Storytime 4: Hoe ik ooit mijn lief leerde kennen en waarom wij even uit elkaar gingen.

Vorig jaar was ik in juli in Portugal voor vakantie. Om een uur of 6 was ik klaarwakker en zag ik de eerste zonnestralen door een spleetje in het gordijn naar binnen piepen. Mijn lief merkte daar allemaal niets van, maar ik glipte uit bed voor een uurtje te gaan rennen. Daarna zat ik rustig op ons terrasje half languit de Glamour te lezen, waarbij ik op een artikel botste van een meisje wiens relatie was uit geraakt door haar eetstoornis… Hij kon het niet: samen met haar door die hel gaan… 
DSCN1337

Het zonnetje bleef schijnen, maar ik voelde alle haartjes op mijn armen overeind komen. Ik kon die jongen goed begrijpen: een eetstoornispatiënt trekt heel haar omgeving mee in de absurde sportschema’s, vreemde restaurantkeuzes of sporadische huilbuien om een stuk pizza… Tegelijk zei een hoopvol stemmetje in mij dat die rotte periode niet zo heel lang geduurd had en dat ik wel altijd positief gebleven was. Depressie of wanhoop heb ik zelfs in mijn meest ‘hongerige’ periode niet gekend. Zou mijn lief ooit gedacht hebben: genoeg veldslagen; de oorlog samen winnen doen we toch niet?

Ik wandel terug naar binnen door het open raam zodat het gordijn wat opschuift en de zonnestralen op het bed vallen. Slaperige glimlach, oogjes vol zand. De glimlach wordt een grijns als ik terug (nog steeds met die Glamour in mijn handen) in bed plof. Mijn serieuze gezicht wordt vrij snel opgemerkt – dat gaat zo als je elkaar na bijna 7 jaar behoorlijk goed kent. En ik begin mijn verhaal te doen.

“Er staat hier een artikel in.”
“Hmmmm”
“Over een meisje met een eetstoornis. Haar vriend heeft het na een paar maanden opgegeven omdat het te zwaar was en hij zijn lief niet meer herkende.”
“Ja.”
“Heb-”
“Nee”
“Nooit?”
“Natuurlijk niet.”

En daarna kreeg ik een dikke knuffel. Zo’n soort relatie dus: lekker saai en stabiel, zou je denken. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat we samen misschien op dat moment ook al wildere watertjes doorzwommen hadden, naast al die goede en trouwe momenten. Vandaag vertel ik jullie daar graag iets meer over.

DSCN1674

Hoe het begon

Maart 2010 was ik 18 jaar en een gepassioneerde animator bij de jeugdbeweging. Die vrijdag zaten we met z’n allen even samen om wat zondagse activiteiten voor te bereiden. Kristof, een van de jongemannen, stelde voor een vriend van hem uit te nodigen van het voetbal. Die was toch geblesseerd en voor de zondag erop konden we wel wat extra animatoren gebruiken. Zo gezegd, zo gedaan en een paar minuten later kwam Eliot ons lokaal binnenlopen. En ik viel bijna van mijn stoel…

Niet van verliefdheid, lieve lezers: het was absoluut geen liefde op het eerste gezicht. Wel was het zo dat ik door de verhalen van Kristof dacht dat zijn beste maat een zwarte jongen was… En opeens stond daar voor mij een blank geval met blond haar en blauwe ogen (absoluut niet mijn type) die ons kwam vertellen dat hij die bewuste Eliot was. We amuseerden ons die avond en die zondag wel, maar ik vond Eliot net iets te babyface om echt interesse te hebben. Hij was twee jaar jonger dan mij en ik had op dat moment een heel volwassen vriendje, waardoor ik me net iets te goed voor hem voelde. Uhum. Oeps.

DSCN1171

Een maand later was Eliot nog steeds niet van z’n voetbalblessure verlost en hij ging mee op leidingsweekend. We maakten onze eerste inside jokes samen (mijlpaal!) en de geruchtenmolen draaide op volle toeren. Ook bekende ik hem mijn vreemde aanname dat hij niet blank was… Lachen, gieren en brullen, maar daarna hoorden we elkaar drie maanden lang niet. Ik werd weer een pak verliefder op mijn lief van dat moment en vergat hem zo’n beetje.

En toen gingen we op kamp. Acht dagen lang op elkaar lip leven. Na twee dagen was ik stapelverliefd en stikjaloers dat andere (wel) vrijgezelle meisjes zijn aandacht kregen. Verdorie, ik had geen recht van klagen, maar toch zoveel medelijden met mezelf. Wat een puber! De dag na het kamp ging ik dan nog eens 3 weken naar Italië, waar ik de telefoonrekening (toen nog betaald door la mama) met maar liefst 90 euro de hoogte in wist te jagen… Oeps. Oeps. Oeps. want die centjes gingen niet naar de korte telefoontjes met HL (Huidig Lief), maar naar sms’jes met TL (Toekomstig Lief). Niet schoon, ik weet het, maar ik kan oprecht toegeven dat dit wel de ergste daad is die ik tot nu toe in mijn jonge leven heb uitgehaald.

Drie weken en duizend kilometer later stond onze auto met bagage en al weer voor de oprit en een uur later zat ik bij Eliot van de warme Belgische zomer te genieten. Een week later zei ik HL vaarwel en twee weken daarna was ik voor een jaar of twee met Eliot vertrokken op een emotionele rollercoaster.

DSCN1251

Puberliefde, kalverliefde. Love at his best and at his worst om uiteindelijk de knoop door te hakken en uit elkaar te gaan. Weer twee jonge pubers die met elkaar gingen trouwen en hun hormonen achterna liepen, om dan te beseffen dat het toch allemaal niet zo serieus was…

Hoe we even uit elkaar gingen

21 jaar, vrijgezel en student… Wauw, wat had ik de tijd van mijn leven! Heel af en toe zag ik Eliot nog een keertje. Of hoorde ik vooral van gemeenschappelijke vrienden dat het precies wel goed ging. Dat stak serieus. Stiekem hoopte ik dat hij toch een beetje ongelukkig zou zijn, of zo? Oneerlijk, want ik was dat zelf eigenlijk helemaal niet. Ik feestte erop los en vertrok na een-jaar-en-half van af-aanvriendjes naar Israël om te studeren.

dsc_0093

Daar brak ik volledig met hem: drie maanden radiostilte en eindelijk kon ik onze relatie echt van mij afzetten. Ik werd zelfs weer verliefd: zo erg dat het pijn deed. En het was niet op hem. Na zes maanden keerde ik naar België terug: volwassener, sterker, zelfstandiger. Rationeel en met een eigen leven, waar op dat moment absoluut geen lief in paste. Gelukkig en ambitieus. Klaar om de rest van de wereld te zien en poen te gaan scheppen (met een cultureel diploma, wat een grap). Mijn vliegtuig stond om 5 uur aan de grond. Om 7 uur zat ik aan het ontbijt bij de familie. Om 9 uur stond Eliot voor mijn deur…

Hoe het dan weer verder ging

Ik voelde weinig tot niets toen ik de jongen die 5 jaar lang zo bijzonder was geweest, terugzag. Mijn wereld was verbreed, maar mijn puberale impulsiviteit verdwenen. Wij moesten elkaar opnieuw leren kennen want we waren allebei twee andere mensen geworden. Drie maanden heeft dat geduurd… Ik had in Israël geleerd voor mezelf te zorgen, terwijl Eliot me net enorm gemist had. We waren niet in evenwicht… Ik had de touwtjes in handen en dat voelde goed. Ik wilde me niet meer laten meeslepen door iets wat onvermijdelijk pijn zou doen en vermeed het een nieuwe relatie aan te gaan. Ik had mezelf graag leren zien en had daar toch wel even genoeg aan…

051-dscn4443

Tot hij zei: het is nu of nooit. Je blijft niet met mijn voeten spelen. Ik wilde geen relatie, maar nog minder wilde ik hem kwijt. Het zijn nog een paar zware maanden van onzekerheid geweest: het heeft tijd gekost om te geloven dat samen zijn de juiste beslissing was. Van die Grote Passie en Gigantische Verliefdheid was er immers nu heel wat minder over. Maar het Graag Zien was ervoor in de plaats gekomen… En dat bleek een betere basis te zijn dan onze rollercoasterdisputen.

17-dscn2147-kopie

Drie jaar verder en Eliot is nog steeds mijn lief, mijn maatje, maar ook vooral mijn beste vriend. Ik geloof onvoorwaardelijk in hem, maar ook vooral in ons. Wij halen het beste in elkaar naar boven. Hij kalmeert mij als ik weer eens tegen 300 per uur leef en ik probeer omgekeerd hem trappen onder z’n kont te verkopen als ik voel dat hij NOG meer kan dan hij zelf denkt. Wij zijn elkaar thuishaven: we leven allebei tegen het hoogst mogelijke tempo om dan even weer zen te worden bij elkaar. En op die momenten van rust besef ik weer hoe graag ik een ander mens kan zien…

dsc_0448-001

Ik zeg vaak dat het leven net een marathon is: het gaat met ups and downs, momenten die soms onbeschrijfelijk zijn. Ik kan – in tegenstelling tot mijn normale wedstrijdvoorbereiding – de kronkels van de weg moeilijk voorspellen, maar ik heb er goede hoop op dat wij samen de finish halen.

3 thoughts on “Storytime 4: Hoe ik ooit mijn lief leerde kennen en waarom wij even uit elkaar gingen.

Add yours

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: