Run for fun 1: Groenland update (+ marathon training?)

Nu ik gestart ben met de derde marathontraining, ging ik op zoek naar een nieuwe naam voor deze updates. Het gaat immers niet alleen om de weg naar een nieuwe marathon, maar om een algemene loopupdate: de trainingen voor Groenland, de (loop)reizen naar Parijs en Praag,… zullen allemaal een plaatsje vinden in deze categorie. Run for Fun leek me wel toepasselijk! Waarom precies? Dat zal ik u in 1500 woorden eens uitleggen. 

De marathon van Amsterdam was een lesje in focus. Pure concentratie op die eindtijd, ten koste van alles. Sociaal leven, loopplezier en lichamelijke gezondheid konden wat mij betreft de boom in! Als ik maar die eindtijd kon waarmaken… Ik denk dat het voor zich spreekt dat ik daar op 16 oktober even helemaal klaar mee was. Ik annuleerde mijn marathon in Jeruzalem en besloot op zoek te gaan naar een andere manier van trainen en lopen. Aan dat absurde zelfopgelegde schema voor Amsterdam wilde ik me geen tweede keer wagen. Het voelde gewoon inefficiënt.

 

Cijfertjes

In Born to run kon ik alsmaar lezen over loopplezier. Kilometers maken aan een rustig tempo en daar echt van genieten. Interessant, vond ik dat! Laat ik daar eens aan werken. Vervolgens liep ik 2 maanden lang 3 à 4 keer per week afstanden tussen 6 en 20 kilometer zonder verplichting! Dat was tof: lekker verder hobbelen. Begin januari was ik daar ook weer klaar mee en startte ik een nieuw schema, maar dat gevoel van afwisseling tussen ‘slow & steady’ en ‘alles geven’ wilde ik niet verliezen. Voor Amsterdam liep ik gewoon elke training zo snel ik kon en paste mijn snelheid puur op de afstand aan. In de zin van: niet trager dan nodig was om het uit te lopen.

Ik wist eigenlijk diep vanbinnen al dat mijn lange duurlopen trager moesten… Elk weekend je compleet kapot lopen op lange afstand: daar vind toch niemand wat aan? Een test bij Running & more gaf dat gevoel de nodige wetenschappelijke ondersteuning. Duurlopen moesten trager; intervaltrainingen mochten een pak intenser. Kijk, daar had ik nu echt eens zin in! Al zou ik aan die tempo’s wel serieus moeten wennen…

Die eerste intervaltrainingen… Ik kan hier zagen dat het hard was, maar ik focus liever op het positieve: ik kan meer en sneller dan ik dacht! En elke week gaat het ook beter. Joepie! Opladen, adrenaline kweken en gaan! En ook de rust tussen de intervallen respecteren: dat heb ik ook mogen leren.

Snellere intervallen: check! Maar dan die lange duurlopen… Hoe reageert je lichaam als je terug aan de lange afstanden begint na 4 maanden? 30 seconden per kilometer trager…? Dat scheelt een dikke 12 minuten op een afstand van 25 kilometer. Ik gaf mezelf twee weken om te wennen aan 6 min/kilometer tijdens kortere tochtjes en plande toen een van mijn fijnste duurlopen ooit in: the one before brunch als u mij volgt op Strava.

 

24 kilometer naar Lier: lopen en genieten

Op die welbewuste dag waren Eliot en ik namelijk uitgenodigd voor een ontbijt/brunch in Lier, waar twee van onze goede vrienden net een nieuw huis gekocht hadden. Proficiat, riepen we…. En toen besliste ik al lopend met een omwegje richting Lier te trekken voor dat ontbijt: dat smaakt toch altijd beter na een loopje. Nieuwe camelbag, een halve zak winegums en een nieuwe playlist naar inspiratie van Nele, maar verder alleen ik en 25 kilometer jaagpad…

Wat heb ik genoten… De eerste zeven kilometer waren iets moeilijker: ik moet dan altijd een beetje vechten tegen dat stemmetje in mijn hoofd dat het ‘allemaal zo ver niet moet’, maar het tempo was lekker en de wereld magisch. De zon kwam langzaam op terwijl ik mij een weg naar Rumst baande en ik kwam in een soort vreemd nevelland terecht tussen overstromingsgebied en het Zennegat. Het was een magic hour en voor ik het wist, stond ik met kippenvel op de fietsbrug in Rumst naar de Sint-Romboutstoren in de verte te staren.

Verder dan maar langs borden die waarschuwen voor waterskiërs en verwarde fietsers die zich afvragen waarom dat meisje zo hardloopt en glimlacht. Ik heb het gevonden, dacht ik, de manier om ook onderweg van het lopen intens te genieten. En dan moest het beste nog komen. Bruggen boven en onder. Gaan en blijven gaan. Kilometers vreten tot in Duffel. Daar begint het mooiste stukje jaagpad: pure ongereptheid tot in Lier. Het is niet de eerste keer dat ik hier liep, maar wel de mooiste. Waarom?

Het afgelopen jaar was ik aan het einde van zo’n 25 kilometer altijd zo kapot dat ik pas achteraf kon genieten. Van de runner’s high die ongetwijfeld al door mijn aderen gierde in de laatste kilometers, voelde ik niets. Ik had al die endorfine nodig om de pijn van mijn kapotte lijf te doorstaan. Die bewuste zaterdag niet. Ik had goed gedoseerd, de tijd genomen om te eten en te drinken… Mezelf niet kapot gelopen… Ik genoot zo van die laatste 6 kilometers. Rustig van punt naar punt vogeltjes staren in een desolaat landschap dat intussen in zacht ochtendlicht baadde.

Ik werd er verdorie stil van. En dan opeens duikt daar achter de laatste bocht een stadtorentje op. Ik kreeg stilaan meer gezelschap op ‘mijn jaagpad’. Wandelaars, al dan niet met hond. Een kudde wielertoeristen en na een tijdje ook marktgangers op de fiets  met stokbroden die uit hun fietstassen staken en occasionele medejoggers die rondjes op de stadswallen draaiden. Ik liep de laatste steegjes door en hoorde de marktkramers hun waren aanprijzen. Mijn lijf was al aangekomen, mijn hoofd zat nog even in de wolken. Fijn!

5 reacties op ‘Run for fun 1: Groenland update (+ marathon training?)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s