Afzien & genieten: Thomas Van Roost & Johan Hollants

Hoe vaak gebeurt het niet dat ik met lange-afstandslopers praat en dat ik door hen het gevoel krijg dat ik de mooiste sport ter wereld beoefen… Dat gevoel kwam bijzonder sterk opzetten tijdens mijn babbel met Thomas Van Roost & Johan Hollants…. Twee ultralopers die er op dat moment net de Pyrenees Stage Run op hadden zitten… Tijd voor een goede babbel over Belgische frietjes, roeien en lopen met een druk gezinsleven erbij!

Dag Johan & Thomas! Laten we beginnen bij het begin. Hoe zijn jullie met lopen gestart?
T:
Ik ben begonnen omdat mij lief toen liep… Ik was een jaar of 26 en ik begon ook wat te verdikken tijdens mijn eerste jaren aan het werk. Ik wilde die vriendin wel kunnen volgen, maar al snel ging het verder dan dat. We zijn uiteindelijk niet lang samen gebleven, maar het lopen is er wel het resultaat van. Daarvoor was ik totaal niet zo sportief… Later is er ook nog roeien bijgekomen.
J: Ik heb eigenlijk altijd gesport: basket. Verder is mijn verhaal vergelijkbaar met dat van Thomas… Je wordt wat ouder, je begint te werken en je beweegt wat minder… Daar moest toch wel iets veranderen. Met mijn vader en mijn broer had ik toen al de jaarlijkse gewoonte om naar de Dolomieten te trekken. Daar gingen we dan wandelen langs het water. Je kent dat wel: elk jaar terug naar hetzelfde dorpje: onze tweede thuis! Mijn broer is daar toen rotsklimmer geworden, maar ik had daar geen talent voor. Ik besefte toen al wel dat ik graag in de bergen was. Op een van de avonden daar kwamen we terug van een wandeling toen ik zag dat mijn vader een t-shirt aan had van de Dolomiti Extreme Trail.

Trail zat toch al in de familie dan?
J: Integendeel: hij had die nog nooit gelopen (lacht). Dat is toen een grapje geworden: je draagt zo’n shirt toch alleen als je die trail gelopen hebt?! Er lag ook een flyertje waar we zaten van diezelfde trail. Tussen pot en pint heb ik toen gezegd: ik ga meedoen! Dat was een wedstrijd van 55 kilometer met 3500 hoogtemeters. Onze pa  had al wel vaker gezegd dat ik aanleg had voor duursporten, maar ik vond dat meer voor een oudere generatie. Ik zie dat nu ook op wedstrijden: er is vaak een marge met de andere deelnemers.

Dus de eerste wedstrijd meteen 55 kilometer?
J: 
Ja, ik ben toen heel consequent beginnen trainen: eerst stabiel 10 en later 20 kilometer leren lopen. Ik had een heel jaar om me voor te bereiden. In dat jaar is traillopen mijn leefwereld geworden. Ik had dan ook normaal de afspraak met mijn vrouw dat ik na een jaar zou stoppen omdat het je toch wel opslorpt. Maar ik was hooked…. Ik heb waanzinnig afgezien tijdens die eerste Dolimiti extreme trail, maar eenmaal thuis ben ik beginnen janken bij de gedachte dat ik zou moeten stoppen met mijn folieke. 

Hoeveel jaar verder zijn we intussen?
J: 
Dat is nu 4 jaar geleden. Ik heb die trail elk jaar ook opnieuw gelopen: als ik dat kan, weet ik dat de conditie wel goed zit. Het is ‘de basis’: dit is geen wedstrijd om te lopen als je er geen tijd of training in gestoken hebt. Hopelijk word ik binnen 20 jaar als veteraan aan de start aangekondigd (lacht).
T: En nu heeft Johan mij ook verslaafd gemaakt (lachen allebei hartelijk). Wij kenden elkaar eigenlijk niet zo goed. Mijn vriendin kent de vriendin van Johan en zo wist hij wel dat ik graag liep. We voelden daarnaast ook wel aan dat we op dezelfde golflengte zaten, denk ik.
J: Ja, je hebt dat soms met mensen: het klikt! Ik had enkele maanden geleden een hele toffe wedstrijd gevonden, maar wel per twee: de Pyrenees Stage Run. Toen heb ik Thomas een berichtje gestuurd…
T: Dat is intussen een jaar geleden. Ik liep toen al marathonafstanden. Toen kreeg ik dat bericht van Johan en zijn we samen een koffie gaan drinken. Een jaar later stonden we aan de start van de Pyrenees Stage Run: niet te duur en goed georganiseerd. Intussen is dat alweer twee weken geleden.

En hoe viel dat voor jou mee als traildebuut?
T: (lacht)
Tja, het is een totaal andere wereld die ik nog niet ken. Het is moeilijk te beschrijven…
J: Het is inderdaad moeilijk onder woorden te brengen. Tijdens een gewone wedstrijd zit je echt in je eigen wereldje en je leeft toe naar de finish. Je zoekt het juiste tempo, bepaalt een strategie en houdt je tijd in het oog. Trail is een samenkomst van indrukken. Je gaat ver en krijgt ontzettend veel indrukken. En dan dat uitzicht… De bergen hebben er waarschijnlijk ook wel iets mee te maken. Het voelt ook niet alsof je 7 dagen aan het lopen bent: het is een bepaalde mindset waartoe elke mens in staat is. De meesten beperken zichzelf, maar ik ben ervan overtuigd dat ook elke persoon dat kan mits een gezonde opbouw! Het is zo een bijzondere ervaring en je wordt er echt een beter mens van. Je kan daar niet slechter uit komen… uit zo’n trail. Natuurlijk doet het pijn en gaat het soms niet meer, maar als je het afwerkt, is het gevoel onbeschrijfelijk!

Een hele ervaring dus…?
T: 
Je krijgt alleen maar gezonde prikkels: je bent weg van het stadsleven. Je hebt niet die drukte van werk, van leven uit de stad.
J: Je moeten even alleen aan jezelf denken: eten, slapen en af en toe wat babbelen met gelijkgestemde mensen… En naar de beestjes kijken. Er is natuurlijk wel iets van competitie, hè! Tijdens de Pyrenees Stage Run was er bijvoorbeeld 1 groepje constant net voor ons. Al je dan ziet dat die net vertrekken als je aan een food station toekomt… Tja, dan ben je direct terug vertrokken, he! We zijn daar met 60 man aan het lopen. Eigenlijk stelt dat dus helemaal niets voor, maar dat is voor jezelf, hè (lacht). Een groot scoutskamp is het!

Zijn er jullie bijzondere momenten bijgebleven?
J: Goh, dat is moeilijk… Vorig jaar ben ik onze pa verloren en die ging altijd mee naar de Dolimiti extreme trail. Dit jaar heb ik dan meegedaan zonder hem en elke top die je dan overwint… dat is janken! Je bent vermoeid dus sowieso al meer emotioneel! Mijn vader heeft mij ook 4 jaar lang zo gesteund! Als ik in de Ardennen ging lopen, fietste hij naast mij mee. Die trail van dit jaar was zo bijzonder.
T: Op training de eerste keer de top bereiken, vond ik wel echt een overwinning. Dan sta je daar boven en denk je: ja!

Hoe peppen jullie jezelf op als het niet meer gaat?
J: 
Ik herhaal altijd maar hetzelfde zinnetje: da ga ni besta ni. Al mijn vrienden weten dat intussen al en zeggen dat ook tegen mij.. Ik heb nog nooit opgegeven tijdens een wedstrijd, ook niet als je echt vast zit, als je moet overgeven… Dat is een voordeel van trail: je tijd is niet zo belangrijk en je kan ook je tijd nemen om je te herpakken. De eerste keer in de Dolimieten heb ik zo afgezien: na 4,5 uur dacht ik dat ik in de helft zat! Toen bleek dat ik daar echt nog niet was bij de bevoorradingspost… Dan weet je dat het een mentale strijd wordt! Lijkbleek, zwarte ogen… Iedereen van de supportersgroep zei me dat stoppen niet erg was, maar mijn vrouw zei waar het op stond! Opnieuw vertrekken maar! Ik ben zo blij dat ze dat gedaan heeft! Maakt da ge weg zijt, zei ze en ik ben er haar nog dankbaar voor.
T: Je kan nog altijd zoveel meer dan je denkt… Die pijn dat is maar voor even. Ik heb dat vooral geleerd in het roeien… Dat is een erg explosieve sport. Je moet in een minuut of 8 alles geven, maar je verzuurt vanaf het begin. Dan moet je doorbijten en pijn lijden… (lacht) Maar roeien is niet alleen explosief. We doen ook wel heel wat duurtrainingen: een kilometer of 20 is zeker geen uitzondering. Dan ben je toch anderhalf uur bezig, maar er zitten ook snelle intervallen en tempostukken in… De conditie van roeiers is ook op lange afstand dus ook wel goed: sommigen kunnen zelfs onvoorbereid een marathon lopen!

Hoe ziet een trainingsschema bij jullie eruit?
J:
Ik heb geen vast schema, maar ik geloof wel in lopen op het gevoel… Natuurlijk probeer ik met mijn gezin wel wat te plannen: 1 lange duurloop, 1 intervaltraining, 1 hele trage korte loop en 2 middenlange duurlopen (20-25 kilometer) per week. Naarmate dat ik dichter bij een wedstrijd kom worden de intervaltrainingen steviger en de hele lange duurloop steeds langer. Aan de rest van de trainingen kom ik dan eigenlijk niet aan… Die houden het tof! Daarnaast loop ik graag ’s morgens voor de dag begint… Het is een cliché, maar de zon zien opkomen, blijft bijzonder. Je dag is meteen goed!
T: Ik volg voor de marathon van Valencia binnenkort eigenlijk voor het eerst een schema. Tenminste: dat is het voornemen (lacht). Ik heb nog nooit een schema afgewerkt… Ik geloof heel hard in luisteren naar je lichaam en ik gooi mijn trainingen wel eens overhoop als ik ergens geen zin in heb. Het blijft gevoelsmatig, maar ik mik wel onder de 3 uur te lopen!
J: Het eerste half jaar heb ik wel sterk mijn hartslag gevolgd: ik wilde niet na 3 maanden opbouw en de eerste marathon out zijn vanwege een te intense start.

Fitmetlien.com is natuurlijk ook een blog over koken en eten! Volgen jullie een bepaald eetpatroon met oog op de sport?
J: 
Ik eet echt gezond in aanloop naar een wedstrijd. Nu is het loopseizoen bijvoorbeeld net gedaan en ik voel dat wel! Ik hou nu echt veel minder rekening met wat erin gaat. Maar anders zijn dat veel groente, water, fruit… En veel pasta… Vooral omdat ik dat ook echt lekker vind! Ook tijdens de wedstrijd let ik erop: pasta met maïs en tonijn, watermeloen… Dan moet je ook je watervlies goed in het oog houden. Je wordt bij zo’n trail elke ochtend en elke avond gewogen om te zien hoeveel vocht je verloren bent. Mijn record was 5,5 kilo op 5 uur! (lacht)
T: Ik eet niet zoveel vlees, maar dat is een gewoonte die weinig met lopen te maken heeft. Verder goed en gevarieerd eten: de basis, hè!
J: Om goed te gaan eten na de wedstrijd zou ik momenteel voor de Pintxos hier in Mechelen kiezen. Lekker en veel: je kan blijven bijbestellen! (lacht) De Silo’s vind ik ook leuk! Die Dame Blanche daar… Je kan kiezen hoeveel bollen je krijgt. Ja, sorry not sorry, dat zijn er 5, hè! Een goede vol-au-vent met frietjes… Meer moet dat niet zijn! Maar dan wel goed, hè.
T: Ik vind het moeilijk hier in Mechelen: De Ronda misschien? En buiten Mechelen… De Legs in Londen misschien… Toevallig, die naam! (lacht) Dat zijn allemaal kleine gerechten met groente! Erg lekker!

Je laatste uur is geslagen, maar je krijgt nog een avondmaal. Wat kies je?
J:
(zonder aarzelen) Frieten, zonder twijfel! Met een van elk uit de toog van de frituur! Liefst nog die van de Korenmarkt hier van vroeger! Dat is trouwens ook onze klassieker in de terugkomst na een loopwedstrijd!
T: Hetzelfde!

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: