Zwemmen en meditatie?

Ik heb altijd gezegd dat ik waarschijnlijk een beetje gek(ker) zou worden als ik niet zou kunnen rennen. Intussen heb ik anderhalve maand loopverbod achter de rug, maar zie… de wereld is niet vergaan. Gelukkig mocht ik namelijk wel zwemmen en dat blijkt bijna even goed te werken…

De eerste zwemtrainingen vielen mij een beetje tegen… Waar was de endorfine? Waar was dat gevoel dat de hele wereld kon ontploffen: ik kon er wel tegen… het voelde voor mij allemaal een beetje als een slap aftreksel van een echte sport. Dat was met mijn halve schoolslag misschien niet zo verwonderlijk… Ik moest eigenlijk rusten, dus intensief was het niet. Dan kan je ook niet al te veel endorfine verwachten.

Intussen heb ik mijn vijfde zwemles achter de rug en gaat dat zwemmen al heel wat vlotter. Ik ken mijn tijden, ik weet waar ik aan kan werken en ik heb ondervonden wat wel en niet uitdagend is. Oeps, is er per ongeluk dan toch een nieuwe passie ontstaan? Het begint er toch op te lijken…

Geen sport waarbij mijn hoofd zo leeg wordt als lopen, maar tegelijk heb ik beseft dat die ‘wereld onder water’ er ook voor kan zorgen dat je even volledig loskomt van de realiteit. Je smartphone blijft veilig opgeborgen in je kastje en je hoeft niet eens te letten op eventuele auto’s die je overhoop kunnen rijden. Alle geluiden om je heen worden afgezwakt en als je dan ook nog eens een sport mp3 draagt, duik je even in jezelf. Als snel zijn ze daar weer: die gedachten die slechts als sluimerwolkjes passeren, zonder dat je ze echt kan vatten. Het was sinds mijn laatste looptraining geleden dat ik die nog ervaren had.

Als ik sport ben ik graag met mijn tijd en prestatie bezig. Sommigen zullen dat misschien niet de essentie van hardlopen vinden, maar ik vind het heerlijk om even alleen aan pace en windrichting te denken. Niet aan de was die thuis nog gedraaid moeten worden of een mail die ik nog moet beantwoorden… Bij zwemmen kan ik dat inmiddels ook: lekker rekenen wat de snelheid per 100 meter is, armen nog ietsje langer uitgestrekt houden zodat ik minder kapseis. Focus, techniek, ademhaling. Breath it in, swim it out. Alleen het water en ik.

En dat omaatje dat denkt dat ze een auto eind 19e eeuw is: lekker alleen in/op de baan.

Om maar te zeggen… Er is meer in het leven dan hardlopen. Een geluk dat we nog zwemmen en fietsen kunnen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s