Storytime 8: Sinterklaas

Aan alle schattige kindjes: stop voor je eigen bestwil hier maar even met lezen! Tenzij je een trauma voor het leven wil oplopen zoals veel volwassenen dat voor je gedaan hebben! Blijf alsjeblieft in de sint geloven, want wat een fantastische tijd was dat! Een verhaal vol speelgoedfolders (met aankruisvakjes), brieven richting de hemel en zonder pepernoten (want wij zijn Vlamingen en geen Nederlanders, nietwaar?). 

Kan jij je de eerste leugen nog herinneren die je verteld hebt? Ik anders wel! Een jaar of vier oud, mollige handjes en twee schattige rosse vlechtjes… Best innemend, niet waar, en toch al zo beïnvloedbaar door groepsdruk! Iedereen van mijn gezin vertelde namelijk dat ze die nacht (het was 6 december) de hoeven van het paard van Sinterklaas op het dak hadden gehoord. Klikklak klikklak deden ze met hun tong… En ik? Ha, ik kon natuurlijk niet achterblijven! Wat had je nu verwacht?! Ik had het paard ook gehoord! Blos op mijn wangen van lichte schaamte (liegen mag niet, joh!) en frustratie omdat ik heel de nacht doorgeslapen had. Maar de Sint, die was er wel geweest… Daar waren al die chocolade en cadeautjes bij de schouw toch het bewijs van?!

DSCN2660

Deze leugen was de start van een jaarlijks weerkerende periode van opwinding die met 6 december gepaard ging! Daarbij doorliep ik de volgende fases:

De ‘boekskes’

Eind oktober waren ze er al: de sinterklaasboekjes van de speelgoedwinkel. Bij ons arriveerden die per post op woensdag en daar werd reikhalzend naar uit gekeken door ondergetekende. Vooral de dikke speelgoedgidsen met aankruisvakjes vielen in de smaak! Nog liever knipte ik echter alles uit dat aan mijn smaak beantwoordde om dat vervolgens in een plakboek (brieven zijn voor amateurs) met pritt weer vast te plakken. Even naast de kwestie: ik was vast niet het enige kind dat in die periode meer pritt in haar mond dan op het papier kreeg. Jamie en jakkie tegelijk!

Nu hadden die domme speelgoedboekjesmakers wel met één ding geen rekening gehouden: ze drukten hun boekjes dubbelzijdig! Wie doet dat nu? Wat als je iets leuk vond, maar iets anders op de achterkant even graag zou bezitten? Dan moet je kiezen bij het uitknippen! De oplossing, lieve vrienden, was dat ik ook bij mijn beide oma’s de boekjes ging ophalen om dubbels op te vangen! Bovendien kwamen er bij één van de oma’s die een paar dorpen verder woonde, ook andere boekjes! Dubbel feest! Bij mijn oma gingen we overigens op zondag langs (voor pistolets), dus zo werd het boekjesplezier mooi over de hele week verdeeld!

Dag Sinterklaas

Fase 2 in de Sinterklaasgekte was alweer wat spannender! Dat was het programma Dag Sinterklaas dat op Ketnet werd uitgezonden, waarin de avonturen van Sint, Piet en brave jongen/kapoen Bart uitgezonden werden. Alle Sinterklaasvragen werden hier van een antwoord voorzien. Ik krijg eerlijk gezegd nog steeds kippenvel van de intro… Ik vermoed dat de obsessie met de hoeven op het dak ook hier vandaan kwam. Nooit gekeken (foei!)? Beter hieronder uw leven of verdwijn in de zak van Zwarte Piet (hoe dubbelzinnig is deze zin?).

Wortels & suikerklontjes

Goed, na twee maanden knip- en plakwerk en beeldschermstaren, begon de belangrijkste taak! De brief (plakboek) was verzonden (“De post weet waar Sinterklaas woont, Lien, echt waar!” aldus moe & va liegebeest!) en ik was (naar mijn eigen bescheiden mening) heel braaf geweest. Nu hadden wij thuis wel een probleem: onze schouw kwam uit in een houtkachel. Wat nu dan? Blijkbaar kon Zwarte Piet daardoor. Dat probleem was dus al opgelost, maar waar zet je je mand dan? Je wat? Alle kinderen op school zetten een schoen, wij een mand. Ik weet absoluut niet waarom, maar dat was gewoon zo… Daarin kwamen dan nog meer brieven, wortels, pintjes, suikerklontjes en meer gedoe. Alles om een laatste keer de goedheilige man en zijn paard ervan te overtuigen dat we braaf waren geweest.

Ooit had mijn broer het lumineuze idee om vanuit zijn argwaan een van die bierflesjes te markeren om te controleren of die daarna niet gewoon in de bak met lege pintjes in de kelder terecht kwam, zoals de flesjes van de gewone biertjes die mama en papa af en toe eens soldaat maakten bij het avondeten… Ik geloof dat hij dat toen gaan controleren is, maar mij interesseerde dat geen fluit! Lekker naïef!

En dan was er het grote moment, hè! Kerstmis, de ochtend voor je op vakantie vertrekt, 6 december… Die dagen hebben allemaal dat magische ochtendgevoel gemeen waarbij je met verwilderde haren en op blote voeten over de parket schuifelt richting schouw (bij Sinterklaas) . Je zou nog moe moeten zijn, maar stiekem lig je al uren met een grote grijns in je bed te wachten tot mama en papa komen vertellen dat het ochtend is, jezelf vervloekend omdat je de klikklak ook dit jaar niet gehoord hebt. Daarna is het tijd voor speelgoed en chocolade! Er zijn van die ouders die hun kinderen wat in het oog houden zodat ze niet te veel snoepen die dag. Die van ons trokken zich daar allemaal niet te veel van aan! Lekker genieten en als we er misselijk van werden, zouden we een wijze les geleerd hebben! Nic nacjes, massa’s mandarijntjes (ergens waren mams en paps wel verantwoordelijk), een chocolade Sinterklaas, chocolade munten, nog meer nic nacjes, maar dan met suiker… En speculoos! Van die goeie van bij den bakker. 

Kindertrauma’s

Natuurlijk komen er uiteindelijk momenten waarop je jezelf vragen begint te stellen. Die schouw, hoe werkt dat dan precies? Ik was ontzettend naïef. Zo zag ik ooit de sint als 6 jarige op het turnfeest, fietste ik naar huis en zag hem de bloemenwinkel van mijn ouders binnen wandelen… Die man (een andere Sint dan op het turnfeest natuurlijk) kwam nog snel een bloemetje halen voor zijn vrouw, na een Sinterklaasevenement ergens anders in ons dorpje. Je kan geloven dat ik nogal ogen trok… Gelukkig had die lieve man nog een deel van zijn cadeaupaketjes in zijn auto liggen. Twee chocolade ventjes en een barbiepop later, stelde ik 0 vragen.

De ontnuchtering verliep uiteindelijk in twee fases. Al in het tweede leerjaar kwam er een eerste barstje in mijn vertrouwen… In de lokale bloemenwinkel (aka Bloemen Robberechts) zorgden mijn ouders op dat moment elk jaar ook voor een Sinterklaas, gespeeld door de broer van mijn mama. Helaas had ik hem vrij snel herkend, waarop mama vertelde dat de echte Sint het te druk had met cadeautjes inpakken om langs te komen. De echte Sint bestond natuurlijk wel! Natuurlijk geloofde ik dat (want mama vertelde het), maar er was wel iets van wantrouwen geschapen.

Pas twee jaar later (ja, ik was toen al 10 jaar) begon ik meer vragen te stellen. De popular kids op school waren natuurlijk al lang achter de waarheid gekomen en hadden mij dat doodleuk verteld. Wat een pestkoppen! Dat weekend gingen we een pannenkoek eten op zondag met het gezin, waarop ik met een klein stemmetje vertelde wat er op school gezegd was. De waarheid kwam eruit en ik heb toen toch even een momentje nodig gehad! Ik zie mij nog op toilet zitten in die lelijke oudroze tearoom met gouden kranen, bloemtjesbehangpapier en een mengeling van parfums van chique oude vrouwen die je elke goesting voor een pannenkoek zo ontnam. Ik kon, overwoog ik, natuurlijk gewoon in de Sint blijven geloven… Toen ik terug aan tafel kwam, zag ik echter dat er een grote kan chocoladesaus bij mijn kinderdame blanche geserveerd was en dacht ik er eigenlijk niet langer aan! Chocolade… De sint mocht dan niet bestaan, de chocolade was en is gelukkig wel echt (en, inderdaad, ik zet mijn mandje met wortel en pintje na 26 jaar nog steeds).

DSCN2593

Hoe zit het met jou? Heb jij leuke sinterklaasverhalen aan je jeugd over gehouden?

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: