‘Je kan zoveel meer dan je denk’ – Dirk Van Spitaels

Hoe moet je je Dirk van Spitaels voorstellen? Een beetje als een kruising tussen een Tour-De-France en een boeddhistische monnik (maar dan zonder fietspakje of habijt). Je voelt de passie voor de sport, maar tegelijk ook de relaxte houding die hij uitstraalt. Ik ben geen trailrunner, ik kan geen honderden kilometers na elkaar lopen, maar als ik met Dirk praat krijg ik meteen het gevoel dat het ooit wel lukken zou. Als ik er me maar op instel en er maar van geniet…. Bent u klaar voor een injectie motivatie? Hier komt ze!

Dag Dirk, ik ken jou als lange-afstandsloper en trailrunner, maar je beoefent nog andere sporten?

Ik loop inderdaad lange afstanden: 100 tot 250 kilometer en dan liefst non-stop. Daarnaast doe ik ook aan adventureracen en dat gaat tot 500 kilometer. Ultralopen is eigenlijk iets wat ik erbij doe: adventureracen is de hoofdzaak. Dat is een race waarbij je door allerlei niet-gemotoriseerde buitensportdisciplines een bepaalde afstand aflegt. Je doet dat met een team van 4: 3 mannen en 1 vrouw en je moet allemaal de finish halen. Het kan dan gaan om lopen, mountainbiken, maar ook kajakken, zwemmen en zelfs paardrijden. Zo’n races kunnen tot 5 à 6 dagen duren en je bepaalt zelf wanneer je eet, slaapt, enzovoort. Ook de weg zoek je zelf met kaart en kompas…

Kunnen we in België aan deze wedstrijden deelnemen?

In België is het niet bekend: er zijn dan ook geen wedstrijden hier om aan mee te doen. Wij vormen een Belgisch team van 9, een grotere groep waaruit er dan vier leden meedoen aan de race.

“Geweldige race: ’s morgens word je in je tentje gewekt door de doedelzak!”

Hoe ben je ooit aan dit soort fysieke uitdagingen begonnen?

Eigenlijk is dat allemaal begonnen met de OMM (Original Mountain Marathon) in Schotland. Dat is een tweedaagse wedstrijd met kaart en kompas waarbij je zelf alles meeneemt: bepakking, tent,… Daar heb ik dan Tom Mariën leren kennen en zo is de bal aan het rollen gegaan. We kenden allebei wel wat volk dat voor dit soort uitdagingen interesse had en zo hebben we onze groep gevormd. Katrien Aerts zit er ook bij in: straffe madame! Eigenlijk misschien iets te straf: het is zo’n doorbijter en haar drang voor verder te gaan is zo groot dat ze wel eens over haar grenzen gaat! Niet evident!

Heb je in het verleden dan andere sporten beoefend?

Ik ben begonnen met voetbal en heb ook een tijdje aan atletiek gedaan: vooral veldlopen. Daarna was squach aan de beurt en dan heb ik ongeveer 10 jaar niets gedaan (lacht). Toen ben ik bij de brandweer gegaan en daar heb je wel wat fysieke conditie voor nodig. Sinds 2009 ben ik dan begonnen met lopen: meteen met de OMM. 60 kilometer, maar in 2 dagen. Ik had daar ergens een affichke van gezien en dat leek mij wel wat! De eerste keer heb ik die trouwens niet uitgelopen: je moet per 2 de race volbrengen en mijn collega moest na 1 dag stoppen. De tweede keer is de wedstrijd stil gelegd omdat de wind tegen 185 kilometer per uur waaide! De derde keer is het wel gelukt (lacht)! Geweldige race: ’s morgens word je in je tentje gewekt door de doedelzak!

Welke andere races zijn je bijgebleven?

De adventurerace die we in Denemarken hebben meegedaan: 500 kilometer non-stop met 2,5 uur slaap op die drie dagen. We brachten daarbij dan nog eens het grootste deel in het water door: zwemmen, zeekajak,… Aan de start stonden we met onze bootjes in de hand, om na 1 kilometer 6-7 uur op de waddezee door te brengen. Daarna gingen we van eiland naar eiland om kajakken af te wisselen met stukjes oriëntatieloop. Na 1 etappe waren we kapot, dachten we.

Dachten jullie?

Ja, je gaat maar door en door: elke keer weer een stapje verder en het lijkt dan soms alsof er eindeloos veel stapjes zijn. De etappes bleven maar doorgaan. Dan begin je na te denken: we zijn sterker dan we dachten. Na de eerste etappe zit je erdoor, maar daarna merk je dat je zoveel meer kan. Dat heb ik daar echt geleerd in Denemarken. In het begin heb je gezegd dat je de finish gaat halen, dus dat doe je. Je probeert je verstand als het ware op 0 te zetten: je laat zo weinig mogelijk gedachten toe. Zeker de negatieve niet. Het denken wordt uitgesteld. Anders gaat het bergaf, zeker als je al 2 à 3 dagen onderweg bent.

Zo pep jij je op als het niet meer gaat?

Eigenlijk moet je het gewoon doen. Een keertje maar: doorgaan en beseffen dat we niet beperkt zijn in ons doen en in onze sport. Gewoon doen.
De groep helpt ook: je bent niet alleen en je kan je last delen. Op dat moment word je ontlast. Je gaat er samen door. In Ierland bijvoorbeeld, waren we met ons groepje van 4, onderweg. Martine Hofstede, een Nederlandse blogster, onder andere! Tom liep op kop en bleef maar trekken, terwijl ik die twee vooruit bleef duwen. We hebben ze door de bergen gekregen, maar daarna kreeg ik een enorme dip. Die twee hebben mij er toen doorgeholpen. Die wisselwerking is zalig! Bij ultraloop is het natuurlijk anders omdat je geen team vormt, maar je vormt toch groepjes. Dat is geweldig.

Je helpt ook lopers door je cursussen mindful running. Wat moeten we ons daarbij voorstellen?

Tijdens de cursus leer je je lichaam zo efficiënt mogelijk gebruiken door looptechnieken en ademhaling te verbeteren. Daarmee kom je al een heel eind. Hoe juister je loopt, hoe minder de sport de geest belast. Dat klinkt evident, maar veel mensen beseffen niet dat hun loopwijze toch niet zo economisch is. Ik heb dat zelf ook gemerkt: ik bewoog altijd mijn linkerarm heen en weer tot iemand me daarop wees. Ik besefte dat gewoon niet: het gaat erom je bewust te worden van puntjes van verbetering. Dat doen we door middel van eenvoudige oefeningen die houding en ademhaling verbeteren. We leren bijvoorbeeld door de neus te ademen, maar het vergt oefening!

Maar je bent ook veel bezig met het mentale aspect, naast het fysieke. 

Het hangt natuurlijk samen. Tijdens de cursus mindful running leren we eigenlijk aan om ‘minder te denken’ in die zin dat je minder bewust wordt van het lopen zelf. Je leert de aandacht te vestigen op andere zaken onderweg. Je kijkt rond; je wordt je bewust van je omgeving en je kan langer volhouden. Ik zal een voorbeeld geven. Op een gegeven moment tijdens de OMM in Schotland was er gigantisch veel mist. We zitten hoog in de bergen en je ziet niet meer dan 50 meter ver. Opeens komt er een briesje op die de mist wat wegblaast en komt er een kudde edelherten te voorschijn. Prachtige beesten met een gigantisch gewei! Die beesten draaien hun hoofd en zien ons staan. Ze beginnen te draven: de wei over. Wat een prachtig moment! Ik zat erdoor, maar opeens kon ik zonder problemen nog 30 kilometer verder. Ongelofelijk. Kippenvel.

Looptechniek, ademhaling en meditatie en dat allemaal in 1 cursus! 

Ja en bijna iedereen kan dat. Ga maar eens kijken naar de laatste kilometers van een marathon: het publiek klapt, moedigt aan en opeens zie je dat bijna al die lopers toch nog kracht overhebben. Hetzelfde bij de legends. De laatste 15 kilometer liepen we op 1u15min.! We proberen de blik van de cursisten open te trekken: ze luisteren niet meer naar het stemmetje dat niet meer wil, maar staan open voor de ervaring rondom zich.

Jij traint wel niet volgens een bepaald schema?

(lacht). Helemaal niet! Als ik mijn route loop, kom ik op een gegeven moment op een splitsing: de lange route langs links en de korte langs rechts. Lukt het die dag niet goed? Dan neem ik gewoon de korte! Ik leg mezelf niets op. Meestal loop ik zo’n 60-70 kilometer per week: de voorbereiding is vooral mentaal. 80 kilometer is het maximum tenzij er misschien een wedstrijd aankomt. Ik maak ook veel gebruik van splittraining: ik loop ’s morgens 20 kilometer naar het werk en ’s avonds 13 kilometer terug. Zo heb ik toch gemakkelijk 33 kilometer in de benen. Op het werk zelf fiets ik dan nog wat uit en doe ik soms nog wat aan krachttraining of stretch/yoga. Zo ben ik dagelijks toch 4-5 uur in beweging en wordt mijn lichaam constant geprikkeld, verspreid over de dag. Dat is wat je voor ultralopen of adventureraces nodig hebt.

“In het begin heb je gezegd dat je de finish gaat halen, dus dat doe je.”

En blessures?

Bijna geen last van: ik hang niet vast aan een bepaald schema en luister naar mijn lichaam. Ik laat het los en ga er ook niet mee zitten als ik niet gelopen heb. Als ik dan een blessure heb, neem ik ook zonder problemen voldoende rust om het goed te laten genezen.

Staan er nog bepaalde races op je bucket list?

Zeker de Montane Spine Race. Dat is een trailwedstrijd van 450 kilometer door een gebergte dat in de lengterichting Engeland doorkruist en eindigt in de buurt van Schotland. Daarnaast zou ik ook graag minstens 1 van de Adventure Race World Series willen meedoen. De Legends wil ik volgend jaar ook zeker nog eens meedoen.

Fitmetlien is natuurlijk ook een foodblog. Hoe zou jij je eetpatroon beschrijven?

Vegetarisch en gezond, maar op wedstrijd flexitariër (lacht). Dan eet ik eigenlijk alles wat voorhanden is. Op de Legends had ik bijvoorbeeld samen met een collegaloper echt honger! Benny, zei ik tegen hem, haal die vis eens tevoorschijn! Hij bekeek mij natuurlijk raar, maar ik had effectief twee gedroogde makrelen uit de Delhaize meegebracht. Benny heeft die verpakking nog afgelikt. Die vetten heb je dus nodig omdat je op een lage hartslag loopt. Maar even goed kan ik onderweg een bakker binnenspurten en zijn het twee koffiekoeken en een tasje koffie. Geen gelletjes (lacht). We hebben dat is getest: na 42 uur was onze maag helemaal van de kaart en onze mond was compleet gevoelloos! Precies of we kwamen van bij de tandarts…

Het is nog steeds vakantie. Kan je een eetgerelateerde reisherinnering met ons delen?

Ik enorm graag Mexicaans! Chilli sin carne met gebakken bonen en avocado! Maar ik ben ook in Mexico geweest en daar heb ik op een ochtend in een klein cafeetje ontbijt besteld. Ik kreeg een bord zoals ik het nog nooit gezien had… Zo volgeladen (toont een berg met zijn handen) Vol bonen, worstjes,… en een goed eike bovenop! Het was ook meteen het enige wat ik voor heel die dag gegeten heb!

En een restaurant in de buurt dat je ons kan aanraden?

Gringo’s cantina in Antwerpen. Klein, Mexicaans eenvoudig, maar zo lekker!

Dirk geeft binnenkort een cursus mindful running in Mechelen! Een unieke kans om jezelf serieus bij te spijkeren! Alle info kan je hier vinden. 

2 thoughts on “‘Je kan zoveel meer dan je denk’ – Dirk Van Spitaels

Add yours

  1. Interessant! Heb me toevallig gisteren ingeschreven voor een cursus Mindful running, en net vandaag staat er ook iets over in de krant. Vraagje/suggestie: is het niet “trail” running etc? Bij “trailer” stel ik me iets anders voor.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: