Eetstoornis en sportverslaving. Hoe voelt dat?

Ik ben altijd erg open geweest over mijn eetproblemen: zowel op mijn blog als tegenover vrienden en familie. Toch vraagt dit artikel heel wat moed van me. Het is namelijk zo dat ik me behoorlijk schaam over de eetgestoorde gedachten die een tijdje lang mijn eigen verstand overstemd hebben. Toch wil ik graag een dag uit mijn leven van toen – gelukkig inmiddels al enkele jaren geleden – beschrijven… in combinatie met enkele foto’s van een tijd waar ik liever niet meer aan terugdenk! 

Waarom, kan je je misschien afvragen? Omdat er nog zoveel onbegrip heerst… Een eetstoornis – anorexia in mijn geval – is geen keuze, maar een ziekte. Ik kon in de periode niet gewoon opstaan en pizza gaan eten om weer op gezond gewicht te komen. Meer nog: het zou me meer kwaad gedaan hebben dan goed.

20160127_062925.jpg

Begrip uit de omgeving is echter wel DE basis om hiervan te genezen. Als je die vriend/vriendin/zus/broer/… met een eetprobleem beter begrijpt, kan je leugens doorzien en helpen zoveel je kan. Vandaar dus dit artikel. Draag geen oogkleppen en laat je niet voor de gek houden. Een eetstoornis is een van de meest dodelijke psychologische ziektes die meer dan ooit om zich heen grijpt onder invloed van sociale media. Vandaar deze oproep: toon begrip, maar wees ook streng genoeg. Help genezen.

00:00. Ik slaap al een uur of twee. Uitgeput en hongerig ben ik in bed gekropen, maar doordat de uitputting groter is dan de honger, val ik vrijwel meteen in slaap. Op mijn zij, met een deken tussen mijn knieën geklemd omdat ik anders wondjes krijg van de botten die op elkaar rusten.

02:00. Ik word wakker om naar toilet te gaan want ik heb voor het slapen gaan te veel water gedronken om mijn maag gevuld te houden. Maar, hé, hoe meer ik moet plassen, hoe minder ik morgenochtend weeg! Een klein beetje adrenaline zoekt zijn weg door mijn lijf: morgen weegdag! Ik val al snel terug in slaap: het gevoel van uitdaging doet goed. Ik voel me ‘blij’.

04:30: Opnieuw wakker, maar dit keer van de honger… Ik twijfel even, maar kom uiteindelijk toch uit bed om wat te eten. In de keuken prop ik al snel een halve wortel in mijn mond, maar ik kan niet stoppen met denken aan chocolade cruesli. Die haal ik zelf nooit in huis, maar mijn vriend koopt ze wel voor zichzelf en als dat pak dan eenmaal open is… Een handje gaat erin, daarna spuw ik er enkele uit en wil weer gaan slapen. De schade en schaamte dringen zich op, maar ik eet toch nog een halve appel.

05:00: Opnieuw in bed en ik overloop wat ik die week allemaal ga eten en hoeveel calorieën dat zijn. Daarvan word ik weer rustiger: het komt allemaal goed. Als ik straks een half uur lang sport en een boterham minder eet, is de schade van daarnet misschien nog wel te beperken?

06:30: Ik word opnieuw wakker van adrenaline: it’s time to shine! Over anderhalf uur ga ik ontbijten, dus ik heb exact 1u30min. om zoveel mogelijk kcal eraf te sporten. Ik begin met enkele buikspieroefeningen en ga daarna 6 kilometer hardlopen. Ik leef op adrenaline, zo voelt het!

07:20: Terug van het hardlopen… aan 8 per uur en ik voel me duizelig, maar dat besef ik eigenlijk niet. Runner’s high. Ik ben gelukkig! Water drinken mag nog niet. Straks eerst wegen. Ik doe nog een half uur een cardio volgens een filmpje vanop internet. Daarna voel ik me nog een pak beter… Alles wat ik vannacht heb gegeten, is bijna weer goed gemaakt.

07:50: Ik trek mijn sportgerief uit, net als de rekkertjes en speldjes in mijn haren en de ring om mijn vinger… Zo weeg ik mezelf altijd: zonder iets aan mijn lijf en vlak nadat ik naar toilet geweest ben. Geen grote boodschap gepasseerd? Dan zet ik geen teen op die weegschaal.

07:55: Ik twijfel nog even: het is eigenlijk beter niet te wegen… Dat besef ik zo goed, maar iets is sterker dan mezelf… Is het minder, wil ik nog lager, maar tegelijk voel ik me schuldig omdat ik weet dat het al te weinig is. Is het gelijk aan het getal van de vorige weging, heb ik het ‘wel oké’ gedaan. Ben ik bijgekomen? Daar wil ik eigenlijk niet over nadenken…

08:00: 100 gram erbij. Vast door dat koekje bij de thee. Douchen.

08:01: Wat is nu 100 gram? Dat is toch geen reden om minder te beginnen eten?

08:02: Vast door die vreetbui van vannacht…

08:03: Mag ik wel noten eten bij het ontbijt? Daar zitten veel kcal in..

08:20: F*ck dees. Ik laat mijn gedachten niet verpesten door zo’n getal. Ik ga gewoon genieten van mijn havermoutje met wat chocolade in. Anders krijg ik straks vast weer een vreetbui… Vervolgens heb ik een zalig me-momentje met mijn boekje, een theetje, een lekker havermoutje en het lentezonnetje dat naar binnen valt. Heerlijk! Geluksmomentje!

08:40: Dat was lekker, maar ik heb nog honger. Als ik nu snel nog wat eet, kan ik het er vast nog aftrainen voor ik vertrek? En misschien nog wat extra sporten? Je weet nooit wat er doorheen de dag qua eten voorbij komt en dan ik misschien wat extra eten?

09:00: Ik fiets naar het station want ik werk vandaag een dagje bij mijn ouders. Onderweg… De geur van croissants… Ik wil er zo graag eentje, maar ik heb al genoeg ontbeten.. Te veel eigenlijk want ik kan dat er toch niet allemaal afgesport hebben vanmorgen? Andere mensen eten veel normaler, veel minder! Een croissantje en daarop komen ze dag door. Waarom kan ik dat niet?

09:10: Gezellig lezen op de trein met kauwgom en een nieuw kopje thee. Alles is opnieuw veel beter. Rust.

09:30: In de auto met mama. Vrolijk kletsen. Misschien wordt dit toch een leuke dag? Hij was best oké begonnen!

09:40: Ik begin met werken, maar er staan Marokkaanse koekjes achter me en ik kan me niet meer concentreren. Ik drink nog een tas thee en eet de worteltjes die ik meegebracht heb. Misschien kan ik die appel beter laten liggen om mijn eetbui van vannacht te compenseren?

11:00: Zelfs de appel helpt niet. Ik WIL een koekje, ook al mag het niet. Ik peuter de gesuikerde amandel eruit en eet die alvast op. Hoeveel kcal zou daarin zitten?

11:05. Dat koekje is ZO lekker. Ik wil er nog een. Maar dat mag niet.

11:10: En dan staat er nog een pot Nutella naast de theedoos. Ik word boos op alles en iedereen. Waarom eten mensen zo? Waarom brengen ze me in verleiding? Verder werken en niet nadenken. Een halve vinger Nutella. HMMPF.

11:15: Het is bijna middag en dan mag ik eten. Nog even volhouden. Niet denken aan koekjes of Nutella. Ik ben nog steeds boos, maar tegelijk voel ik me te slap en te zwak om echt kwaad te zijn. Ik wil alleen dat het etenstijd is en drink nog een tas groene thee.

11:25: Ik begin weer wat te kletsen met mijn broer. Op slag voel ik me beter door zijn verhalen. Het leidt me af, net als het werk. Het is weer goed.

12u15: Etenstijd! Ik moet nu eten! Anders val ik omver! Al 12 000 stappen gezet. Zou ik dan meer mogen lunchen?

12u30: Er blijven klanten komen en ik voel me met de minuut meer misselijk worden. Ik moet nu eten. De angst om flauw te vallen is gegrond, maar net op tijd slaag ik erin mijn eten in de microgolf te mikken. Twee grote boterhamen met mager kippenwit en magere kaas, een grote salade en tomatensoep… Zo lekker!

13u: Die tomatensoep was wel erg dik. Zou mama er iets ingestopt hebben om me te laten bijkomen? Dat ga ik toch even vragen! Aardappels of rijst, misschien?

13u11: ik voel me droevig. Ik wilde meer eten, maar dat heb ik echt niet nodig. Maar misschien kan ik straks een extra half uurtje sporten en nu eten wat ik wil?

14u45: De tijd vliegt voorbij! Familie is leuk! Zolang ik maar kan doorwerken en een babbeltje slaan, is de wereld mooi! Ik stort me volop op het Facebookproject waar we mee bezig zijn, maak foto’s en denk niet meer zoveel aan eten. Vandaag doe ik het goed. Ik heb hoogstens 100 kcal te veel binnen. Denk ik toch weer aan eten… Verdorie. Was dit vroeger ook zo? Ik hield altijd al van eten, maar nu lijk ik wel geobsedeerd. En toch… Liever dit dan terug dik te zijn. Blijven gaan, Lien

15u15: De werkdag zit erop en ik breek. Ik huil bij mama op het kantoor nadat ze opmerkte dat ik ‘wel al heel de dag door zat te eten’. Haar goed bedoelde bezorgde opmerking schiet totaal verkeerd. Zie je wel dat ik niet normaal eet!? Andere mensen hebben maar om de 5-6 uur voedsel nodig, terwijl ik een vreetzakje ben! We praten, we knuffelen. Het lucht op; ik voel me weer beter, maar meteen erna eet ik yoghurt met een banaantje omdat ik vanavond nog wil gaan sporten.

17u45: Ik ben weer thuis en heb nog 40 minuten gesport. De trappen naar boven daarna gingen moeizaam, maar ik ben queen of the world en begin eten te koken voor een paar dagen terwijl er gezellig een serietje aanstaat. Leuk en ik mag bijna weer eten! Dat is het beste gevoel van allemaal: als je zeker weet dat je genoeg kcal eraf gesport hebt, lekker opeten wat je verdiend hebt. Tot op het moment dat alles weer op is en ik alleen maar nood heb aan meer. Even niets voelen, dooreten. Meer dan wat mag. Het eraf sporten kan altijd nog.

18u30: Ik ben eindelijk klaar met mijn vreetbui (zeker 5 hazelnoten, 2 wortels en de rest van de appel van vannacht) en ga sporten.

19u30: Ik tel de minuten af naar mijn laatste tussendoortje van de dag. Dan mag ik weer los gaan, maar tot dan… Wat doen mensen die niet sporten of eten eigenlijk? Wat deed ik vroeger toen ik nog niet alleen aan eten en kcal dacht? Ik installeer me voor televisie en ga puzzelen. Ik mag eigenlijk niet bewegen van de diëtiste en de komende uren slaag ik er eindelijk in me eraan te houden, al sms’end met mijn vriendje.

21u25: ooooh, snacktijd. Wat zal ik gaan eten? Dit is de enige maaltijd die in principe niet op voorhand gepland is en ik ga toch een beetje los. KEUZES. Zo leuk.

21u50: Zal ik nog 10 minuten sporten voor de zekerheid? Just to be sure? Joepie, ik heb karakter, ik kan dat.

22u30: In bed met een lichtjes rommelende maag: zou ik nog wat moeten eten? Nee, ik ben daarnet al los gegaan. Zou ik morgen minder wegen dan vandaag? Slapen.

Nu ik hier enkele jaren later op terugkijk… Walgelijk vind ik het hoe gek ik heb gedaan. Dit ben ik niet: een supergemotiveerde jonge vrouw die zoveel projecten in haar leven heeft… Zoveel plannen…. Zoveel tijd heeft verscheten aan eten en het er weer afsporten. Mijn brein werkte gewoon nog amper… Er was slechts één focus meer in het leven waar al mijn geluk vanaf hing: eten en afvallen.

En daar ligt volgens mij het grote gevaar ook. Je valt af en verliest je gezond verstand: net als de rest van je lichaam, laten ook je hersens het afweten. Pas als je weer gezond gaat eten, voldoende voedingsstoffen beginnen krijgt, kan je dat ook inzien. Maar hoe kan je dat inzien met zo’n defect brein? En hoe kan je bijkomen zonder dat inzicht? Wat een gruwelijke vicieuze cirkel. En toch ben ik erin geslaagd om die met behulp van familie, een goed lief, trouwen vrienden en een retegoede diëtiste te doorbreken. Wat een gevecht, maar ik heb verdorie DIK gewonnen! F*ck you eetstoornis: nooit komt het nog zover, maar misschien is jouw vriend/vriendin/zus/broer/dochter/zoon die strijd nog volop aan het voeren? Help ze, asjeblieft!

Ik heb hier het allerzwaarste dieptepunt van mijn eetstoornis beschreven en gelukkig zijn er slechts enkele van dit soort dagen voorgekomen. Ook het feit dat er op tijd ingegrepen werd en dat ik van nature een vrolijk en sterk karakter heb, maakt mij zo dankbaar. Was ik totaal ongelukkig toen? Neen, ik moet toegeven dat het totale gebrek aan gevoel zonder de downs (maar ook de ups) die bij het leven hoorden, mij wel aantrok. Het leek zoveel rust te brengen… Het was een soort zelfbeschermingsmechanisme, maar tegelijk het dodelijkste gif dat ooit door mijn aderen heeft gestroomd.

Ik sta hier voor u. Ik heb het overwonnen en voel me daardoor krachtig, net als door al het andere dat ik bereikt heb sinds ik mijn eetprobleem stilaan achter me liet. Ik durf het ook neer te schrijven en ik vertrouw erop dat u mij niet veroordeelt op enkele maanden waarin ik de weg kwijt was. Gelooft u hierna nog steeds dat iemand dit leven echt wil? Een eetstoornis is geen keuze, geen levensstijl, maar een giftige ziekte die iedereen kan overkomen. Het is een onkruid dat woekert en alles opvreet dat in je leeft. Blijf geloven dat er onder de distels klaprozen groeien. Kijk niet machteloos toe. Help verdelgen.

11 gedachten over “Eetstoornis en sportverslaving. Hoe voelt dat?

  1. Beste Lien,

    Wat ontzettend moedig van je om dit te schrijven. Ik had geen idee hoe een dag met een eetstoornis eruit ziet. Bedankt voor het inzicht dat je me hiermee gaf.

    Ik vind het ongelooflijk sterk van je hoe je deze ziekte heb overwonnen. En hoe je er nu mee omgaat. Ik geloof werkelijk dat je alles aankunt.

    Like

  2. Wow… Is percies of ik in mijn eigen hoofd kijk zo goed als 2 jaar geleden. Wat fijn dat je nu het plezier hebt gevonden in het sporten en zo een sterke motiverende vrouw bent geworden!

    Like

  3. Dag Lien, ik heb triest kippenvel van deze blogpost. Ik zal ook heel eerlijk zijn en hoop dat je het niet verkeerd opvat. Ik vind het ongelofelijk moedig van jou dat je zo eerlijk je ervaring vertelt van toen het niet goed met je ging. Want tegenwordig lijkt het alsof alles tof, easy en happy moet zijn. Je toont je hier sterk en kwetsbaar tegelijk.

    De eerste keer dat ik je zag opduiken in de loopblogosfeer, herkende ik jou onmiddellijk als ‘het anorectisch meisje van Instagram’ maar ik merkte wel dat het beter met je ging. (Oef!) Je merkt het al: je had een uitgesproken (niet-positief) imago op de social media.
    In je moeilijke periode had ik met afkeer je foto’s op Instagram gezien, was geshockeerd en ook een beetje geïrriteerd omdat ik 3 dochters heb (die tussen 12 en 14 jaar jong zijn) Je wil dit als mama nooit meemaken met je kinderen. Ik hoopte dat mijn beginnende Instagrammertjes niet op jouw profiel zouden terecht komen. Want er is inderdaad een probleem: al die magere foto’s die jonge meisjes zien passeren alsof het een doel is. Ik snapte wel dat je zelf niet inzag dat dit niet OK was en je weet niet hoe blij ik was te vernemen dat het ondertussen goed met jou gaat. Dat je genezen bent en gezond kan sporten en eten. Ook voor je dichte omgeving ben ik blij.

    Het is jouw verleden en het is nobel dat je de mensen attent maakt op de gevaren maar het belangrijkste voor jou is: het is VERLEDEN tijd. Je leeft nu en ik hoop van harte dat je met volle teugen geniet! Liefs!

    Like

    1. Bedankt voor je lieve bericht! Zeker hoor! Ik kom net terug van 12 dagen door de bossen rennen in Canada en daar besefte ik bij elke stap hoe mooi het leven is! Geen enkele reden om ons lichaam zo te laten afzien en ongelukkig te worden. Met zo een sterke en goed-begeleidende mama als jij weet ik zeker dat jouw dochters zullen oprgroeien tot prachtige en krachtige vrouwen!

      Liked by 1 persoon

  4. Ik volg je blog al enige tijd. Wat moedig om dit te schrijven. Fijn dat het beter met je gaat.
    Toch zou ik het ook leuk vinden om eenstemmig lezen hoe je opgeklommen bent en wat je nu weegt en wat heeft het gedaan met je…

    Like

    1. Dag Rini, ik denk dat je hiervoor beter even een privéberichtje stuurt via mijn mail (contactgegevens op de contactpagina). Dit is namelijk redelijk gevoelige info voor mensen hier die nog een eetstoornis hebben en ik zie het delen van cijfers eigenlijk niet als nuttig… Maar als je graag er wat meer van weet: stuur me gerust een mailtje 😉

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s