Leven/lopen op de grens: Suzan Maertens

kantEr passeerden al wat mannelijke trailrunners op het interviewbankje bij Fitmetlien, maar vandaag staat de eerste vrouw in schijnwerpers! En wat voor één! Suzan Maertens… Ik krijg moeilijk vat op haar en niet alleen omdat ze ontzettend snel op en rond bergen rent. Ze is een vrouw van liefde en adrenaline, van passie, doorzettingsvermogen, maar ook van rust en ontspanning. Vandaag neem ik jullie mee in haar (loop)verhaal!

Dag Suzan. Kan je iets over jezelf vertellen?

Hallo, ik ben Suzan, bijna 32 jaar, lievelingsdochter van mama, lievelingszus van mijn 2 broers, lievelingslief (veronderstel ik) van mijn lief en lievelingsmama van mijn dochter Lisa (1.5 jaar). Het leven lacht me toe!

Maar het is druk, ook al heb je dan zelf misschien wel wat in de hand. Ik ben zelf ook druk (misschien soms zelfs iets té) tegenover mezelf en voor mijn omgeving. Dit kan vermoeiend zijn, maar ik ben er ook van bewust dat dit positieve gevolgen heeft voor mijn werk. Als business development manager (’t kind moet een naam hebben toch) moet ik soms heel vlug creatief kunnen handelen en in stresssituaties functioneer ik nu eenmaal het best. Ik leef graag op de grens en haal er veel energie uit! Momenteel is er zoveel aan het gebeuren: een kind, een renovatie, een bedrijf in volle bloei met de nodige uitdagingen. En mijn hobby trailrunning die ik absoluut niet helemaal opzij wil zetten…

En daar gaan we het vandaag over hebben. Kan je even uitleggen wat dat inhoudt? 

Bij een trailrun ga je off-road en loop je niet over het asfalt,  maar door de natuur, waarvoor we uiteraard zorg moeten dragen! Je loopt over smalle bos- of bergpaden met hindernissen die de natuur heeft aangelegd: boomstronken, grote stenen, beekjes en meer van dat! Trailrunners hebben het ook vaak over de trailrun experience. Je loopt niet voor een snelle tijd, maar het gaat meer om de belevenis. Een trailrunwedstrijd is vaker kleinschalig en aan de start gaat het er toch wel gemoedelijker aan toe dan bij een wegwedstrijd. Voor het startschot sla je even een babbeltje met je buurman/-vrouw, wens je elkaar een leuke trip en voor je het weet wordt er gestart. Hier geen ellebogenwerk…

Nog voor de trailrunning hype waren er vooral trailwedstrijden vanaf 30 km, 40 km tot 100 km, vooral in ‘Dardennen’. Tegenwoordig vind je gelukkig ook wel voldoende wedstrijden met een kortere afstand. Achteraf worden er in de plaatselijke kantine ook pintjes gedronken maar dat lijkt me bij veel niet-trailers een traditie (lacht).

Ben je altijd al zo sportief geweest?

Op zich wel. Op school scoorde ik altijd goed tijdens de LO-lessen. Ik heb ook van alle sporten wat geproefd: judo, zwemmen, dansen, ballet,… maar dat waren toch mijn passies niet. Ik weet nog goed dat ik als klein meisje zo graag wou voetballen, maar voor een meisjesploeg was het 30 minuten rijden en dat zagen mijn ouders (3 x in de week) niet zitten. Ik denk soms nog dat ik een carrière in de nationale ploeg heb gemist (lacht). Maar vandaag ben ik ambassadeur TraKKs en maak ik ook deel uit van het nationaal loopteam van Raidlight en dat is ook al iets om trots op zijn!

Hoe ben je precies met lopen begonnen?

Ik voelde dat ik meer moest bewegen. Niet voor mijn gewicht want dat was altijd best oké, maar wat meer beweging zou mijn gezondheid én mentale weerbaarheid wel ten goede komen. Lopen leek me het gemakkelijkst: een paar goede loopschoenen, een goede sport-BH en je trekt erop uit wanneer het jou het best uitkomt. Simpel toch? En met hulp van Evy! Ik vind ze GEWELDIG! (Luid)

Het ging vlot maar ik moet eerlijkheidshalve toegeven dat ik wel 3 pogingen heb moeten ondernemen vooraleer ik mijn eerste 5 km aaneensluitend kon lopen. Ik ging te snel of ik sloeg af en toe een weekje over of ik volgde de 3 trainingen in de week niet. Maar eenmaal die 5 km mijlpaal bereikt was, was ik niet meer te stoppen. Elke kilometer extra gaf me een ongelooflijk fijn gevoel!

Hoe ben je overgeschakeld op zo een enorm lange afstanden?

Ik vind dat ik nog geen echte lange afstanden heb gelopen. Ik wil er wel naar toe werken: 50 à 70 km, maar het zal z’n tijd nodig hebben. Waarschijnlijk kan ik dat nu al maar ik ben zeker dat mijn lichaam nog niet sterk genoeg is om achteraf ook snel te herstellen.

“Ik denk soms nog dat ik een carrière in de nationale ploeg heb gemist” (lacht) – Suzan Maertens

Is er nog ruimte over voor andere hobby’s

Nee, op dit moment absoluut niet. Het is al moeilijk om 3 (soms 4 trainingen) in de week te kunnen inlassen. Ik moet toegeven dat er een moment was dat ik telkens wou gaan lopen. Misschien wou ik letterlijk van de zaken weglopen…. (mijmerend). Het werkt verslavend, maar trop est trop. Lichamelijk had ik er geen last van maar ik verloor het gevoel met de mensen rondom mij. Ik weet dat ik gevoelig ben om me door mijn hobby te veel laten mee slepen. Daarom heb ik regels ingelast: op de eerste plaats komen mijn gezin en familie, dan vrienden, op de derde plaats mijn werk en dan pas mijn grote passie trailrun. Ik wil het allerbeste uit die passie halen, maar ik kan dat enkel als ik voldoende liefde kan ontvangen en zelf liefheb, én er moet ook nog geld in het laatje komen.

Wat is voor jou zo mooi aan trailrun?

De natuur en zijn onvoorspelbaarheid. Zo heb ik vorig jaar deelgenomen aan de Midnight Mountain Marathon in Wales en daar heb ik me als mens even klein gevoeld. Ten eerste werd het startschot pas gegeven om 17 u, waardoor een groot deel van de tocht – met heel wat technische en gevaarlijke afdalingen – in het donker was. Ik zou Suzan niet zijn als ik daar ook geen geschaafde knieën aan overgehouden heb… Daarnaast liepen we zeker 10 kilometer op de flanken van de Waalse ‘bergen’. Echte windvangers! Ik herinner me de rukwinden nog heel goed.  Het was lopen met je hoofd naar beneden omdat de wind pijn deed aan de ogen.

En dan dook bij de laatste beklimming mist op waardoor het zicht beperkt werd tot minder dan een meter…. Eenmaal op de top zag je de terugkerende lopers pas op het laatste moment: net schimmen! Zo vreemd, maar zo wijs. Ik heb schrik gehad, maar ik kick daar op. Hoe extremer de situatie, hoe interessanter ik die vind. En natuurlijk… ik weet wel dat dit best meevalt van extremiteit, maar 6 maand na mijn zwangerschap vond ik dat al een mooie prestatie en ook een beetje stoer (glimlacht).

Wat zijn de minder fijne kanten?

Ik moet meestal 1 tot 2 uren rijden om te kunnen deelnemen aan een trailrun. Dat betekent plannen, plannen en plannen. Kan mijn vriend voor mijn dochter zorgen? Hij is zelfstandig en dient standby te zijn als er bij een klant een storing voor doet. We dienen dus altijd een backup te voorzien.

Wat ik ook minder fijn vind, is de bevoorrading op wedstrijden. Voorheen waren er heel wat wedstrijden die enkel maar aan de finish een bevoorradingspost hadden. Je moest zelf maar zien wat en hoeveel water, koekjes, gelletjes je meenam. Tegenwoordig zijn er trailruns waarbij je op elke 5 à 10 km een bevoorrading hebt. Ik lig er niet wakker van maar ik vond de zelfvoorziening een deel van de charme van trailrunning experience.

Wat gaat er in je om tijdens zo een lange afstand?

Niks eigenlijk (lacht)… echte waarheid: helemaal niks! Ik heb de omgeving wel opgemerkt maar het is alsof die me ook helemaal opslorpt. Ik loop niet om op ideeën te komen. Ik hoor dat dikwijls van andere lopers maar mij lukt dat niet. Het is precies of ik stop met denken, behalve over het lopen zelf. Zo ben ik constant bezig met het aantal hoogtemeters die er nog volgen, hoeveel water ik nog heb, maar daar stopt het zowat… Waarschijnlijk is het daarom dat ik er zo van geniet in deze immens drukke levensfase. Lopen is het enige dat me echt verlamt en dat mijn hoofd rust gunt.

Hoe pep jij jezelf op als het niet meer lukt?

Meestal sta ik er als ik er moet staan. Door de adrenaline, die soms al een week voor de wedstrijd opkomt, ben ik zodanig gefocust dat ik wel presteer wanneer dat effectief moet.

Welke gewoontes heb je bij het rennen? 

Ik ben eigenlijk de meest asociale loper… Het liefst loop ik in mijn eentje. Ik ben tijdens een trairun ook niet echt den grootsten babbelaar. Ervoor en erna dan weer wel: dan ben ik weer de drukte zelve! Ik vind het wel tof om af en toe aan te sluiten bij een groepje of met een vreemde een kort babbelke te slaan. Na 5 minuten lopen jij of de ander weer door. Maar verder… me, myself and I. 

“Lopen leek me het gemakkelijkst: een paar goede loopschoenen, een goede sportbh en je trekt erop uit wanneer het jou het best uitkomt. Simpel toch? En met hulp van Evy! Ik vind ze GEWELDIG!” – Suzan Maertens

Hoe heb bereid jij je voor op een wedstrijd?

Doordat ik maar 3 keer in de week train, is dit niet zo intensief. Om dan toch ergens het verschil te kunnen maken, werk ik tot 80% van mijn trainingen aan mijn techniek. Het is een andere insteek en dat blijkt bij mij goed te werken. Zo tracht ik steeds middenvoets te lopen aan een pasfrequentie van 175 p/m (passen per minuut) en een verticale oscillatie te behouden van gemiddeld 5.5 – 6%. Dit betekent dat mijn bovenlichaam niet te veel op en neer gaat bewegen. Dat zijn 2 voorbeelden om te streven naar een zo energiezuinige loopstijl.

Mijn langste duurtraining van het afgelopen jaar was 1u30. Daarmee heb ik de Midnight Mountain Marathon kunnen lopen en een halve trailmarathon: Trail Chaumont-Gistoux. De lange afstanden zijn na de geboorte van Lisa eventjes in kast opgeborgen. Stilaan word ik een beetje sneller en kunnen we de afstanden ook weer gaan verlengen. Ik kan op dit moment wel al 40 – 50 km gaan lopen, maar ik wil dit ook gezond en met respect voor mijn lichaam aanpakken. Rustig aan dus! Door de hectiek moet ik waakzaam blijven dat niet alles al te veel uit balans geraakt.

Waar ga jij zoal trainen? Aanraders qua routes in de buurt?

Als flatlander dien ik toch af en toe hoogtes op te zoeken: in Maarkedal en het Kluisbos in Kluisbergen zijn er heel mooie off-roadpaadjes met hier en daar een helling. Gelukkig hebben we in Gent de bekende skiberg… of eerder skiheuvel (lacht): met zijn drie (voor de kenners vier) hellingen kunnen we daar toch enige afwisseling in de training inlassen.

Als ik een bezoek breng aan een klant, tracht ik dit steeds in de late namiddag in te lassen zodat ik erna in de buurt of onderweg andere paden kan opzoeken. Zo heb ik dit jaar al eens kunnen lopen in het prachtige Hallerbos, het Zoniënwoud,.. Zo ontdek ik prachtige landschappen op een praktische manier.

Welke run was tot nu toe je absolute hoogtepunt? Waarom?

Kraftman marathon in Maasmechelen. Absoluut niet de moeilijkste trail en ook niet de mooiste maar wel gewoon leuk! Dit was mijn eerste marathon en dat maakt het bijzonder. Offroad en met 800 hoogtemeters in een tijd van 4:17… Dat vond ik best wel oké voor een eerste marathon. En dat ik die wedstrijd dan ook nog won, was voor me echt wel de kers op de taart.

“Nu kiezen we liever voor een goei pint aan de meet. Zoals de meeste trailrunners he!” – Suzan Maertens

Met welke run heb je minder goede ervaringen?

Een jaar of 4 geleden hebben we samen met een paar Gentlopers meegedaan aan een nighttrail in Flobecq. Ik was toen nog maar pas mijn afstanden aan het opbouwen en mijn langste run toen was 18km. De nighttrail was 21 km en die 3 extra kilometers leken me zeker overbrugbaar. Tot ik helemaal verkeerd was gelopen en er na een koude, eenzame en natte avond uiteindelijk 28 kilometer op de teller stond…

Die 10 extra kilometer in de donkere bossen waren er net iets over, maar totaal niet weten waar ik was, was erger. Helemaal in mijn eentje met mijn voeten tot aan de enkels in de modder: dat had me toch even gekraakt. Gelukkig was mijn loopbuddy Bart reeds gearriveerd en stond hij paraat om een zoekactie op poten te zetten (lacht).

De nighttrail was qua organisatie een complete ramp. De pijltjes waren niet-reflecterend omdat de organisatoren dat te duur vonden. De rampavond heb ik dan wel nog positief mogen afsluiten omdat ze mij als winnaar hebben bekroond. Ik was dan ook de enige loper die de volledige afstand had uitgelopen. Waarschijnlijk hebben ze dat gedaan uit compassie (glimlacht).

Heb je bepaalde rituelen of gewoontes bij een wedstrijd?

’s Avonds voor de wedstrijd stal ik alles wat ik nodig heb uit op onze tafel in de living… en dan eten we uit miserie zoals Chinezen aan de salontafel. Op de raceday moet er onderweg gestopt worden in een tankstation voor een koffie en een sandwich met kaas: de echte sandwiches in plastic en een vervaldatum die tot 10 dagen verder in de toekomst kunnen liggen.

Na de race stopte ik vroeger samen met loopbuddy Den Bart altijd in een McDonalds voor 2 cheeseburgers, een mini-chicken wrap, medium friet en mayo. Nu kiezen we liever voor een goei pint aan de meet. Zoals de meeste trailrunners he!

Hoe ga je om met blessures?

Ik hou me absoluut aan de regel dat er niet wordt gelopen als ik ziekjes (bvb. hoofdpijn) ben. 2 jaar geleden ben ik voor het laatst geblesseerd geweest. Helemaal mijn eigen fout. Als niet-ervaren loper begon ik te intervallen, zonder aandacht voor een opwarming en onmiddellijk voor een route van 15 km. Daarbovenop had ik nog maar 2 dagen ervoor de Charlepoengtrail van 38km gelopen. Dan is het absoluut onverantwoord om intervaltraining te doen touscours! Mocht ik nog geblesseerd worden dan ga ik pas weer lopen op het moment dat ik niks meer voel. Het lichaam geeft een signaal en dat mogen we niet negeren. Ander wordt het op de einde van rit nog erger.

Zijn er bepaalde wedstrijden die nog op de planning staan? Bucketlist?

Ultra Trail Cape Town van 65km, Marathon trail Vietnam met 70km en een Jungle Marathon. En heel graag zou ik eens een stagerace willen doen in de Grand Canyon. Daar heb ik nog niet verder naar gezocht dus alle ervaringen en tips zijn welkom.

Heb je tot slot nog een goede tip voor beginners?

Bouw niet te snel op en beperk het aantal kilometers voor trainingen. Staar je niet blind op het kilometers vreten. Liever een kortere kwalitatieve training in de juiste hartslagzone dan de kilometers op te trekken en ondertussen jouw pezen te overbelasten. Want spiermassa bouw je nu eenmaal sneller op. Dat is tof maar spiermassa weegt ook meer en ondertussen zijn die pezen nog niet mee aangesterkt. Less is more!

Doe ook een inspanningstest. Niet alleen voor de juiste hartslagzones te bepalen maar ook om na te gaan dat er geen hartritmestoringen zijn.  En investeer in goede sportschoenen. Ze zeggen dikwijls dat lopen geen geld kost (tenzij je zoals ik bent, ha!), maar  ik kan het belang van een goede sportschoen niet genoeg benadrukken. Voor dames kost lopen iets meer centjes want geef nu toe… een goede sport-BH voelt veel comfortabeler en ziet er ook beter uit…

Hoe sta je tegenover sport wat betreft de opvoeding van je kinderen? Is je partner ook sportief?

Ik wil zo graag dat Lisa gaat sporten en het liefst een buitensport. Hoogstwaarschijnlijk zal ze wat gestuurd worden door mij maar ik zal haar helemaal niks opleggen. Wil ze zich liever toeleggen op het aanleren van viool, dan is dat maar zo, maar ik hoop zo hard van niet!

En Kenneth, mijn partner, is een geval apart. Hij loopt 2 keer per jaar 5 km mee uit sympathie. Hij hoeft daar helemaal niet voor te trainen en hij doet dat steeds vlot onder 30 minuten, maar hij houdt eerder van gemotoriseerde sporten. Voor Lisa gingen we samen af en toe gaan waterskiën, nu spendeert hij al zijn vrije tijd in de renovatie van ons huisje. En daarvoor wil ik hem via deze weg zeker bedanken!

Hoe eet jij?

Heel afwisselend (glimlacht): de ene week eet ik gezond, de andere week zorg ik dat ik eet… Geen tijd is eigenlijk een slecht excuus, zeker voor zo iets essentieels. Als ik zondig dan komt dit vooral omdat ik me niet voldoende heb voorbereid, of omdat mijn planning in de knoop geraakt. Ideale oplossing: zorgen dat die frigo gevuld is, eten maken voor 2 dagen, eens bij de mama gaan eten en tijd maken!

Ik vind het al een hele opgave om te zorgen dat er vers eten op tafel komt. Ik hoop dat daar binnen een paar maanden wel verandering in komt. Misschien dat ik dan iets meer tijd kan steken in een gezond eetpatroon. Dikwijls is het nog vettige boerenkost (bvb. hespenrolletjes in kaassaus en patatjes) die op tafel komt momenteel. Ik verlang er al naar om te gaan experimenteren met de vegetarische keuken, maar dan ook zonder vleesvervangers zoals tofu, veggieburgers,…

“En als dessert? 250 gram witte Leonidas pralines. Je weet wel … die met die noot erin. Oh, heerlijk!” – Suzan Maertens

Wat eet je vlak voor, tijdens en vlak na de wedstrijd?

Voor de wedstrijd meestal iets licht: een witte boterham met confituur. Als ik langer dan 1u15 ga lopen dan neem ik vanaf de 20ste minuut elk halfuur een Isostarsnoepje, of een Etixxgelleke (colasmaak). Loop ik op kop van de wedstrijd dan graai ik mee wat ik kan van de bevoorrading: banaan, winegumes, suikerwafel, chips,… De vrees om honger te krijgen en stil te vallen is groter dan op krampen. Best wel gemakkelijk als je mag boefen wat je wilt!

Na de wedstrijd moet ik mijn lichaam veel beter onderhouden. Ik heb de neiging om na wat water (een klein bekertje) me naar de plaatselijke kantine te begeven om een pint te bestellen. In het beste geval verkopen ze braadworsten en dan eet ik zoiets…

Heb je tips qua voeding voor mensen die willen trailrun?

Uit mijn ervaring weet ik dat vettig eten voor mij niet werkt. Ik word er moe en loom van. Dagen voor een wedstrijd tracht ik dat dan ook te vermijden. Ook op trainingsdagen zorg ik ervoor dat ik gedurende de dag licht eet zoals een witte boterham met confituur of een spaghetti als lunch. Meestal heb ik ook steeds een banaan mee. En ontbijten is belangrijk! Het wordt ons van kleins af aan in de oren geknoopt maar ik voel me zoveel sterker met een kommetje havermout en fruit in de ochtend.

Kan je ons nog wat favorieten verklappen?

Rauwe groentjes met verse humus eet ik echt graag! Heerlijk om een sappige wortel in die brei te doppen. Ik ben verzot op de Libanese keuken: zeker van de vegetarische gerechten kan ik blijven smullen. Een topdiner voor me is een rijk gevulde tafel met onder andere hummus, falafel, auberginekaviaar, tabouleh, naan brood, een frisse tomatensalsa en linzen. En als dessert? 250 gram witte Leonidas pralines. Je weet wel … die met die noot erin. Oh, heerlijk!

In De Kantien vind ik het leuk vertoeven om uit eten te gaan. Een fijne plaats waar je terecht kan voor een lekkere pint met enkele tapas, maar waar je evengoed een volwaardige maaltijd kan eten. De Kantien was voorheen een echte kantine van de Gentse roeiclub. Dat leuk sfeertje is daar blijven hangen, ook al is de plaats heel hip, zonder al te cool te zijn, opgeknapt.

Voor een snelle hap moet je er niet zijn. Het duurt er wat langer vooraleer alles geserveerd wordt maar je proeft meteen de liefde waarmee alles bereid en geserveerd wordt. De producten die je op de kaart terugvindt, zijn steeds kraakvers en als het kan van een lokale boer of bierbrouwer.

Verder lust ik absoluut geen rode bietensap en blijf ik af van konijn, stoofvlees en van osso bucco krijg ik helemaal de kriebels. En koetong (met Madeira saus of niet) krijg ik absoluut niet binnen.

Bedankt voor dit inspirerende en eerlijke interview, Suzan! Ik wens je nog veel fijne loopervaringen en misschien een iets minder hectische periode toe! Succes!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s