Waarom ik (bijna) geen alcohol drink…

‘Wat ongezellig, zeg!’ klonk het die avond op café, toen ik aan de ‘vriendin van een vriendin’ glimlachend antwoordde dat ik geen alcohol hoefde. Ik probeerde aardig te doen. Zij was dat niet. Ze had al behoorlijk wat op en was de controle over haar gedrag en uitspraken misschien wel een beetje kwijt. Waarom niet, vroeg ze vervolgens? Ik mompelde wat over ‘me even goed amuseren zonder drank’, maar liet de discussie maar voor wat ze was… Vandaag maak ik er toch even ruimte voor. 

Als je me in het dagelijks leven zou kennen, zou je misschien merken dat ik een sterk gefocust en ambitieus persoon ben. Ik weet wat ik wil en ik ga daar vervolgens volledig voor. Ik doe dat met plezier en beleef erg veel lol aan het najagen van mijn dromen. Daar ben ik dan ook 99 procent van mijn tijd mee bezig en ik word daar bijzonder gelukkig van. Ik deel mijn tijd zo functioneel mogelijk in en heb altijd wel duizend-en-één dingen te doen. Ik hou er niet van om te lummelen en hou graag de controle over mijn tijd. Avondjes doorzakken en vervolgens een hele dag niets doen om uit te kateren, horen daar niet meteen bij.

Natuurlijk is dat niet van de ene dag op de andere gegaan… Aanvankelijk dronk ik regelmatig nog eens een glaasje mee tijdens het uitgaan, maar die gelegenheden werden zeldzamer toen ik serieuzer begon met lopen. Waarschijnlijk zat het in mijn hoofd, maar ik had altijd het gevoel dat ik minder goed liep, als ik avond ervoor toch een paar glaasjes wijn gedronken had. Daardoor liet ik liever dat pintje bier staan: lopen zit toch vooral in je hoofd en dan laat ik liever niets aan het toeval over. Om dezelfde reden moet ik nog altijd een banaan hebben voor de wedstrijd. Noem het een vorm van bijgelovigheid…

Tijdens mijn studententijd kon ik een aardig glaasje verzetten, maar door het ritme van het werkleven (6 dagen op 7) en de lange duurloop in het weekend, koos ik ervoor dat steeds vaker laten staan. Tel daar nog een lief bij op dat niet drinkt, en enkele maanden diëten en voor ik het wist, was ik gewend aan een alcoholvrij leven. Ondertussen kon ik daar ook steeds minder goed tegen: bij het minste glaasje cava had ik al een kater. Of sloeg ik de grootste onzin uit omdat ik het natuurlijk veel sneller voelde dan de gemiddelde vrouw.

Na enkele maanden merkte ik dat ik in het ritme staat waarin ik het best functioneerde en presteerde. Vroeg opstaan, gezond eten, geen alcohol en veel sporten… Ik word er supergefocust van en laat me niet graag uit dat ritme halen. Is het dan zo dat ik nooit meer een glaasje drink? Nee, voor de ‘gezelligheid’ geef ik er af en toe wel eens aan toe… En twee keer per jaar, als ik er echt eens voor kies alles los te laten, vliegen we er eens stevig in! Wat in mijn geval tegenwoordig betekent dat ik na 2 glaasjes al verkondig dat ik volgend jaar de marathon des sables kan lopen. Schattig.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s