Storytime 9: hoe wij struisvogels adopteerden

Er is een verhaal dat ik jullie nog niet verteld hebt en het gaat over een struisvogel zonder naam. Voor je wegklikt: ik vind dit persoonlijk een van de mooiste histories die aantonen wat mijn moeder met ons gezin voorhad. Een warm nest bouwen (niet alleen voor die vogel), maar voor alle leden van onze vierkoppige familie. Een gezin waarin humor ook best aanwezig was… Zoals je zal merken… Een verhaal over warmte en gekke fratsen van 6-jarige ik! Hier gaan we!

Voor zij die deze blog nu beginnen volgen: 6-jarige ik was een mollig meisje met twee schattige rode vlechtjes. Een soort Pipi Langkous dus, maar dan zonder spillebeentjes, maar met dezelfde dosis ‘deugenieterij’. Samen met mijn broer, mama, papa en oma woonden wij op een soort halve boerderij in Wolvertem, aka tien huizen en een kerk destijds. Halve, jazeker, want wij hadden wel een erf, maar geen koeien. Wel een bos en kippen, maar geen velden met gewassen. Wij hadden een soort ‘boerderij voor de lol’. Er liepen trouwens ook geiten, ganzen, 1 à 2 katten en een schildpad rond. En mijn broer, die ik toen een beetje een stout varkentje vond. Die tellen we ook mee.

Op het moment van deze historie was er een eindeloze zomer aan de gang met als hoogtepunt de veertigste verjaardag van papa. Die houdt namelijk van GROTE feesten. En bedoel ik we-nodigen-heel-de-buurt-uit groot. Onze tuin werd voorzien van vuurschalen, bbq’s en strobalen. Er was een ijskar en een zandbak en ik probeerde die beide elementen onsuccesvol te combineren. Mijn haar in vlechtjes, veel vriendjes om mee te spelen en een wit jurkje dat na ongeveer 10 minuten onder de grasvlekken zat… Dat is het leven, hè, jongens! Er was ook nog iets met fakkels en kattenkwaad, maar hoe dat precies zat, ben ik vergeten.

Goed, de ijskar was geweest en naar mijn gevoel zat het feest er toen wel min of meer op… tot er opeens een grote vrachtwagen ons ‘erf’ opreed. Gevuld met nog meer stro… Nu was het zo dat wij al een paar weken grapjes aan het maken waren over kangoeroe’s of aapjes. Een van die twee diersoorten ontbrak namelijk naar onze mening een beetje aan onze dierentuin/halve boerderij. Van die aapjes kon natuurlijk geen sprake zijn, maar voor die kangoeroe’s was mama wel eens in de buurt gaan kijken. Alleen waren de buideldieren uitverkocht… ze hadden wel nog emoe’s (een klein soort struisvogel). En toen dacht mama: awel, ja! Close enough. 

Je kan het dus al raden: in die grote vrachtwagen zaten twee struisvogels. Met grote klauwen, rode gemene oogjes en heel veel vleugel en pluim. Aan een hok of weide had mama dan weer niet gedacht, maar gelukkig bood ons bos en bijhorend weitje plaats genoeg. Papa heeft toen de dag erop – nog voor al het feestgedruis werd opgeruimd – een afsluiting in elkaar getimmerd.

Kan ik u een goede raad geven? Adopteer nooit struisvogels. Die beestjes zijn écht heel dom, agressief en je kan er niet eens op rijden (zoals ik me in mijn cowboy- en indiaandromen had voorgesteld)! Ze vormen daarentegen wel een mooie challenge als je uitgedaagd wordt om de andere kant (zo’n 50 meter) van het hek te tikken. Ik ben dan geen sprinter: toen ik kon ik verdorie toch snel lopen! En als er ooit gevraagd wordt naar iemand die ‘goed in bomen kan klimmen’, staat dat ook op mijn cv.

Andere goede raad? Adopteer nooit een struisvogel part 2. Een van die beesten, leeft nu, 20 jaar later nog steeds en eigenlijk hebben we er nog geen hol aan gehad. Behalve om gelachen. Elke keer als papa weer eens op zoek mag naar struisvogelbabysitters als ze op vakantie gaan en elke keer als hij merkt dat Flippo (krijgt ie na 20 jaar toch nog een naam) nog dommer is dan we al gedacht hadden. En elke keer als we dit verhaal met een glimlach weer eens mogen vertellen. Eigenlijk hoop ik stiekem dat ie nog een tijdje blijft leven… Anders zullen we toch een familie kangoeroe’s moeten adopteren!

Heb jij rare huisdieren? Of inside stories die veel vertellen over het gekke/leuke/bizarre karakter van je familie? Laat ze hieronder weten.

 

2 reacties op ‘Storytime 9: hoe wij struisvogels adopteerden

  1. Maar alez! Wa een mega grappig beest! 😀 Domme beesten zijn gewoon de max 😀 Zo heb ik hier een ‘slimme’ Tibetaan (Chanel), want blijkbaar zijn ‘Tibetaantjes zooooooo’n slimme honden! Echt, niet normaal hoe slim die zijn!’. Hebben we natuurlijk de brute pech dat wij de enige domme Tibetaan ter wereld hebben 😀 Love her to bits though 😉

    Like

    1. hahaha, Floor is best wel slim, tot onze grote ergernis soms, als ze er weer in slaagt iets te pikken zonder dat we het gezien hebben. Maar ik vind Chanel echt de max :-D. En die poseert tenminste :p En luistert!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s