Lieve mama en papa: over doorzetten (+ startnummer Amsterdam)

Lieve supporters, vandaag heb ik u steun nodig! Ik sta om 9u30 aan de start van mijn tweede marathon. Oprecht hoop ik dat het net als in Rotterdam een prachtige ervaring wordt waar ik nog vaak aan ga terugdenken. Afzien in de zevende hemel. Gaan tot je opgebrand bent, want zo hoort dat. Lopen tot je als een pinguïn walst. Sterretjes zien en tegelijk vanavond met plezier je blaren strelen. We gaan ervoor.

Even oprecht hoop ik dat u vandaag bij me bent: waarschijnlijk niet in Amsterdam, maar misschien wel online? Via mijn Instagram en Facebook kan u mijn aankomst volgen en als u een ware nagelbijter wil zien, kan dat op de trackingpagina/de app met startnummer 5830 (Lien Robberechts).

Hoe je het ook draait of keert: zo’n marathon duurt best wel lang. Daarom bied ik u eerst nog graag wat leesvoer! Ik neem het u niet kwalijk dat u pas gaat kijken rond de finishtijd: dat doe ik ook als er gekoerst wordt. Ik zal vandaag de vraag beantwoorden die mij de afgelopen weken ongetwijfeld veel gesteld is: hoe hou je dat vol? Zo 3-4 uur alleen zijn met jezelf? Dan heb ik het trouwens niet over de marathon zelf want daar is genoeg entertainment, maar wel over weken van (eenzame) trainingen. Twaalf duurlopen tussen de 21 en de 34 kilometer horen er namelijk ook bij.

Eerlijk gezegd denk ik dat veel ervan in mijn opvoeding ligt. Als je die in drie woorden kan samenvatten, denk ik dat die ‘liefde, karakter en dromen’ zijn, een perfecte voedingsbodem om een marathonloper te kweken. Of een perfectionistje op elk mogelijk levensvlak, dat ook.

Liefde.

8 jaar oud. We gaan op het ouderfeest van de lagere school een dansje doen op ‘roeien roeien’ van Samson en Gert en moeten daarvoor een roeispaan meebrengen. Waar alle ouders naar de winkel spurten, vliegt mijn vader richting gereedschapskist. Nog nooit zo’n mooie roeispaan gezien.

11 jaar oud. Op een of andere manier heb ik op school beweerd dat ik kan steltenlopen voor het grootouderfeest. Welk kind, dat niet op de circusschool zit, kan dat?! Ik niet, maar op de prentjes die de juf liet zien, zag het er niet zo moeilijk uit… Het is woensdag. Donderdagavond ben ik de trotse eigenaar van twee stelten die papa ik-weet-niet-waar gehaald heeft. Het hele weekend houdt papa diezelfde stelten vast zodat ik kan oefenen zonder de optie te overwegen dat ik op school vertel dat ik helemaal niet kan steltenlopen, een gedachte die mij op dat moment met afschuw vervulde… Na heel wat traantjes en valpartijen kan ik op maandag steltenlopen (en ik kan het nog steeds! ’t Is zoals fietsen).

17 jaar oud. Ik heb klierkoorts en kots me de maag uit het lijf. Mama zit de halve nacht naast me met een emmer en komt vervolgens elke twee uur van het werk naar huis om te kijken of ’t wel gaat.

19 jaar oud. Ik zit op kot en mijn studentenlief heeft het uitgemaakt. Na enkele eenzame uren gaat het niet meer en bel ik mama in tranen op. Exact 35 minuten later staat ze aan de deur, gewoon voor een babbeltje en een schouder. Wie doet zoiets terwijl je als ouder goed beseft dat dit soort gebroken hartjes laat pubergedrag zijn?

23 jaar oud. Ik ben in Israël aan het studeren en drie maanden na aankomst nemen mama en papa het vliegtuig naar Tel Aviv. In een opwelling. Mijn ogen vielen net niet uit hun kassen toen ze me twee dagen ervoor via Skype de tickets toonden.

26 jaar oud. 14 oktober 2017. Mama gaat mee naar Amsterdam, want haar dochter stond erop dat ze bij haar tweede marathon toch wel aanwezig zou zijn… Koste wat het kost: ze staat vandaag aan de zijkant toe te kijken terwijl ze papa probeert op de hoogte te houden…

Ik denk dat u het wel snapt: onvoorwaardelijke liefde en zo. Hoe kan je nu ooit iets opgeven als je zo gesteund wordt?

Karakter

De blijschap van mijn ouders ligt sterk in het volbrengen van bepaalde levensdoelen. Een eigen zaak, vrienden en familie gelukkig zien… Dat willen ze voor ons ook en er werd ons dan ook van jongs af aan ingepeperd dat je dromen en levensdoelen najagen moet om een goede levensinvulling te vinden.

Van jongs af aan is mij daarbij ook ingepeperd dat ‘je niet altijd gaat doen wat je tof vindt’. Voor bepaalde levensdoelen moet je offers brengen: blokken tot een kot in de nacht, verder lopen als het niet meer gaat of na een kort nachtje toch uit bed komen om een niet-goedgekeurde campagne opnieuw in weer en wind te fotograferen. Als het erop aankomt, zal je voor je moeite beloond worden. Gewoon keihard ervoor werken en dan kan je jezelf alvast niets verwijten.

Dromen

Levensdoelen en dromen staan in ons gezin centraal: we zijn eigenlijk altijd met verschillende passies tegelijk bezig en vertellen daar graag over tegen elkaar. Of dat nu gaat over de bloemenzaak, miniatuurtreinen, de verkoop van oude fruitkisten of bloggen… Dromen verwezenlijken is belangrijk in onze familie en we zijn altijd blij voor elkaar als het lukt.

Zodus, lieve lezer, hoe kan ik dan tijdens zo’n duurloop stoppen als er niet echt een medische reden voor is? Er zijn op z’n minst twee mensen die onvoorwaardelijk geloven dat ik de finish kan halen als ik dat wil. En als het niet lukt…. dan zal het niet aan mij gelegen hebben, maar aan bepaalde omstandigheden waar ik geen controle over heb… En zelfs in dat worst case scenario zullen er twee paar schouders zijn om op uit te huilen. Je zou van minder zelfvertrouwen en prestatiedrang krijgen!

Intussen zijn er heel wat minuten verstreken en met een beetje geluk ben ik al gefinisht (of nog niet vertrokken afhankelijk wanneer u dit leest). In het eerste geval: stuur mij virtuele chocolade. Of echte, dat mag ook. In het tweede geval mag u succes wensen. En andere opties die zijn er niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: