in mijn joggingbroek. Ik telde ’s morgens de uren af tot ik weer kon rechtstaan en vervolgens ook tot ik weer kon gaan liggen. Alles aan mijn onderlijf deed zeer.

Dit klopte gewoon niet… Ik werd op vrijdag doorverwezen naar de orthopedist na het weekend. Die zaterdag rustte ik nog meer uit, maar toen ik toch even achter de computer kroop, begon ook mijn elleboog te tintelen. Het straalde sterk af naar mijn vingerkootjes en polsgewricht. Reuma, artritis, artrose? Die termen alleen al zorgden voor blinde paniek. Ik heb twee marathons gelopen… Dit kan mij toch niet overkomen?

Die zondag stond ik in de zaak van mijn ouders toen ik de pijn en de angst als een golf over mij heen voelde komen. Ik kon niet langer dan een paar minuten rechtstaan of zitten op een harde stoel. Aan wandelen of lopen wilde ik zelfs niet denken. Terwijl ik daar medelijden met mezelf stond te hebben, begon er mij plots iets te dagen.

Ik was in december gestopt met de pil omdat ik graag een niet-hormonale anti-conceptie wilde gaan gebruiken. Sindsdien was er nog niets gebeurd als je snapt wat ik bedoel.. Zwanger was ik ook niet (want dat had ik natuurlijk zoals elke verstandige vrouw getest)… Ik dacht: eerst even dit heupprobleempje oplossen en dan naar de gynaecoloog. Ik had er nooit bij stilgestaan dat die twee konden samenhangen.

Dat gewrichtspijn hormonaal veroorzaakt kon worden… Dat je geen ontstekingsremmers meer kan aanmaken… Dat je eetbuien kan krijgen omdat je lichaam geen stop meer kan zeggen… Dat je uitgeput en opgefokt tegelijk kan zijn… Dat je liters water kan vasthouden als je systemen ontregeld zijn… Dat je 10 kilo kan bijkomen terwijl je veel te weinig eet omdat je schildklier ontregeld wordt….

De dag erna kon ik gelukkig al bij de gynaecoloog terecht en kreeg ik meteen weer anti-conceptie in mijn lijf. Intussen kan ik voor het eerst sinds 2 maanden weer eens op mijn zij slapen… De ontstekingen zitten er nog, maar nemen zienderogen af. Elke dag voel ik mij een tikkeltje beter. Het gaat traag, maar het is oké! Ik begin weer een beetje te leven want het ging toch wel echt even heel erg ***. Ik zaag niet snel, maar de afgelopen maanden heb ik tegen iedereen toch wat afgezeurd. Sorry daarvoor, het was niet uit te houden!

De resultaten van de onderzoeken zijn inmiddels binnen en mijn bloedwaarden zijn zich in razendsnel tempo aan het herstellen. Volgens de arts mag ik weer beginnen sporten op hoog niveau zodra de ontstekingen weg zijn. Ik heb het al vaker gezegd: mijn lijf dat is titanium! Je mag het zwaar mishandelen, het komt er wel weer bovenop als je weer wat liever ervoor wordt.

Ik mag dus weer sporten zodra de pijn volledig verdwenen is, maar zelf heb ik uiteraard besloten het rustig aan te doen. Mijn lijf krijgt deze keer rustig de tijd die het nodig heeft.

Ik gebruik nu medicatie, maar ik wil ook zelf weer beter worden. Geen 30 kilometer rennen, een uur fietsen en dan nog met de hond gaan wandelen als er tijd over is. Beter eten. Meer vetten en calorieën. Meer rusten. Meer naar mijn lief en mijn familie luisteren als ze zeggen dat ik het toch beter ‘wat rustig aan zou doen’. Wie had dat gedacht? Ze hadden overschot van gelijk! Voor een keer zal ik dat dan toegeven omdat ik nog wat zwakjes ben…

12 reacties op ‘Als je hypothalamus er even mee ophoudt

  1. Ja, dat is wel even schrikken natuurlijk, om van de pijn nog maar te zwijgen…gelukkig gaat het nu terug de goede kant op…mijn bloedwaarden zijn ok, ondanks een schildklierknobbel waar ik na een half jaar nog steeds geen uitsluitsel over heb of die nu goed-of kwaadaardig is…de punctie is al twee keer mislukt🙄volgende maand nog eens een derde poging én second opinion en ondertussen probeer ik het zoveel mogelijk los te laten! Heb én met de tinnitus én mijn chronische en acute rugtoestanden doorgaans steeds genoeg pijlen op mijn boog🤣 Take it easy Lien, zodra je lichaam weer in de plooi is, loop, ren, spring je weer zoals voorheen en is dit allemaal snel vergeten😘

    Like

  2. Ein-de-lijk! Eindelijk wat licht aan ’t einde van dienen tunnel, zeg! Super blij voor je!
    Die hormonen… was in den tijd het eerste dat mijn orthopedist tegen mij zei ivm mijn scheenbeenvliesontsteking. Moeder Natuur kan al eens een trut zijn 😀
    En zoals je zelf zegt: goed naar je lichaam luisteren nu en niet (meer?) overdrijven. Sporten moet leuk blijven 😉
    Ik duim voor een heel spoedig herstel! :*

    Like

    1. Ja idd, ik duim mee! Ik hoor van steeds meer andere lopende vrouwen dat ze er ook last van hebben. Blijkbaar is duursport bij vrouwen een moeilijk evenwicht! Maar nu heb ik eindelijk een goede reden om in bed te liggen en White Collar te kijken (een aanrader als je Suits zo goed vindt).

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s