Lopen met/zonder bursitis? Een update!

Enkele weken geleden schreef ik hier nog hoe ik Groenland en mijn marathon moest afzeggen. Met veel pijn in het hart. Bursitis is een bittere blessure om mee om te gaan. Het herstel is geen rollercoaster that only goes up, maar een stevig parcours met ups and downs. Gelukkig ben ik goed omgeven door familie en vrienden die zeggen dat ik niet moet zagen.  

De avond van de Decathlon trekking days zat ik er flink doorheen. Wandelen is voor mijn heupbursitis (een ontsteking van de slijmbeurs in de heup) eigenlijk zwaarder dan lopen… Tegelijk kan je in rust soms ook meer last krijgen omdat je doorbloeding dan minder wordt en dit de druk verhoogt. Het is normaal zoeken naar een goed evenwicht tussen inspanning en rust, maar dat is moeilijk op een wandelweekend. Als je daarbij dan nog eens in een tent op harde ondergrond slaapt, kan je je misschien wel inbeelden dat dit met twee ontstoken heupen geen pretje is…

 

Die avond lag ik dus vol zelfmedelijden in bed Ex on the beach: double Dutch (de nog marginalere versie van Temptation) te kijken. Af en toe drupte er een traan op mijn kussen… Ik voelde me zo slecht na ocharme 7 kilometer wandelen! De enige reden om uit bed te komen was meer koffie en zoet. En af en toe eens een plaspauze.

Toen besloot ik dat het dieptepunt bereikt was: dit was dus wat niet sporten met mij deed. Dat hebben we dan ook weer gehad, dacht ik en raapte mezelf weer bij elkaar. De volgende dag terug naar de sportdokter, die uiteindelijk na wat porren (AUWTCH) besloot dat een spuitje cortisone toch wel mocht. En dan een weekje platliggen!

Langste week van mijn leven zou je denken, maar tegelijk was de boodschap eindelijk duidelijk. Ik mocht geen yoga, niet zwemmen, amper wandelen en vooral niet hardlopen! Daar kan ik meer mee dan ‘een beetje van alles mag wel’, want dan ging ik gegarandeerd mijn grenzen over. Zoals altijd is het voor mij ‘alles of niets’.

IMG_20180428_145907764.jpg

Die week niets was een goed idee! Ik leerde mediteren (waarover later meer) en kwam volledig tot rust. Ik zag een beetje af van de pijn nu mijn doorbloeding tot een minimum werd beperkt, maar beet toch maar eventjes door en stortte mij een weekje op contracten fabriceren op het werk.

Ondertussen zijn we een week later en voel ik me elk uur weer een beetje meer mezelf worden. Ik heb weer gezwommen, netjes 10.000 stappen gezet, de oefeningen van de kine afgewerkt… Hier en daar zeurt nog wel iets in mijn onderlijf, maar het voelt niet meer zo bitter en giftig als de afgelopen dagen en weken. Hèhè. Morgen gaan we weer 2,5 k proberen te rennen. Wist u al dat ik bij 5k een fles champagne heb klaarstaan? Leg die kurkentrekker al maar klaar!

Edit: intussen zijn we nog een week verder en is de eerste 3,2 kilometer ‘in tha pocket’ en heb ik afgelopen weekend een fietstochtje van 2 x 20 k gemaakt. Haast pijnloos! Can I get a whoop whoop?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s