Whoop Whoop Woensdag (1)

U kon het al zien in mijn dienstmededeling van afgelopen zondag: de structuur van mijn blog verandert enigszins nu ik niet kan lopen… Maar niet getreurd: jullie (statistisch gezien) favoriete artikel komt terug! De weekplog, nu genaamd ‘Whoop whoop woensdag’! Want het leven, dat moeten we vieren! 

Dinsdagochtend word ik wakker met een flinke opkikker: opeens heb ik 20 volgers meer op Instagram en dat om half 7 in de ochtend!? Juist ja, ik sta in de Flair! Behalve mijn familie heb ik dat tegen niemand verteld en de hele dag komen er dan ook berichtjes binnen van vriendinnen die mij opeens tegenkomen. Zo lief!

Eliot laat woensdagochtend per ongeluk de deur openstaan, waardoor Darcy in no time mee in bed zit. Hij lekt ’s morgens altijd heel enthousiast aan onze neus alsof hij blij is dat we hem toch niet verlaten hebben. Even later is dit mijn uitzicht. Vreetzak!

Donderdag mag ik EINDELIJK na een week cortisonerust weer trainen! Hup, het zwembad in dan maar! Ik doe het wel nog rustig aan: 1200 meter en de helft crawl, de helft rustige schoolslag, maar we hebben toch weer gesport! Dat is ook nodig, want doorheen de dag staat opeens de beste burratta van de wereld voor mijn neus. Je snapt dat ik die helemaal moest oppeuzelen. De groente die op het bord liggen zijn, just so you know, warm, waardoor die kaas helemaal smelt als je het in je mond steekt. Hemels!

Vrijdag is (alweer) zwembad. In de ochtend ging het nog even helemaal ruk met mijn gewrichtspijn, dus draai ik lekker koekjes en chocolade door mijn ontbijt. Gelukkig gaat het zwemmen wel goed! Als je de foto ziet, zou je het niet zeggen, maar ik heb steeds minder last van de kou als ik uit het water kom! Tot enkele maanden geleden zwom ik niet graag omdat ik echt niet van kou hou! Nu ben ik er aan gewend.

Zaterdagochtend ga ik rennen… 3,5 kilometer op zachte ondergrond in de Nekker. Dat is niet ver, maar zo in de natuur… Wat geniet ik ervan! Het is al warm, maar die uitzichten en dat gevoel… Onbeschrijfelijk. Mijn knieën voel ik wel serieus branden, dus maak ik een afspraak met de orthopeed. Het wordt mij stilaan duidelijk dat dit geen sportblessure meer is.

De rest van de dag doen we boodschappen, werk ik onze planning voor Japan bij en heb ik normaal zwemtraining gepland. Op de middag krijg ik telefoon van Alexander, mijn zwemleraar, dat hij onderuit ging met de koersfiets en op weg is naar spoed. Oeps. Sporten is gezond.

Ik ga dus maar alleen trainen en oefen een beetje op keerpunten maken. Later op de middag wil ik terug verder werken aan onze Japanplanning, maar zowel mijn heupen en knieën als linkerelleboog laten het afweten. Panikeren, mama bellen, dokter Google, lief knuffelen en doorgaan.

IMG_20180526_200518038

En Eliot gaat nog even eieren halen, maar komt thuis met ijsjes om mij op te vrolijken!

De dag erna ga ik bij mijn ouders werken in de bloemenzaak en ik begin stilaan te denken dat ik mij de pijn in mijn elleboog gewoon ingebeeld heb. Het is vast toch een lopersknie of een ITB. Ik voel me best goed. Misschien is die orthopeed toch niet nodig?

Een half uur later treft het me als een mokerslag: elleboog, maar ook polsgewricht en knokels beginnen te verstijven en te tintelen. Ik laat het werken even voor wat het is en ga een flink potje uithuilen bij Floor, die duidelijk niet snapt wat er aan de hand is, maar wel een kwartiertje tegen mij aan komt leunen. Zelfs haar bal laat ze even voor wat het is. Wat een lieverd! Zo kom ik weer even tot mezelf.

Ondertussen loop Eliot de 20 k door Brussel! Zo trots (en jaloers!).

IMG_0002 3.JPG

Later op de dag begint er ons wel iets te dagen in verband met mijn vage gewrichtsklachten. Gelukkig ga ik de dag erna naar de orthopeed om een professionele mening en om even na te vragen of wat ik zelf vermoed, kan kloppen. Nog een half dagje en een nachtje doorbijten!

IMG_20180527_210127631_LL

Die ochtend worden we wakker met Darcy in bed… Op een gegeven moment ligt ie er zo bij met z’n ene poot naar achter. Hij is dus niet alleen goed in cat pose, maar heeft de low lunge ook goed onder de knie, de knapperd!

Daarna gaat het richting de orthopeed en hij kan meteen aangeven dat er geen reuma, artritis of artrose aanwezig is. Oef! Zelf dacht ik dat mijn klachten misschien iets met een soort hormoontekort te maken zouden kunnen hebben. Dat lijkt hem plausibel, dus ik wordt doorverwezen naar de gynaecoloog.

De rest van de dag ga ik weer aan het werk en daarna door na het zwembad. Ik ben extreem goed gezind omdat ik hoop dat er eindelijk een diagnose in zicht is! Ook maak ik een gigantische portie fruitsla. Eliot heeft namelijk aangegeven dat hij meer fruit zou eten als er fruitsla in de koelkast zou staan. Dan maken we dat toch gewoon?

Morgen ga ik naar de gynaecoloog. Hopelijk op een diagnose zodat ik snel weer kan rennen!

Groetjes,

Lien

 

3 reacties op ‘Whoop Whoop Woensdag (1)

  1. Wow’kes, Elliot! Is hij uiteindelijk toch aan het lopen geslagen? 😉 Proficiat!
    En niks dan hartjes voor mannen die troost-ijsjes meebrengen voor hun vrouwen. Doet die van mij ook 😉 They’re keepers! 😉

    Like

    1. Ik zal het em zeggen! Zijn loopcarriëre is gestart en (vrees ik) ook geëindigd bij die 20k! Grappig feitje over die ijsjes trouwens: inmiddels lopen de ‘eet gij de chocolade maar, ik wel de caramel’ discussies hoog op! Met hele pleidooien waarom we dat verdienen inclusief!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s