Marathonverslag Amsterdam (deel 2): hou vol, hou vol, je doet dit voor de lol!

Bij het eerste deel van dit marathonverslag liet ik u – naar mijn gevoel – een beetje op uw honger zitten! Ik eindigde een beetje met een cliffhanger: het moment dat ik serieus boven mijn tempo het Olympisch Stadion in Amsterdam uit vloog om jacht te zetten op 42 kilometer marathonplezier. Hoe ging het verder? Kreeg ik een tik van de molen windmolen en bleef ik dat absurde tempo aanhouden? Of kreeg ik uiteindelijk mijn verstand terug? 

Na het Vondelpark en het Rijksmuseum lopen we voor het eerst op terrein dat we later deze marathon niet meer opnieuw te zien zullen krijgen. De race is nu echt begonnen. 4 kilometer in de benen en we beginnen aan onze eerste lus: aan de andere kant lopen de echte snelle jongens en ik amuseer me een kilometer lang met vrouwen tellen in de groep aan de andere kant. Ik tel er 4 en concentreer me stilaan op het 6 kilometerpunt! Daar kom ik namelijk mijn supporters voor het eerst tegen. High fives uitdelen en tempo opvoeren naar 5:09 min./km. Ik heb beslist dat ik kilometers ga vreten voor het echt warm wordt en dit tempo voelt zo goed dat ik geen zin heb om het verstandiger en rustiger aan te doen. Zoals mijn lief altijd zegt: gaan en blijven gaan!

22635096_10212269582627396_599800777_n

Voor ik het weet, zit ik op 10 kilometer en gooi ik een half bekertje Isostar over me heen: oeps, dat was precies geen water… Dan bereiken we op 14 kilometer de Amstel: wat er precies daartussen is gebeurd? Daar heb ik het raden naar, maar mijn tempo begint opeens te zakken… En niet zo’n klein beetje ook! Van 5:09 naar 5:19 is best stevig en dat zou op dit punt nog niet mogen gebeuren. Ik krijg mentale klappen: hoe ga ik dit nog 30 kilometer langer doen als ik nu al last heb? Kilometer 16 en ik zie de eerste mensen wandelen. Die zijn er al vanafdenk ik, maar ik loop keihard door. Gelukkig weet ik intussen het tempo van 5:14 min./k wat te bewaren!

Dan kom ik opeens Celeste tegen, die ik een half jaar geleden geïnterviewd heb, maar nu voor het eerst in het echt zie! Ze vraagt me hoe het gaat en ik beken dat ik een moeilijk momentje heb… Ze schrikt, flapt ‘nu al’ eruit en ik vloek op mezelf, maar blijf enkele meters achter haar lopen. Hela, denk ik, zij gelooft in mij en zoveel van jullie met haar! Ik ben keigoed bezig en kan hier vandaag onder de vier uur lopen en ik loop te janken dat ik ‘geen zin heb’. En wat met al die gestapelde calorieën? Die blijven dan vast ook aan m’n kont hangen als ik nu opgeef! Daar komt de welbekende buldogmodus opzetten. Vastbijten. Niet meer loslaten. Ik vlieg het bruggetje op kilometer 19 over (keerpunt Amstel) om langs de andere kant tot kilometer 24 dezelfde weg terug te lopen. Gaan en blijven gaan. Hou vol, hou vol, je doet dit voor de lol!

Van kilometer 21 tot 24 ben ik een belachelijk gelukkig mens. Ik blijf achter Celeste lopen die voor mij het perfecte tempo heeft op dat moment. We kletsen nog even, maar ik voel me vooral opgelucht! Even dacht ik dat opgeven de enige optie was, maar nu besef ik dat ik best nog een keuze heb: ik kan deze wedstrijd gewoon uitlopen en genieten van de overwinning op mezelf. Hou vol, hou vol! Je doet dit voor de lol!

Mijn vastberadenheid begint rond kilometer 27 terug wat meer te zakken en ik laat Celeste los. Vanaf nu geen haas meer… Ik begin stilaan mijn bovenbenen te voelen, maar tegelijk besef ik dat het eigenlijk niet zo ver meer is. 15 kilometer is verdorie minder dan ik op donderdag gewoonlijk loop voor ik zelfs nog maar ontbeten heb… Dat mag nu geen obstakel meer zijn! Ergens tussen 27 en 30 kom ik ook Eliot en mama terug tegen, die me wat water aanreiken. Ik deel nog wat high fives uit en probeer rond de 5:20 min./kilometer te blijven lopen. Tanden bijten nu!

We passeren de 30 en elke marathonloper weet dat het gevecht nu pas echt begint. Bij elke stap voel ik mijn spieren schreeuwen en ik neem dankbaar het cola-gelletje aan dat we door Isostar aangereikt krijgen. Een dikke dankjewel aan al die vrijwilligers! Mijn tempo gaat opnieuw omhoog, maar dat kan ik slechts twee kilometer volhouden. Vanaf nu ga ik richting 5:25, maar dat is prima! Hou vol, hou vol, je doet dit voor de lol!

22684911_10212269587307513_703900485_n

Rond kilometer 34 begint het me te duizelen. Hoever we precies zitten? Ik weet het eigenlijk niet echt meer! Ik neem nog wat meer energygelletjes aan en bekertjes water van lieve blondje kindjes aan de kant. Ik giet enkele liters over mijn hoofd en voel hoe zelfs mijn oren vollopen. De zon brandt en ik probeer zoveel mogelijk schaduw mee te pikken. De ene voet voor de andere… Ik beeld me in dat de pijn in mijn bovenbenen minder wordt bij elke stap en blijf aan 5:25 lopen. Over minder dan een uur ben ik er en ik begin stiekem al Instagram- en Facebookupdates te bedenken. Jawel, u mag ermee lachen, maar dat houdt mij op dat moment overeind!

Kilometer 36 en we duiken een tunnel in. Overal beginnen mensen te wandelen. Ik ben kapot. Op. Ik voel mijn spieren tegenspartelen en schreeuwen om ook een trager tempo aan te nemen. NEE. NEE. Hou vol, hou vol, je doet dit voor de lol!

Eliot en mama: ze staan langs de kant en zwaaien met AA-drankjes. Je bent er bijna, schreeuwen ze, maar ik kan alleen maar grommen en half snikken. Wat met die 6 kilometer die mij nog te wachten staan? Hoe?

6 kilometer? Nog maar 6 kilometer! Dat doe ik op zondagochtend eventjes tussendoor terwijl papa om koffiekoeken gaat. Dat gaat mij nu NIET nekken. Opnieuw 5:20 min./kilometer tot kilometer 38. Ik laat mijn gelletje vallen en heb de energie niet meer om het op te rapen. Doorgaan. Het is NU dat ik het moet doen besef ik en daarna gaat het licht uit…

22538023_10212269585907478_662913005_n

Tenminste… Ik heb verder gelopen blijkbaar, maar mijn eerste herinnering komt pas terug als ik al in het Vondelpark ben en voel dat mijn blaas het niet lang meer gaat houden. Dixie! Straight ahead! Hou vol, hou vol, je doet dit voor de lol. Ik ga het halen. Ik weet het. Ik moet nog maar 2 kilometer en die ga ik LOPEN en niet wandelen. Instorten doe ik straks wel! Ik kan nog lopen. IK KAN NOG LOPEN. Tanden op elkaar en doorgaan! Een laatste kilometer in de brandende zon tussen de tramsporen tot achter de hoek ineens het stadion opduikt. 500 meter, helden! Nog maar 500 meter! Confetti! Ondertussen loop ik aan 5:40 en geeft mijn horloge aan dat ik er ben. Ik werkelijkheid moet ik nog 175 meter doorbijten.

En dan: het beste moment uit een mensenleven… Niet meer hoeven lopen… Je bent er gewoon! Je hebt het gedaan. Met opgeheven hoofd loop ik de Dixie binnen… Lien Robberechts, hoor ik omroepen terwijl ik naar het blauwgroene plastic deurtje staar en me afvraag hoe ik ooit weer op ga staan. 5 minuten vol opluchting later strompel ik weer naar buiten. Ben ik ooit zo gelukkig met en zo trots op mezelf geweest? Zelden, waarschijnlijk! Ik controleer mijn eigen tijd in de app. 16 minuten sneller dan in Rotterdam… 3u 48 minuten… Voor sommigen een slentertempo, voor mij een toptijd!

Banaantjes ophalen, water, water, water drinken en knuffelen met mijn twee favoriete supporters! In hun ogen zie ik de trots en ondanks al mijn zweet, heb ik nog water over om eens flink te snikken en te blijten! Keep your head up, keep your heart strong, maar nu even niet. Na een paar seconden is dat ook weer achter de rug en kan ik stamelen dat het ‘toch wel leuk was’. Hou vol, hou vol, je doet dit voor de lol…

20x30-AMCL1814

13 thoughts on “Marathonverslag Amsterdam (deel 2): hou vol, hou vol, je doet dit voor de lol!

Add yours

  1. Je bent een doorbijter, Lien, een moedige meid, je weet wat je wilt en je gaat ervoor. Bravo ! En op de hoop toe, kan je schrijven, en hoe ! Het is grappig, het is spannend, het is gewoon … prachtig ! 😊😘

    Like

  2. Ik heb respect voor je Lien, zoals ik zondag op mijn fb schreef We did it!
    Alle ups en downs ken ik, op de halve notabene! Zondag dacht ik echt op de finish, no way nu zou ik pas op de helft zijn.
    Heel mooi geschreven ook, je gedachten en gevoelens verwoord. Blackouts tijdens het lopen zijn wel handig vind ik. Je kunt de km’s maar kwijt zijn haha.

    Ben wel benieuwd hoe het nu gaat, veel last, spierpijn?

    Like

  3. Wat een geweldig leuk verslag! Ik leefde echt met je mee, en wat heb je het goed gedaan, onder de 4 uur!!! Ik ambieer geen marathon te lopen maar wil toch graag wel eens een keer 5 km te lopen binnen het halve uur. Ik ga je volgen!!!
    Ps: ik wandel wel heel veel en heb ook een blog

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: