8 rampscenario’s die alleen lopers herkennen

Na weken van training is het moment eindelijk daar: tijd voor je wedstrijd. En dan gebeurt het: een rampscenario duikt op in je hoofd en loslaten is niet mogelijk! Achteraf gezien vaak compleet absurde gedachten… Tackle die onzekerheid en ontdekt hier al wat je te wachten staat vlak voor de race. 

  1. Wat als ik onderweg naar toilet moet?

Bij mij met stip op nummer 1! Wat als ik naar toilet moet? Wat als ik onderweg minutenlang op een Dixie spendeer? Wat als er geen Dixie is? Of als ik moet aanschuiven? Of last krijg van onhoudbare krampen? Dan besef ik weer dat ik hiervan – tenzij bij buikgriep – nog nooit echt last van heb gehad bij een race… Even letten op de vezels, een koffie en een rondje loslopen in de ochtend en een immodium voor de race houden mij gerust!

2. Wat als ik als laatste eindig?

Tot nu toe liep ik vooral grote wedstrijden en als je dan met een pace van rond de 5:20 je trainingen rent, weet je eigenlijk dat het compleet belachelijk is te denken dat je als laatste gaat arriveren… En toch… De angstdromen waarbij ik onder politiebegeleiding en luide aanmoedigen als laatste bij de finishboog arriveer, zijn niet te tellen! Wat als, wat als, wat als….

3. Wat als ik niet finish?

In dezelfde categorie: als je goed getraind hebt, weet je dat de finish halen in normale omstandigheden wel zal gebeuren… Maar ook hier blijft dat kleine irritante stemmetje aanwezig! Wat als het niet lukt? Wat dan? Vergaat de wereld? Mag ik dan plots geen chocolade meer eten? Word ik plots gehaat door alles en iedereen? Natuurlijk niet, hoogstens is er ergens een wijnneus/mierenneuker op Facebook die ‘niet anders verwacht had’… Wat hiertegen bij mij altijd helpt is het voornemen dat ik de finish haal als het van mij afhangt (al is het kruipend) en als het door omstandigheden niet lukt, kan ik daar toch niets aan veranderen.

4. Wat als ik me overslaap de dag van de race?

Vertrouw op je wekker, zet toch maar een tweede voor de zekerheid en zorg dat er daarnaast ook nog een man of 5 belt/mailt/Facebookt of je wel wakker bent. Probleem opgelost.

5. Wat als ik pijn krijg?

Loop je een (halve) marathon? Pijn is part of the glory. Als je niet tegen (een milde vorm van) spierpijn kan, heb je de verkeerde sport gekozen.

6. Wat als ik het echt niet leuk vind?

Mijn meest reële angst is vermoedelijk ook de vreemdste. Waarom doe je iets dat je ergens op een punt in die 42 kilometer uit het diepste van je hart haat? Ik ben bang voor dat punt waarop ik het écht niet meer zie zitten, puur voor dat gevoel zelf. Die wanhoop, die pijn en die vraag waarom ik dit eigenlijk doe… Maar dan komt het punt dat je dat overwint, doorgaat en het beste gevoel ter wereld bezit van je neemt. Stel je voor dat je een brief van Zweinstein krijgt en doe dat gevoel maal 1000.

7. Ik ben maar een amateur

Het overvalt me telkens opnieuw: op weg naar de race op de metro zie je al die hypergetrainde mensen met flashy drinkbussen, fancy sportrepen en vreemde opwarmroutines… Daar hoor ik écht niet bij, denk ik dan steeds met mijn banaan en busje water. Laat je niet klein krijgen door machogedrag! Vandaag wordt iedereen een held: of je nu 8 of 88 kilometer gaat lopen! Iedereen heeft z’n eigen doel en dat hoef je niet aan een ander aan te passen!

8. Wat als ik de weg verlies?

Ik heb gehoord dat dit tijdens trails wel eens regelmatig gebeurt. Lijkt me een sterk verhaal om later aan je kleinkinderen te vertellen… En toen, beste kindertjes, liep ik verloren in de Ardennen en om niet te sterven moest ik mijn eigen pipi drinken. Daarom blijf ik dus bij marathons in grote steden… Daar kom je bij slechte oriëntatie hoogstens in een enthousiaste groep supporters terecht!

Niets om je zorgen over te maken dus… Of toch: als je per se wil piekeren, zoek dan op waar de race fotografen zitten! Als er één ding belangrijk is, is het toch wel hoe je eruit ziet op de foto’s achteraf! 

4 thoughts on “8 rampscenario’s die alleen lopers herkennen

Add yours

  1. Ik loop 8/12 mijn eerste 10K en heb deze week letterlijk ervan wakker geleden. Vooral dan omdat ik uitkijk naar de sfeer (Kerstloop) en hem echt wil uitlopen. Maar sukkel met blessures waardoor pijnvrij lopen er al een tijd niet meer in zit. Mijn verstand zegt dat ik beter een tijdje mijn loopschoenen aan de haak hang. En dat ga ik doen, NA die 10K. 🙂 Nummertje 2 speelt hier ook wel een beetje, ik loop momenteel met een gemiddelde pace van 6.45/km.

    Like

    1. Ik hoop voor jou dat je die 10 k dan pijnloos en met een heerlijk gevoel mag doorkomen! Zodat je erna snel de motivatie weer vindt om zonder blessures verder te gaan. Aah en die eeuwige nachten wakker liggen, hè! Ik ken het gevoel…. Zenuwachtig op het randje van: is dit nog positieve stress, of niet? Jezelf 10 keer voornemen dat het laatste race is die je zal lopen… Wat mooi dat al die gevoelens, ondanks verschillende paces, ons allemaal één maken 🙂

      Like

  2. Mijn grootste angst: wat als ik laatste ben? Wel… ik ben al een paar keer laatste geweest, ik vind het intussen niet erg meer. Integendeel. Ik doe het nu gewoon toch maar, en dat op zich is al winst! Wiiiwww!!

    Liked by 1 persoon

    1. Natuurlijk :-D. Het zijn ook allemaal maar stomme dingen die in mijn koppeke kruipen. Meestal besef ik dat wel voor de start en ga ik in modus ‘we gaan voor uitlopen en gaat het goed onderweg: tandje bij!’. Heel knap dat je daar zo goed mee om kan :-D.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: