Trutnov & Praha: reisverslag

Enkele dagen geleden publiceerde ik al een soort beeldverslag van het leven in Praag & Trutnov. Vandaag heb ik voor jullie een ander verhaal: het reisverlag van mijn reis naar Praag! Hoe gaat het eraan toe als je de bergen in trekt in Tsjechië en terecht komt op het Tsjechische platteland? Dat ontdek je allemaal in hieronder. 

Eindhoven & vroeg vertrekken

Op 7 april werd ik al om 5 u op de luchthaven van Eindhoven verwacht om in te checken voor mijn vlucht naar Praag. Alle lage kostenmaatschappijen nog aan toe… Dat was echt vroeg om al ‘zo ver’ van huis te zijn! Daarom koos ik ervoor een nachtje in Tullip Inn te slapen! 100 meter van de luchthaven, beloofde Booking. In werkelijkheid sliep ik boven de vertrekhal in een aangename geluidsdichte slaapkamer. De volgende dag stond de wekker om kwart voor 5 en om 5 uur rolde ik gezellig de Starbucks binnen met mijn koffertje! Dat was nog eens comfortabel opstaan (het uur daar gelaten)!

Van Praag naar Trutnov

Hebt u ooit al eens op een trein vol Tsjechen gezeten zonder dat die één woord Engels praten? Voor mij was het ook de eerste keer! Ik haal nog snel een lekker stuk appeltaart op het centraal station en weet met wat gebarentaal de juiste trein te vinden. Op naar de bergen en naar Trutnov! Een hele belevenis: geen toerist te zien en blikken als die van koeien naar een trein… Maar ook prachtige uitzichten en een trein die zich tegen 100 km/h de heuvels opslingert. De reis duurde 3,5 u en daarvan heb grotendeels naar het landschap gestaard met appeltaart. Magisch!

Trutnov & blij weerzien

Michaela is een vriendin uit mijn studietijd in Israël: met wat geluk kunnen we elkaar ongeveer één keer per jaar treffen. Veel vreten we dan eigenlijk niet uit: we spenderen uren met tetteren, koekjes eten, thee drinken en elkaars leven meemaken… Geen grote bezienswaardigheden dus, maar ontdekken hoe het dagelijks leven van de ander eruit ziet. Zo ging ik uit eten met haar familie (geen woord Engels), ging mee naar werk en klom naar de heuvel waar zij wekelijks even stilstaat bij het landschap als ze gaat rennen. En ondertussen babbelen we altijd alsof het gisteren was dat we elkaar laatst zagen. Vriendinnen voor het leven, heet dat denk ik.

Terug naar Praag

Na twee dagen zwemmen, ijsjes eten, yoga’en en mensen kijken, is het tijd om terug te keren naar Praag. Ik loop de halve niet, maar Michaela wel. De klim van de dag ervoor laat zich echter voelen en ik ben – in alle eerlijkheid – even niet in het beste humeur. We halen de startnummers op en Michaela vertrekt naar de start. Ik haal even een koffie en ga even aanmoedigen, maar dan…

Het lukt even niet meer: ik had zo gehoopt hier te kunnen lopen, maar in plaats daarvan gaat het eigenlijk slechter dan ooit. Ik stuur een onvriendelijk bericht naar Dominiek dat ik Groenland niet haal, bekijk elke loper die opgeeft met een blik die zelfs cactussen laat verwelken en hou het even voor gezien. In plaats van mij te frustreren, wandel ik in het zonnetje naar de Karelbrug en spring op een boot met de derde kop straffe koffie van de dag. Het zonnetje, het water, de pracht van Praag, de lopers in de verte en de Engelse toeristen… Tijd om een paar occasionele tranen weg te vegen en mezelf bijeen te rapen.

Een uurtje later is Michaela op een toptijd van 2u05 binnen! Wat een prestatie voor iemand die nooit verder dan 14 km liep! Zij en haar Tsjechische vriend droppen mij aan de hostel en beginnen aan de lange trip naar Praag terug! Ik besluit dat het tijd is om de spieren los te maken en ontdek het (ijskoude) zoutzwembad in de kelder van mijn hostel! HEERLIJK!

De dag erna vreet ik lekker geen hol uit: ik babbel met nieuwe vrienden uit Egypte, Tsjechië en de VS en volg de marathon in Rotterdam & Parijs vanuit het zwembad, dat vandaag lekker nog wat kouder is! #Ijsbeer

In de namiddag drink ik nog enkele liters thee met andere studievriendinnetjes: we praten bij over het leven en eten taart. Zo horen zondagen te zijn als je niet in staat bent de halve staat te doorkruisen zoals ik normaal zou doen. Normaal ben ik te onrustig voor dit soort babbels, maar nu moet ik wel en dat doet deugd.

Ondanks alle cultuurverschillen heb ik dit weekend ook beseft dat wij twenty-somethings met dezelfde problemen worstelen ondanks al onze cultuurverschillen. We willen carrière maken en sporten, liefhebben en geliefd zijn. Feestjes afschuimen en productief zijn. Leven en geleefd worden? Niet die dag in Praag, niet die dagen in Trutnov. Het tempo gaat lager, de beentjes liggen omhoog. Mensen worden gekeken en wij worden bekeken. We knuffelen en slaan armen om elkaars schouders. Die blessure heeft mij al veel traantjes bezorgd, maar ze waren niet allemaal uit treurigheid en frustratie. Ze waren ook bitterzoet en vreugdevol.

Een reactie op “Trutnov & Praha: reisverslag

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s