Marathonverslag: Amsterdam 2017 (deel 1)

Als ‘je peren zien’ een juiste uitdrukking is, heb ik vandaag naar mijn gevoel een hele boomgaard doorkruist! De Marathon van Amsterdam was heftig! Hele hoge ups, hele heftige downs, waarvan de eerste al na 12 kilometer. En toch doorgesparteld. Heb ik mijn doel gehaald? Wie was mijn onverwachte haas? En wat vond mijn lief van een hele dag in het gezelschap van zijn schoonmama? Vandaag neem ik je mee terug in de tijd en doorkruisen we samen AMSTERDAM!

Maandag 9 oktober is de start van deze thriller: zere keel, 38 graden koorts en een neus met meer snot dan er lucht in een zak chips zit! Het was allemaal niet zo ideaal, een weekje voor de marathon. Gelukkig schoot Peter mij te hulp met professioneel anti-verkoudsheidsadvies. Een klein fortuin armer (en de apotheker wat rijker) ga ik de strijd met de bacillen aan! Neusspray, keelspray, paracetamol en vitamine C waren enkele dagen lang mijn beste vriendjes. En ik rust, beste vrienden, voor het eerst ECHT. Geen valse tapering waarbij ik stiekem nog af en toe een rondje te veel ren, maar 10 uur per nacht in bed en elke avond voetjes omhoog! Tegen vrijdag ben ik bijna snotvrij en kruip ik de muren op van loopfrustratie. Precies zoals het hoort. Getest en goedgekeurd!

Zaterdagochtend loop een laatste rondje van 5 kilometer, maar eigenlijk kan ik alleen maar denken: ‘Hoe ga ik dit morgen 8 keer doen?’. Slechte generale, goede voorstelling, niet waar? Dus om 14 uur stappen we beladen met kilo’s bananen, bakjes gefoodprepped eten en lekker veel wit brood (schiet mij niet af, koolhydraatvrije diëters) in de auto naar Amsterdam. En loopschoenen en zo, dat natuurlijk ook! Ik reserveerde een fijne AirBNB een stukje buiten de stad zodat ik rustig kon slapen. Koffers eruit en op naar de expo! Heerlijk vind ik dat: al die gelijkgestemden spotten, de eerste marathonkriebels voelen.

Met mijn twee topsupporters (lief en mama) keren we daarna terug richting keuken voor een koolhydraatrijk avondmaaltje: broodjes met banaan en peperkoek! Tenminste: voor mij! Mijn twee favoriete mensen bestellen lekker Indisch… Jongens, wat een zalige geur, al die gegrilde kip en pittige kruiden! Maar een hapje mee-eten lijkt me op dat moment niet het allerbeste idee…

Mijn darmen en de rest van de buik zijn sinds die ochtend namelijk stevig in opstand! Misschien ligt het aan mijn plotse overschakeling van veel trage koolhydraten, groente en fruit naar snelle suikers… Mijn buik is van de kaart, maar ik blijf volop hopen dat een nachtje slaap dat probleem wel zal oplossen! De rest van de avond kletsen we gezellig en vol verwachting: ik ben zo blij niet alleen in Amsterdam te zijn! Dan zou ik mezelf opvreten… Nu bieden de leuke babbels een zalige afleiding. Ik deel nog wat cadeautjes uit aan mijn lieve supporters en dan is het bedtijd.

Slapen… Vorige keer in Rotterdam was het echt een nachtmerrie (see what I did there, haha), maar nu lukt het zonder problemen. Een paar nachtkusjes van mijn lief en ik besteed 9 uur in dromenland. Om 6 u word ik uitgerust wakker en sta ik meteen op om thee te zetten. Genoeg drinken nu is de boodschap… en hopen dat de grote boodschap ook lukt. Helaas, pindakaas, een grote bak havermout, 3 tassen thee en heel wat gevloek later besluit mijn darmstelsel het te laten afweten. Immodium 1 gooi ik naar binnen terwijl ik intussen mijn neusspray nog even bovenhaal om de laatste verkoudheidsperikelen in de kiem te smoren.

Een halfuur later zijn de krampen er nog steeds: felle steken in mijn zij waarvan ik weet dat ik ze geen hele marathon ga verdragen. Zijn het de zenuwen? Geen idee, maar ik neem een besluit waar ik achteraf gezien niet zo trots op ben… Mag je hier een voorbeeld aan nemen? Risico’s van ’t vak, toch? Ik gooi een pijnstiller en een extra immodium mijn lijf in. Ik heb hier, verdomme, een jaar voor getraind (ingerekend de mislukking in Rotterdam met 4u04): vandaag laat ik wat krampjes mijn marathon niet verkloten. 

We gaan de deur uit en mijn krampen zijn op magische (en medische) wijze verdwenen. Mijn supporters hebben er zin in, maar ik voel dat ik mezelf aan het terugtrekken ben. Ik zie de andere lopers: lichter, 1 brokje spier zonder gezelligheidsbuikje zoals ik, voorzien van drankjes met allerlei kleuren waar zelfs de fluo’s van hun schoenen bij afsteken… Onzekerheid knaagt terwijl ik mijn simpele banaan eet in plaats van gesofisticeerde gelletjes of gigantische sportrepen weg te werken. Ik voel me een amateur… maar wel eentje MET supporters aan haar zijde die zich zo vrolijk maken dat ik niet anders kan dan meelachen. Dat is nu iets wat geen enkele cafeïnerijke energybar kan vervangen… We gaan dit gewoon doen! Samen! BAM!

Een halfuur later neem ik afscheid van hen: het half uurtje voor de start ben ik liever even alleen. Ik draai ‘Another day in the sun’ van Lala Land op repeat en ga op weg naar de dixies. Moment 2 waar ik niet trots op ben: ik steek even lekker voor en sta een kwartier later alweer aan de ingang van het stadion. Sorry de snorry: ik kon de tijdsstress even niet meer aan, maar kan u het mij vergeven?! Wat hekgeklauter later kom ik in startvak oranje terecht achter de pacer van 3u45. Ik heb tegen iedereen geroepen dat ik voor ‘onder de 4 uur ging’, maar zelf weet ik dat er meer in zit! Tijd om die ambitie waar te maken.

Een emotionele ode aan burgemeester Van der Laan later klinkt het startschot: de echte toppers zijn nu weg! We juichen met z’n allen en blijven nog even gezellig rondhangen en zenuwen kweken. Startvak oranje is gezellig! Hartslag 120, maar ik ben gelukkig niet de enige. Overal om me heen zie ik mensen nagelbijten en droge lippen likken…. We zijn één in de ellende en het plezier! Wat is lopen een mooie sport…

Een van de andere uitspraken van de afgelopen dagen was ‘dat ik niet te snel mocht starten’. Dat motto gooi ik op dat moment overboord en ik ga er (naar mijn gevoel) als een haas vandoor! Het gaat warm worden! Ik wil kilometers maken nu de temperatuur nog te verdragen is en alles boven de 30 loop ik op karakter wel uit, ook als ’t niet meer gaat. Lekker naïef, Lien! Echt een topplan (sarcasm allert) met pijnstillers in je lijf, maar dat besef ik op dat moment nog niet…

Hup, vlotjes rennen we met z’n allen het stadion uit. Na anderhalve kilometer bereiken we het Vondelpark en heb ik mijn tempo met 5:17 min/kilometer goed gevonden. Prachtige stad, heerlijke sfeer! Even zigzaggen hier en daar, maar ik voel meteen dat ik – ondanks mijn buikellende – vandaag een goede marathon kan lopen… Ik zie bordjes met 40 en 41 aan de andere kant en bedenk dat ik binnen 3 uurtjes met een beetje geluk daar voorbij chase… Hoe lang het precies duurde voor dat genietmomentje overging in mijn highway to hell kan u in deel 2 lezen! U weet vast al dat ik de finish gehaald heb, maar ik beloof u dat de wijze waarop de moeite waard is om over te lezen! Het gaat om de reis en niet alleen om de finish, toch?

21 thoughts on “Marathonverslag: Amsterdam 2017 (deel 1)

Add yours

  1. Fijn om dit te mogen lezen, Lien. Zoals gewoonlijk, leuk en grappig, maar ook spannend want ik ben benieuwd om deel 2 te lezen. Thanks voor de foto’s ! 😉😘

    Like

      1. Lien ik wil me wel aanmelden dan kan ik het eerder lezen. Hoe werkt dat aanmelden op je maildienst? !!!!!

        Like

  2. Ik zit te wachten op deel 2….mijn droom ooit een marathon te lopen werd afgelopen zondag even in de prullenbak gegooid. Ik liep de halve en leek niet een amateur. Ik was het gewoon! Lege maag bij 5km en dus de hele afstand bij elke verzorging alles erin proppen wat er te halen viel en na 2 uur! Binnen komen. Zo slecht van mij…
    ik had veel beter moeten weten want lopen doe ik toch langer als vandaag!
    Afijn, leuk verhaaltje om te lezen en ik wacht graag op het vervolg.
    Gr Erik

    Like

    1. Erik, misschien een slechte dag? Ik zou die droom niet meteen weggooien! Goed consequent voorbereiden en blijven lopen! Als je een halve kan, kan je de hele ook… Mijn mening tenminste na mijn eerste halve een jaar geleden…

      Like

      1. Ik gooi hem ook absoluut niet weg maar zondag moest ik er niet aan denken.
        Ooit loop ik er 1….ik zeg niet wanneer want wil er geen limiet aan hangen

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: