Run for fun 3: valse start

Hoe verloopt de training voor de halve marathon van Praag, mijn vijfdaagse trail in Groenland en de Great Breweries Marathon? Wat doe je als je opeens geblesseerd geraakt? En hoe verloopt zo’n revalidatie?

De training? Die verloopt eigenlijk niet… Halverwege februari voelde ik na de laatste stevige training voor Parijs een pijntje in mijn linkerheup. Het was alsof er een knoop zat daar… Eigenlijk moest ik gas terugnemen, maar vol goede moed heb ik Parijs dan toch maar gelopen en door alle adrenaline leek die knoop ineens opgelost. Ook de dagen erna voelde ik ‘em door de stevige spierpijn in mijn bovenbenen eigenlijk niet…

Pas tijdens de eerste tien kilometer vier dagen later viel het me op dat ik moeite had om die uit te lopen. Spierpijn van Parijs, dacht ik nog, maar diep vanbinnen voelde ik dat er meer aan de hand was. Die zaterdag stond er 24 kilometer op het programma, maar die verminderde ik tot 21… Drie keer moest ik onderweg stoppen. Mijn knoop was veranderd in pijnlijke steken, maar ik weigerde op te geven en met wat stretching en rust tussenin, lukte dat ook nog wel.

De rest van de dag liep ik rustig rond, maar pijn heup wilde steeds minder mee. Stijfheid, minder kracht… Het begon er in mijn ogen steeds minder goed uit te zien. De 6 kilometer de dag erna waren de druppel: tijd voor een sportarts.

De volgende dag kon ik al terecht voor een consultatie: Iliotibial Band Syndrome luidde de (iets te snelle) conclusie. Er loopt een band van je heup naar je knie en die ontsteekt al eens bij menig loper. Advies? Wat minder kilometers maken en veel stretchen. En als je er snel vanaf wil zijn, ook wat kine. En zware ontstekingsremmers. Meneer de dokter noemde het ‘niets ernstigs’, maar voor mij stort de wereld bij de woorden ‘niet lopen’ toch altijd een klein beetje in. Op enkele weken ben je daar wel vanaf, wist hij nog te melden en toen stond ik met tranen in mijn ogen weer buiten.

Wat met Praag? Wat met Groenland? Kon iemand me vertellen hoe lang zo een ITB kon duren? Wat mocht ik dan wel doen. Zwemmen. Maar geen schoolslag. Alleen crawl. Ik weet niet hoe het met uw zwemtechniek zit, maar met mijn crawlcapaciteiten zou ik binnen de 5 minuten de capaciteiten van de redder testen…

Tot zover het depressieve gedeelte. Ik liep ongeveer twee hele dagen met een lip tot op de grond, slikte ontstekingsremmers, liep af en toe nog een (pijnlijk) rondje en gaf het toen helemaal op. Ik besefte al snel: deze revalidatie is geen sprint, maar een marathon. Gelukkig heb ik op die afstand al wat pluimen verdiend… Klik in het koppeke maken: het volgende doel wordt geen fanatische marathontijd, maar revalidatie.

Hoe heb ik dat dan precies aangepakt? Wel, door te doen wat ik wel nog kon. Een van de eerste elementen was terug wat meer op mijn voeding te gaan letten. Als ik veel kilometers maak, is mijn dieet over het algemeen nogal suikerrijk en kijk ik niet op een koekje meer of minder. Nu besloot ik voor een meer eiwitrijk en iets calorie-armer voedingspatroon te gaan: 3000 kcal per dag had ik immers niet nodig!

Daarnaast mocht ik dus wel nog zwemmen: tot anderhalf uur toe zwom ik in mijn geïmproviseerde combinatie van crawlbenen en schoolslagarmen, afgewisseld met rug. Noem mij een beetje zot: ik genoot daar echt van! Door de doorbloeding verdween de pijn in mijn (intussen beide) heupen grotendeels en kreeg ik toch nog wat endorfine in mijn bloed! Toen het na een week niet beter leek te gaan, ben ik begonnen met zwemles crawl. Ik wilde dat altijd eens leren en nu leek het ideale moment!

Daarnaast volgde ik dus ook kinetherapie bij Dieter. Lieve (lopende) volgers: als je ooit een sportblessure hebt, ga dan hierheen! Dieter lapt je namelijk niet alleen mentaal op: hij houdt ook je moraal hoog! Hij maakte mij al snel duidelijk dat ik door mopperen en doemdenken geen stap (letterlijk!) vooruit zou komen en hielp me inzien dat revalidatie evengoed een doel kan zijn als een nieuwe marathon. Ja, ook op die dagen dat je van pijn amper je bed of je stoel uit geraakt! Blijven geloven!

Daarnaast begon ik ook na te denken over een nieuwe aanpak na deze blessure: dit wil ik namelijk niet nog eens meemaken! Nu ik crawl leer zwemmen, wil ik graag een van mijn trainingen op donderdag (middenlange afstand) vervangen door een intensieve duutraining in het zwembad. Daarnaast beloof ik plechtig eindelijk eens werk te maken van warming-up & stretching. In de drie jaar die ik loop, heb ik dat namelijk lekker eigenwijs genegeerd. Iets van schuld en bult. Ik weet het!

Tot slot ga ik in de toekomst mijn mentaliteit toch wat veranderen: niet elke week harder, better, faster, stronger aka altijd verder, sneller, harder trainen. Ik moet eens leren dat er een weekje rust bij kan. Dat een dagje niet sporten je lichaam goed doet… Dat core-stability niet zonder gevolgen geskipped kan worden, of ingewisseld kan worden voor een rondje lopen omdat ik dat toevallig toffer wordt.

Lang verhaal kort: ik ga door deze blessure een betere sporter worden. Misschien is dat voor u nog wel een spannender verhaal om te volgen dan die eeuwige opeenvolging van wedstrijden? Groenland, haalt ze ’t of haalt ze ’t niet? Wordt vervolgd!

 

5 reacties op ‘Run for fun 3: valse start

  1. Yep, lopen, lopen, lopen en niks anders dan lopen is nu eenmaal niet zo goed… Ik heb het ook aan den lijve moeten ondervinden 😉 Niks mis mee om ipv 4 keer in de week te lopen, het op 3 keer te houden en er eventueel iets anders (en minder belastend) bij te nemen. Ik loop zelfs maar 2 keer per week 😉
    Lopers zijn koppige beesten, hè 😀 Da’s dan weer het ‘goede’ (euh…) aan een blessure: je kan dan niet anders dan die koppigheid laten varen en er mss zelfs uit leren 😉
    You’ll get there, en misschien zelfs rapper dan ge zelf denkt 😉 Heel veel beterschap!!! :*

    Liked by 1 persoon

    1. Dankjewel! Waarschijnlijk voor het eerst deze week terug lopen als ik een go krijg van de kine morgen! Al is het maar 100 meter: ik ga er toch blij mee zijn. Het is ook al een wereld van verschil met 2 & 3 weken geleden. Qua minder trainingen: ik ga waarschijnlijk mijn loopstijl helemaal onder handen laten nemen zodat ik toch mijn belastbaarheid flink wat kan vergroten en dit niet meer voor heb… wordt vervolgd!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s