Persoonlijk verhaal: marathons lopen en boulimia nervosa?

Deze titel klinkt best heftig hè! Ik zou willen zeggen dat dit een lokkertje is en dat dit een heel positief verhaal wordt, maar helaas is het dat nog niet (helemaal). Jongens, wat heb ik er tegenop gekeken om dit artikel te schrijven en tegelijk… wil ik het allemaal van mijn hart. Er is schaamte en angst over wat ‘de mensen wel niet zullen denken’, maar tegelijk hoef je je toch alleen maar te schamen als je de problemen die je hebt, niet aanpakt? Over die aanpak, daar gaat dit artikel over. En over boulimia. 

Natuurlijk weten de meesten onder jullie wel wat over mijn worsteling met anorexia, maar dat ligt inmiddels al lang achter me. In april-mei 2017 was ik er na de marathon van Rotterdam naar mijn gevoel echt wel klaar mee: ik leidde min of meer weer een normaal leven en mijn angst om bepaalde vette snacks in huis te halen, was al lang verdwenen. Tot dat punt. Er leek zich namelijk een nieuwe gewoonte te ontwikkelen waarbij ik – voornamelijk ’s nachts – in een soort roes heel veel achter elkaar at.

Wat is dit nou weer, dacht ik? Ik besloot af en toe wat langer te gaan om al die extra calorieën weer te verbranden. Dat was een grote fout, beste vrienden. Dat heet namelijk compensatiedrang, maar dat besefte ik toen nog niet. Ik at meer, had energie te over en liep sneller en langer dan ooit. Maar tegelijk voelde er iets niet goed… dat constante overeten ’s nachts wanneer ik geen honger had, bleef me dwars zitten. En ik bleef bijkomen.

cirkel-van-boulimia

Gedurende de zomer werd dat alsmaar erger waarbij ik wisselde tussen overeten en maaltijden overslaan en overdadig sporten. Op Instagram voelde ik me dan ook een vette bedrieger: zo fit was Fitmetlien naar mijn gevoel niet… Die emoties werden versterkt doordat ik meermaals te horen kreeg dat ik ‘wel erg gezet was voor een marathonloopster’ en dat ik ‘vast wel sneller zou lopen met wat kilo’s minder’.

Dit soort uitspraken voedden mijn drang om af te vallen, die als een dief in de nacht mijn hoofd weer binnensloop nadat ik een tijd lang een wankel evenwicht gevonden had. Resultaat: meer sport, meer compensatie, een strenger eetpatroon en NOG meer eetaanvallen. Tweemaal per nacht intussen en mijn schaamte groeide…

Fast forward naar november: inmiddels zat ik al een half jaartje vast in de vicieuze cirkel die zich alsmaar leek te herhalen. Af en toe ging het wat beter, maar mijn wens om af te vallen en een ‘echte marathonloopster’ te zijn, bleef. Sporten was niet voldoende meer. Ook braken kwam erbij. God, wat voel ik de rillingen van schaamte over mijn rug lopen als ik dit vertel. Mijn lichaam begon slechter te functioneren en mijn gezicht stond steeds boller. En toen kon ik niet meer: na de zoveelste eetaanval heb ik het er allemaal uit gesmeten. Tegen mijn mama, wie anders?

Twee weken later kon ik bij mijn psycholoog terecht. En dat, lieve vrienden, was met voorsprong mijn beste beslissing uit 2017! Hij wees me erop dat ik:

a) Veel te streng was voor mezelf door altijd ZO gezond en zo weinig gevarieerd te eten. Dat werkt eetbuien en compensatie enorm in de hand.
b) Dat ik mijn eetpatroon dus moest veranderen, anders zag hij geen genezing.
c) Dat ik mijn wens moest kwijt geraken om af te vallen. Geen calorieën meer tellen dus!

Niet wat je wil horen in eerste instantie: ik wilde alleen van die eetbuien af. De rest van mijn leven en eetpatroon vond ik prima. Maar goed, ik zou mezelf niet zijn als ik er niet vol voor ging. Ik ging een week of drie opnieuw bij mijn ouders wonen en leerde opnieuw eten. Zoals vroeger. Met bruine boterhammen met zelfgemaakte confituur, structuur, af en toe taart, goede vetjes, groentesoep van mama en al het goede van de natuur. Eiwitshakes en -repen, lightfrisdrank, calorieën tellen en suikervrije chocolade gingen de deur uit. Vanaf dat punt eten tot je genoeg had en niet te weinig om vervolgens een vreetaanval te krijgen die cookiemonster zou doen verbleken.

Daarnaast luisterde ik ook goed naar Renata, die me het eenvoudigste en beste advies ooit gaf. Hoe weet je hoeveel je mag eten, vroeg ze ons op Sunday Runday. Wij antwoorden heel erg gedisciplineerd: calorieën tellen, afwegen,… Nee, antwoordde zij eenvoudig weg: honger. Luisteren naar je lichaam! Dat het zo simpel kan zijn.

Nu weten jullie wat er speelt. Het ligt open en bloot op de (eet)tafel. Met trots kan ik jullie nu vertellen dat ik sinds die eerste intake geen grote eetbuien en zeker geen compensatiegedrag meer heb vertoond. Ik overeet me nog wel eens zoals elke mens, maar het echte schrokken in het holst van de nacht is er absoluut niet meer bij. Ik zal nog wel eens vallen, flink de mist in gaan: ik voel de roes van een eetbui soms nog aan me trekken. Boulimia laat zich niet op twee maanden in de kiem smoren, maar ik ben ervan overtuigd dat ik op de goede weg ben. Dat ik weer eerlijk kan zijn tegen jullie. Dat ik weer gezond en fit ben. Dat ik weer mezelf ben.

Oh, en aan al die lieverds die zich afvragen of ik ‘niet te gezet ben om een uitgehongerde marathonloopster te zijn’: never mess with a woman who runs 26.2 miles for fun. 

23 reacties op ‘Persoonlijk verhaal: marathons lopen en boulimia nervosa?

  1. Wow Lien. Heftig. Respect voor het delen. En laat je nooit meer wijsmaken dat jij te gezet zou zijn om een marathon te lopen! Die mensen moeten kletsen rond hun oren krijgen! 😉 Keep going op de goede weg, je komt er wel! 🙂

    Like

  2. Goh, wat jammer dat je door die nare commentaren (die dikke zever zijn trouwens!) in zo’n straatje bent beland. Dikke pluim om je mama in vertrouwen te nemen, om terug thuis te gaan wonen, om geholpen te willen worden, om ervoor te gaan! Take care en veel succes!

    Like

  3. OMG, wie geeft die commentaren? Vraag heb maar eens naar een foto van zichzelf want dergelijke reacties komen meestal uit frustratie en zeker niet omdat die personen slanker zijn hoor… Sterk dat je jezelf zo bloot geeft!

    Like

    1. Haha, merci! Ook voor de fijne nominatie!! Dit soort commentaren komen vooral van medelopers in mijn ervaring. En natuurlijk hebben ze gelijk: als ik minder vetgehalte, meer kilometers etc. zou hebben, zou ik inderdaad beter lopen. Maar de vraag is gewoon of ik dat wil… Ik ben geen professionele atleet en mijn levensonderhoud hangt er niet van af! Geef mij maar lekker lopen en ervan genieten in evenwicht zonder er alles voor te laten :).

      Liked by 1 persoon

  4. Jeetje Lien, ik word er stil van. We hebben elkaar al enige tijd niet meer gesproken, maar ik zag je Sunshine Blogger Award en kwam eens kijken hoe het met je ging. Ik vind het moedig van je dat je dit verhaal deelt en wat ben je een sterke madam! Gelukkig gaat het wat beter met je en heb je terug leren eten op een juiste en gezonde manier. Laat je NOOIT neerhalen door gemene reacties van anderen en wees NIET onzeker over jezelf. Je bent heel gemotiveerd en dat siert je. Ik duim voor je, you’ve got this girl!

    Liefs,
    Debby x

    Like

  5. Mag ik even heel eerlijk zijn? Ik had een licht voorgevoel… Misschien iets met herkenning ofzo? 😉
    Ge gaat ook dees keihard tackelen. No doubt about that. Als ik erdoor raakte, dan gij zeker 🙂
    En btw… te gezet voor een marathonloopster?! Bwahahahahaha! 1. Ge zijt NIET te gezet. Punt. en 2. Sinds wanneer zijn er lichaamseisen aan marathonlopers? Serieus…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s