Hardlopen met een hart: Gertjan Verdickt

Lieve lezers, als u één interview of artikel van mij van A tot Z wil lezen: laat het dan dit interview met Gertjan zijn. Er wordt wel eens gezegd dat je het geloof in de mensheid terugvindt als je als supporter bij een marathon aanwezig bent. Dat wil ik best geloven, maar als u werkelijk opnieuw wil gaan geloven in het onvoorwaardelijke goed hart dat diezelfde menselijke soort bezit, kijk dan eens naar waar Gertjan Verdickt mee bezig is. 

Dag Gertjan, Run for MS… Hoe is dat begonnen?
Twee jaar geleden kreeg ik op korte tijd te horen dat twee mensen uit mijn dichte omgeving MS hadden. Een vriendin van mij, die in de 20 was en een vrouw uit mijn familie van in de 50. Ik vond het het confronterend dat die ziekte blijkbaar toch iedereen kon treffen, terwijl ik dat vooral associeerde met oudere mensen in een rolstoel, die al lang niet meer konden wandelen. Dat bleek een verkeerd beeld te zijn. Kort daarop begonnen ook twee vriendinnen van me met patiënten met MS samen te werken, waardoor ik de meest verschrikkelijke verhalen te horen kreeg (bittere ondertoon). Toen ben ik beginnen nadenken wat ik zelf kon doen…

En dat was lopen?
Inderdaad. Ik begon na te denken over wat ik goed kon en dan kwam dat lopen toch telkens terug naar boven. Als snel realiseerde ik mij dat mensen met MS vaak wel nog in staat zijn om te lopen: dat van die rolstoel was echt een misvatting. Het is zelfs erg goed als middel om de ziekte onder controle te houden! Ik wil dus lopen voor zij die dat niet meer kunnen, maar ook samen met zij die dat wel kunnen. Run for those who can’t and with those who can.

Op welke manier ga je dit aanpakken?
Ik wil 12 maanden lang 12 wedstrijden lopen, maar ook 12 evenementen organiseren om geld in te zamelen. Die zijn heel uiteenlopend, zowel qua locatie als qua soort evenement. Ik heb op kerstmarkten in Londerzeel en Kapellen-op-den-Bos gestaan, maar ook bijvoorbeeld een comedynight georganiseerd. Ik wil niet steeds aan kennissen en vrienden moeten vragen om mij te steunen, maar evenementen organiseren die verschillende mensen aantrekken door een meerwaarde te bieden voor mensen die het project niet per se kennen. Het moet gewoon interessant zijn om naar toe te komen. Daarnaast wissel ik steeds van locatie om zo een groter publiek te bereiken.

Waar streef je naar als einddoel?
Het doel is 12.000 euro op te halen: ondertussen hebben we de 16.000 euro overschreden. Dat geld gaat allemaal naar de MS-liga: het is niet de bedoeling dat ik een deel ervan ga gebruiken om het project te sponsoren. Daarvoor heb ik bij KBC een stevige lening afgesloten. Er verdwijnt niets in mijn eigen zak. Ik wil gewoon iets doen tegen die ziekte… (vastberaden) En dit voor mij de beste manier! De MS-liga gebruikt het geld voor verschillende doelen: wetenschappelijk onderzoek natuurlijk, maar ook begeleiding en ondersteuning op psychosociaal, administratief en sociaal vlak. Ook financiële bijstand en sensibilisering steunen zij.

Welke momenten staan er na de eerste 10 maanden al op je netvlies gebrand?
Het startpunt was op 2 oktober vorig jaar: dat was de bewegingsdag van de MS-Liga. Daar sprak ik met een vrouw met MS die als grote droom had om een kind op de wereld te zetten. Het is frappant: wij zijn allemaal bezig met de volgende stap hier. We willen trouwen, kinderen krijgen, grotere huizen kopen, promotie maken,… Voor haar is die droom zwanger worden en daarna ziet ze wel weer… Enkele maanden later ging voor het eerst in Tervuren samen lopen met 2 vrouwen met MS. Ook aan dat rondje in het park daar heb ik zo’n goede herinneringen. Dat was echt tof!

12 wedstrijden… met de marathon in Antartica als eindpunt?
Inderdaad. Op 24 november vindt die plaats. In de Lonely Planet staat die marathon op de eerste plaats in een lijst van meest interessante menselijke ervaringen… Zo kwam ik erbij terecht en het sprak me meteen aan als eindpunt van het project. Het is ook symbolisch: ik ga daar lopen en ben er op een uur of 4 vanaf. Mensen met MS moeten hun hele leven lang blijven strijden.

Ik kan me voorstellen dat je wel al wat gewend bent aan langeafstandslopen?
Dat klopt. Ik heb altijd basketbal gespeeld en lopen was voor mij een manier om tijdens de zomer weer scherp te staan. In de zomer liep ik dus veel tot de trainingen opnieuw begonnen: dan was dat weer gedaan. Zes jaar geleden zag ik dat er de mogelijkheid was om de marathon van Rome te lopen en ik had dat weekend nog niets te doen… Totaal onvoorbereid ben ik daaraan begonnen en na 5 uur ben ik waggelend over de finish gekomen om daarna 2 maanden geblesseerd te zijn. Dit was echt naïef en onverantwoord en ik zou het dan ook niemand aanraden!

Maar toch zijn er daarna nog marathons gevolgd?
Ik heb er in totaal 4 gelopen voor ik aan dit project begon, waaronder twee keer die van Brussel. Ik deed dat in 6 jaar: ik was dus zeker niet permanent voor een bepaalde wedstrijd aan het trainen of constant met lopen bezig. Dat is pas dit jaar veranderd. Ik doe nu zo’n 5 trainingen per week. Op dinsdag doe ik een zware intervaltraining en op woensdag loop ik 45 minuutjes aan een heel rustig tempo. Op donderdag doe ik dan een lichte intervaltraining. Op zaterdag doe ik dan een training op marathontempo en op zondag een langere afstand, maar wel aan een trager comfortabel tempo.

Dat is een schema dat voor heel wat marathonlopers zou kunnen gelden. Wat maakt Antartica anders dan pakweg Rome?
In de eerste plaats denken we natuurlijk aan de temperatuur en de wind. Het kan -20°C worden, maar als daar veel wind bijkomt, kan het nog een pak kouder of gevaarlijker worden. Daarnaast draag ik voor dit weer natuurlijk ook speciale kledij. Een ander groot verschil is de bevoorrading. Ik ben een van de eerste die effectief onderweg eten en drinken zal meenemen want er wordt eigenlijk niets voorzien. Daarvoor neem ik een speciale camelbag mee met extra isolatie om te vermijden dat het water bevriest. Ook voegen we een soort zout aan het water toe om de vorst tegen te gaan.

Doe je qua voorbereiding ook speciale trainingen?
Ik ben in een diepvries gaan lopen (lacht). Geen vriezer die speciaal voor sporters voorzien is, maar echt een ruimte waarin de chocomousse en de diepvriesgroente van de supermarkten opgeslagen liggen. Toen ik daarvoor mailde organiseerde iedereen daar erg enthousiast tot ik effectief met mijn materiaal voor de deur stond. Die kerel meent dat… zag je die denken (lacht nog harder). Ik heb daar toen 5 kilometer gelopen bij -20: dat waren ongeveer 200 rondjes.

Je had het daarnet al over een speciale uitrusting. Wat moeten we ons daarbij voorstellen?
Mijn eerste laag is een thermische die heel erg strak zit zodat alle warmte binnen blijft. Daarboven draag ik een soort shirt van wol met gaatjes: door de gaatjes wordt er als het ware een extra luchtlaag gecreëerd die door de wol dan ook nog eens warm blijft. Daarboven draag ik een jas tegen de wind. Onderaan draag ik opnieuw zo’n thermische laag en dan een windbroek erover. De schoenen, dat is iets heel speciaal: het zijn trailschoenen van Saucony, uitgerust met een bijzondere technologie die ervoor zorgt dat de grip op het ijs bijzonder goed is. Ze zijn me aangeraden door Runner’s lab, die mij ook op andere gebieden begeleiden. Binnenkort ga ik ze wel eens uittesten op de schaatspiste hier in Mechelen om te zien of je effectief zoveel grip hebt als beloofd! (lacht)

Heb je ook je voeding moeten aanpassen?
(lacht). Heel erg zelfs: normaal let ik absoluut niet zo op wat ik eet, maar nu dus wel! De belangrijkste verandering is misschien dat ik in plaats van 3 grote maaltijden naar 6 à 7 kleine maaltijden ben gegaan. Ik start de dag met havermout, fruit en zaden. Dan volgt een tienuurtje en soep met maximum vier boterhammen als lunch. In de namiddag is er dan nog een tussendoortje en ’s avonds een warme maaltijd waarbij de portie vlees toch wat kleiner geworden is. Meer groente! Als laatste tussendoortje eet ik dan nog een koek of iets dergelijks. Op zich heb ik me veel van die gewoontes eigen gemaakt. Die havermout, dat gaat blijven, maar desserts laten vind ik enorm moeilijk!

Hoe ziet je voedingspatroon er bij een wedstrijd dan uit?
Dat hangt een beetje af van het moment, maar laten we een wedstrijd in de ochtend als voorbeeld nemen. ’s Morgens eet ik gewoon mijn havermout met fruit en zaden, maar dit keer wel met een groter aandeel havermout. Later op de ochtend eet ik dan nog een banaan of twee peperkoeken. Tijdens de wedstrijd is mijn inname afhankelijk van de afstand. Bij een 5 kilometer eet of drink ik niets. Vanaf 21 kilometer heb ik gelletjes bij voor halverwege en drinken doe ik sowieso vanaf een 10 kilometer regelmatig. Achteraf zorg ik voor extra eiwitten, vaak in de vorm van chocovit. Ik voel mij daar echt goed bij! Ook drink ik erg veel na een training of wedstrijd. Ik heb gemerkt dat dat voor mij echt een verschil maakt.

Wat maakt de loopsport voor jou zo mooi?
Ik wil mezelf steeds uitdagen: zien hoever mijn lichaam kan gaan! Daarnaast vind ik de samenhang en het groepsgevoel fijn. Daarom vind ik trailruns ook enorm tof: daar draait het toch nog meer om de groep dan om de competitie. Je staat regelmatig stil om samen te genieten. Zalig! Dat vertel ik mezelf ook als het niet meer: je moet er verdorie van genieten dat je kan lopen! Er zijn er genoeg die minder geluk hebben! Als het echt zwaar is, blijf ik mijn motto herhalen: push the ball. Dat dateert uit mijn basketperiode. Het is kort als een mantra en dat keer op keer herhalen helpt!

Bedankt voor dit interview Gertjan! Heeft dit goed hart jouw ook overtuigd van zijn zaak? Steun Gertjan dan en help in de strijd tegen MS! Dat kan door te doneren op de website. 

 

One thought on “Hardlopen met een hart: Gertjan Verdickt

Add yours

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: