The marathon life (4): Theater aan Zee, eetbuien en sneller worden

Wat een maand, wat een trainingen! Het ging met ups and downs, maar aan het einde kan ik stellen dat ik er sterker uit gekomen ben. Hoe dan? Een dingetje met voeding, kan ik al verklappen. En wind, massa’s wind. Ben je al nieuwsgierig? Nog 6 weken te gaan. Nog 3 weken duurlopen afwerken en dan 3 weken taperen. Maar eerst update nummer 4!

Lopen aan zee

Aan het begin van de maand augustus was ik in Oostende voor Theater aan Zee: natuurlijk werd daar ook gewoon doorgelopen. Ik verbleef zelf in een fijn appartementje in Mariakerke, vlakbij het natuurdomein van Raversijde. Tijdens korte tochtjes ben ik dan ook regelmatig van Mariakerke door de duinen van dit natuurdomein tot in Middelkerke gelopen. Tot ik bij een of andere camping kwam, waar ik omdraaide in de richting van Leffinge. Heerlijk stukje: heel wat campinggangers waren al vroeg uit de veren om broodjes of croissants te gaan halen (in mijn fantasie toch) en er werden vrolijk begroetingen uitgewisseld. In Leffinge keerde ik dan terug richting de kustlijn om tussen de 16 en 18 kilometer af te klokken. Een keertje liep ik deze afstand ook langs de dijk, maar dat heen en weer geloop (9 heen, 9 dezelfde weg terug) is niets voor mij. Ik hou meer van one way  of cirkeltjes.

Twee keer per week liep ik tussen de 16 en de 18 kilometer. Ik werd pas om 10 à 11 uur op het werk verwacht, waardoor ik meer tijd had om kilometertjes te maken. In zo’n geval word ik altijd nogal fanatiek… Op zaterdag stond dan de lange duurloop op het programma. Ik deed tweemaal 25 kilometer: 6 kilometer tot in Middelkerke om dat tot aan de dijk net voorbij Wilskerke richting Gistel te keren. Vanuit Gistel was het dan nog 10 kilometer terug tot in Oostende, waarvan ik de laatste anderhalve kilometer rustig uitwandelde.

Ik trok dus het binnenland in in een (jammerlijk mislukte) poging de wind een beetje te ontwijken. Het was namelijk hondenweer in de periode dat ik in Oostende was, op één dag na! Al de andere dagen ben ik doorweekt thuisgekomen, maar gezien ik niet van suiker ben, kan mij dat weinig tot niets schelen. Die wind daarentegen… Ik vertrok altijd wind tegen, zodat ik de laatste 8-12 kilometer heerlijk alles los kon gooien. Dat maakte de eerste helft dubbel zo zwaar: niet zo goed voor de moraal, maar na een tijdje leerde ik dat ik de verloren tijd op het einde wel inhaalde. Meer nog: ik geraakte verslaafd aan de snelheid die ik op het einde kon maken. Harder, better, faster, stronger leek het wel. Al had dat ook bepaalde gevolgen…

Eetbuien en hoe ik daarmee omga…

Eetbuien namelijk. Vier keer per week ging ik rennen en daarnaast wandelde ik alles bij elkaar per dag ook nog eens een goede 10-15 kilometer bij elkaar. Verder was ik op de dagen dat ik niet liep ook in de basic fit of op het strand te vinden voor yoga en wat oefeningetjes. U merkt het al: het ging er een beetje over, maar ik ben nu eenmaal een endorfinejunkie en als de planning wat minder strak zit, geef ik daar graag aan toe. Het deed me deugd… Ik bracht elke dag vele uren buiten door, was meerdere uren achter elkaar alleen met mezelf en mijn luisterboeken en genoot enorm van de ruwe zee-omgeving. Waar ik Theater-aan-Zee vorig jaar stressvol vond, was ik hier elke dag weer een beetje meer zen. Ik had mijn ritme wel gevonden en mocht hele dagen bezig zijn met sporten, wandelen, literatuur, theater en fotografie.

Relaxed is het juiste woord: doen wat je graag doet zonder al te veel druk erop te leggen zoals ik normaal doe. Tegelijk was ik misschien iets te zen geworden? Normaal ben ik behoorlijk streng op mezelf, nog steeds vooral op eetgebied. Alcohol of taart, frietjes of pizza komen zelden in huis. Nu vond ik echter dat ik elke dag wel een ijsje verdiende, at ik wat de catering voorschotelde, verslond ik bergen kaas en at ik voor het eerst weer af en toe een zak chips leeg. Tegelijk is dit mijn valstrik. Ik ben zwart of wit: grijs ken ik niet. De balans van 1 ijsje, of 2 en een koekje bij de koffie sloeg al snel door in een avondlijk vreetfestijn. Vroeger zou ik me schuldig gevoeld hebben: nu ook, maar niet genoeg om aan de verleiding te weerstaan.

Ik ben hier niet trots op en naarmate de weken van augustus vorderde, besefte ik ook dat ik een nieuwe eetstoornis aan het kweken was. Ik had me al dat lekkers zo lang ontzegd, dat ik nu weer een beetje leek door te slaan, vooral ’s nachts, als ik handje na handje nootjes naar binnen kon werken. Ik werd er rustig en verzadigd door, maar de lichamelijke gevolgen in de ochtend lieten niet zo lang op zich wachten. Ik zag mijn looptijden stilaan achteruit gaan in de afgelopen weken en tegelijk besefte ik heel goed dat dat aan mezelf lag. Maagkrampen, zware benen, halfwakkere kop omdat ik ’s nachts twee keer was opgestaan om nog wat te eten… Het zat niet goed en na een week of drie van dit gedrag, was ik mezelf helemaal zat.

Vermoedelijk werden de eetbuien mede uitgelokt door de enorme hoeveelheid calorieën die ik elke dag door het vele sporten en de dagdagelijkse beweging van een sfeerfotograaf verbrandde. Toen het leven terug in het normale ritme viel, vond ik het dan ook tijd om mijn normale eetpatroon weer op te pakken. Maar niet zonder uit deze periode te leren. Ten eerste wilde ik van die eetbuien verlost geraken. Daarnaast wilde ik een oplossing op lange termijn: opnieuw hervallen in eetbuien is geen oplossing. En tot slot wilde ik ook mijn looptijden terug opnieuw een beetje toonbaar maken: ik wilde weer trots op mezelf zijn.

Elke dag een beetje sneller

Ik greep terug naar het eetschema dat ik vorig jaar kreeg om de marathontrainingen wat te compenseren. Meteen kwam het besef dat ik ècht te streng voor mezelf was: het was allemaal net iets te weinig te afgelopen maanden en dan creëer je tekorten die zich uiteindelijk wreken. Het feit dat ik daarna probeerde dat doorheen de rest van de dag op te lossen door ontbijt etc. over te slaan, leidde alleen maar tot een vicieuze cirkel.

Dus ik begon weer voldoende te eten zonder dat nieuwe schema te rigoureus te volgen: vanaf nu was het work hard, play hard. Ik gaf/geef mezelf de ruimte om af en toe eens goed te snoepen, te genieten van wat lekker is. Het enige, besefte ik, wat ik nog wilde, was me weer goed voelen zonder afschuwelijke honger of zwaar overladen maag. Zonder dat zwarte en witte: een beetje in de grijze zone vertoeven. Mezelf en mijn maagdarmstelsel een beetje rust gunnen.

Dat is gelukt. Na een paar evenwichtigere dagen verdwenen de krampen, opgeblazen buiken in de ochtend en hongeraanvallen. Ik kreeg ook terug meer energie en vooral goesting om weer kilometers, maar vooral snelheid te maken. Het begon op een zondagochtend: ik wilde iets aan mezelf bewijzen. Wat weet ik niet precies, maar ik liep aan 4:50 min./ kilometer en voelde een adrenalinekick achteraf die toch een beetje nieuw was. Ik loop namelijk nooit echt op snelheid: ik haal vooral voldoening uit lange afstanden maken.

Daar bleef het niet bij: zowel de dinsdag als de donderdag erop liep ik ook mijn langere afstanden aan 5:27, terwijl dat de week ervoor nog 5:50 geweest was. Ik voelde me weer thuis in mijn lichaam… Meer zelfs dan ooit omdat ik na het eetbuienavontuur mijn drang tot perfectie toch een stukje losgelaten heb. Zolang ik me goed en gezond voel, is het nu oké. Als ik daarbij niet altijd exact de regeltjes volg… so what. Ik wil meer gaan leven op intuïtie, al blijf ik het schema voorlopig wel nog als leidraad behouden. Ik mag dan wat minder streng geworden zijn: ik blijf nog altijd wie ik ben. Compleet zonder structuur leven, is niets voor mij. Dat hebben die eetbuien wel bewezen, denk ik.

Tegelijk ben ik opnieuw nog wat aangekomen en voorlopig komt dat mijn looptijden nog steeds ten goede. Jeej, me! 

Ook dat nog

Goed, het ging hier vandaag dus veel meer over voeding dan normaal. Excuses als u dat minder interessant vindt, maar het moest er even uit. Herken je je hierin? Laat het me dan weten in de comments. En verder? Heel wat buikproblemen deze maand, dus mijn kennis van bosjes en dixies in en rond Oostende of Mechelen is weer flink opgefrist! De lange afstand stijgt intussen van 25 richting de 30, om in september de langste run van 33-34 kilometer te maken! Hopelijk bent u er dan ook om mij op mijn spreekwoordelijke weg te vergezellen (want 3 uur samenlopen en babbelen lukt mij zelfs niet)?

Tot dan!

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s