The marathonlife (3)

6 augustus alweer… Nog twee maanden en tien dagen en het is tijd om de marathon in Amsterdam te lopen. Is er nog iemand verbaasd als ik vertel dat ik alweer nerveus ben hiervoor? De duurloopjes van 25 kilometer zijn terug op het programma verschenen en die afstand zal de komende weken alleen nog maar stijgen. Ik krijg er nu al de bibbers van! Daarnaast liep ik ook lange afstanden in Canada! Klaar voor een nieuwe update?

DSC_0331

Lopen in Canada

Waar denkt u aan voor u de deur uitgaat voor een ochtendrun? Aan het weer, wellicht. Of u niet te warm of te koud gekleed bent. Zichtbaarheid, misschien, als u net als ik een ochtendloper bent. Heel misschien ook het ontbijt of de lekkere snack die achteraf op u wacht. Of de playlist die je de dag ervoor al klaargezet had?

Waar denkt u niet aan? Vermoedelijk grizzly’s, wasberen en verdwalen in het bos. Wellicht ook niet aan bosbranden, berenspray of lopen op de autosnelweg. Dat doe je echter wel als je naar Canada gaat en ervoor kiest om alle ‘goedbedoelde’ goede raad om daar lekker veilig op de loopband te lopen, in de wind te slaan. Ik bedoel: hoeveel spijt zou ik er niet van hebben als ik mezelf lopen met zo een uitzicht zou ontzeggen? Dat was gewoon geen optie!

Dus ik ging ervoor: op 12 dagen liep ik ongeveer 100 kilometer bij elkaar (zonder hikes, wandelingen en occassionele trails gerekend) en dat viel me aanvankelijk toch wel zwaar. Het parcours was namelijk niet wat ik gewend was: normaal loop ik heel ritmisch en hou ik gemakkelijk een eentonig tempo aan. Dat was in Canada met al haar heuvels en bossen nagenoeg onmogelijk. Traag de heuvel op en naar beneden alle remmen los… Na twee dagen ontdekte ik mijn nieuwe strategie en begon ik ervan te genieten.

De eerste beer kwam ik (denk ik) na 5 minuten al tegen. Van op een afstandje weliswaar. Ik liep op een brug, hij zwom en viste zalm enkele veilige honderden meters verder. Hij was niet in de buurt, maar toch knepen mijn billen even samen (en niet van krampen deze keer). Natuurlijk heb ik de rest van de trip alleen maar hertjes, kolibries en nog wat meer bambi’s gezien, maar toch heb ik mijn loopstijl een beetje aangepast. Zo stopte ik wat rinkelend muntgeld in de camelbag en zorgde het luidklotsende water in diezelfde bag ervoor dat ik me toch wat veiliger voelde.

Verder was het alleen maar genieten… Afzien en genieten zoals dat bij lopen meestal gaat. Van de landschappen, van de stilte, van de vogels en van het besef dat ik van al dat vliegend gespuis, de grootste geluksvogel was dat ik op zo’n fantastische plaats lopen mocht. Af en toe bleef ik er letterlijk even bij stilstaan om naar die gele highway streep te staren, naar de geluiden om me heen te luisteren en natuurlijk een selfie te maken (want je bent blogger, of je bent het niet).

Yoga for runners

Tijdens mijn reis in Canada ontdekte ik ook een nieuwe sportliefde: namelijk yoga, maar dan voor lopers. U moet zich inbeelden dat ik de lenigheid heb van een bejaarde giraf met spierstijfheid. Ik kan, met andere woorden, met moeite mezelf in kleermakerszit plooien. Erg zielig hoor, vooral als er op blogevents gestretched wordt en je slechts halverwege op weg naar je tenen geraakt.

DSC_0225

Yoga to the rescue dus, maar dan wel de nuchtere niet-meditatieve variant. Ik heb een app (Swork-it) met yoga for runners die droog alle poses opsomt die goed zijn voor lopers. 16 minuten duurt zo’n rondje en daarna kan je alweer trots zijn op jezelf. En dat was ik bijna elke dag in Canada want ik deed zowaar bijna elke dag aan yoga (zelfs op het vliegtuig). Thuis lukt dat wat moeilijker: ik wandel/fiets hier liever wat uit terwijl ik Instagram update (want zo gaat dat in het echte leven waar tijd het enige is waarvan je niet meer in het leven krijgt). Op Salt Spring Island, met zicht op de blauwe oceaan (zie foto), kolibries om je hoofd en de roofvogels hoog in de lucht, is het me wel gelukt. En na 12 dagen kon ik zowaar bijna met mijn vingers aan mijn tenen. Hoera!

Blessureleed?

Toen kwam ik thuis en kwam de weerslag: een jetlag, honderden kilometers wandelen, struikelen, weer opstaan, rennen en klimmen… Het had helaas haar sporen nagelaten. Welke dan? Een halfverstuikte enkel, een blauwe nagel, een kanjer van een snee in mijn voet en ontelbare blauwe plekken… En ook: een pijnlijk scheenbeen en een paar andere overbelastingspijntjes. Ik was geen gelukkig mens. Meer nog: het liefst van al wilde ik vanaf de eerste minuut thuis (met koffer vol was en na afscheid van mijn lief) in een hoekje kruipen en een paar dagen niets doen.

Dat gebeurde niet. Ik deed een intervaltraining en dat ging gewoon ruk. Ik heb er geen ander woord voor: krampen (drie toiletstops), slechts een kilometer of 11 strompelen (terwijl er 13 op de planning stond) en een lijf dat gewoon niet meewilde… Ik krijg er zelden mee te maken en ik kan er gewoon niet mee om. Natuurlijk voelde ik me na die 11 kilometer een pak beter… Ik deed de was, kookte en at voor het eerst in 12 dagen weer gezond en normaal en ging daarna 12 uur achter elkaar slapen. Slechts vier dagen later deed ik 24 kilometer aan een stuk en een week later liep ik mijn snelste intervaltraining ooit… Herstel vraagt tijd, maar ik leer het nooit…

Lopen met een nieuw lichaam…

In Canada maakte ik definitief komaf met mijn ondergewicht: iets met trouwfeestdesserts (Ice Cream Cookie Sandwiches) en gigantische Canadese porties. En toegegeven: ik moet er even aan wennen, die heupen en die kont! Aanvankelijk kwam het gewicht er vooral onder de vorm van een buikje bij, maar nu lijkt het zich wat meer te verdelen. Ik kan het nog steeds moeilijk geloven als ik in de spiegel kijk: ik heb zowaar weer een kont en geen plat gat in mijn loopshortjes, maar het ziet er wel tof uit, vind ik! En uw mening daarover? Voor een keer zeg ik: u hoeft daarover niet te reageren in de comments… Tenzij u iets positief te melden hebt natuurlijk!

 

4 gedachten over “The marathonlife (3)

    1. Ja? Ik liep vorig jaar ook 2 weken langs de Portugese kust in blokjes van een kilometer of 15, maar daar had ik niet zoveel last van, precies! Waar dat je qua streek? Ook Faro, Porto en Lissabon? Ik ben trouwens superbang van loslopende honden! Ik heb zelfs een tijdlang mijn loopweg verlegd omdat ik altijd op hetzelfde uur dezelfde vrouw tegenkwam met twee agressieve loslopers!

      Like

      1. Was helemaal in het Noorden! Caminha, Moledo, Ancora… mooie routes langs de oceaan. Er zitten veel straathonden daar… ’s nachts ook een last, al dat geblaf. Op zich geen kwaaie exemplaren tegengekomen, maar dat weet je pas helemaal zeker eens ze je ingehaald hebben, toch een paar keer verschoten!

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s