Storytime 3: drie momenten waarop mijn zelfbeeld aan diggelen ging.

Eerlijk? Ik ben 25 en 90 procent van de tijd kijk ik in de spiegel en vind ik mezelf mooi. Is dat dan arrogant? Jammer, maar dat ga ik me toch even niet aantrekken want er zijn – zoals in het leven van elke vrouw – momenten geweest waarop dat veel minder zo was! En daar is nog nooit iemand beter van geworden… Met een vleugje humor neem ik je mee naar drie momenten waarop mijn zelfbeeld aan diggelen ging. 

  1. Meet- en rekendag

We ‘schrijve’ het jaar 1999: Lien Robberechts is een nogal groot mollig buitenspeelkind met héél lange rode haren die elke dag in een lange vlecht door La Mama worden gedraaid! Opgegroeid in een warm nest: toonbeeld van zorgeloosheid en ‘kind-zijn’. Goed, vanuit de derde persoon schrijven klinkt nu al een beetje creepy maar ik was dus een behoorlijk levenslustig kind! Die dag in 1998 waar ik jullie over wil vertellen, heerste er de griep in onze kleine lagere school in Wolvertem. De helft van de leerlingen lagen thuis in bed. Voor de meet- en rekendag werden de twee klasjes van het tweede leerjaar dan maar samengevoegd.

Die twee juffen hadden ook een fijne dag: ze zaten gezellig koffie te drinken met z’n tweeën aan een klein ijzeren bureautje terwijl wij ons ‘uitsloofden’ in een namiddagje hoekenwerk. Om beurten passeerden we langs de weegschaal en de meetlat. Wat is er immers leuker om een beetje kennis te maken met concepten als gewicht en lengte dan jezelf wat te meten?

Twee juffen, pas een jaar of 20 en een toonbeeld van ‘jufferigheid’. Brilletje op de neus, een taille om door een blad papier te kruipen en glanzende blonde haren in een paardenstaart. Daar stond ik tegenover: rosse wilde haren, stevige billen en een buikje van (vermoedelijk) te veel ontbijtgranen, niet dat ik daar ooit in mijn jonge leven op dat moment al bij stil gestaan had. Kimberly was voor mij: een poppetje van 26 kilo. En toen ging ik op mijn rozige voetjes en dito shortje maar op die weegschaal staan.

42 kilo. Voor een kind van 7 dat toch heel wat centimeters groter dan gemiddeld was. Was dat veel? Blijkbaar wel, zo kon ik aan de samenzweerderige lachjes van de juffies afleiden. Ik keek van de een naar de ander in een poging iets van die uitgewisselde blikken te begrijpen tot de blondste van de twee zich poeslief tot mij richtte met de vraag: ‘Jij drinkt vast veel frisdrank thuis?’

Die avond zat ik op de toiletpot en staarde naar mijn bovenbenen die extra groot leken doordat ze platgedrukt werden door de bril. Ik geloof dat ik die dag een stukje van kind naar vrouw ben gegaan. Zelfbeeld aan diggelen.

 

 

2. Diezelfde billen, 5 jaar later

Inmiddels zijn we 2001 en ik ben niet meer het meisje vol zelfvertrouwen dat we in 1998 leerden kennen. Inmiddels besefte ik heel goed dat meisjes/vrouwen in deze maatschappij bepaalde verwachtingen opgelegd worden. En ook dat ik daar absoluut niet aan beantwoordde. Ik was vroeg ik de pubertijd gekomen, begon al heupen te ontwikkelen en stond tijdens de verplichte turnles liever ergens achteraan, laat staan dat ik met plezier ging bokspringen of hordelopen.

Op een of andere manier voelde ik me toen al niet meer 100 procent thuis meer in mijn lichaam en at ik al lang niet meer vrolijk alles wat ik lekker vond. Ik had immers geleerd dat twaalfjarige meisjes slank hoorden te zijn, met knokkige knietjes en scherpe gezichtjes en blonde vlechten… Dan was je leuk, dan kreeg je (prille) aandacht van de jongens, dan was je het meisje dat achter de toiletten met haar eerste jongen zoende.

Dat was ik niet. Ik was groot, mollig en gezegend met genoeg gezond verstand en een liefdevolle omgeving om mijn zelfbeeld daar niet volledig door te laten bepalen. Maar toch… Turnles 2001. Wij meiden kwamen uit de kleedkamer op de eerste zonnige zomerdag om aan atletiek te doen op een veld, overgoten met vitamine D. Sommigen van ons waren klein en mager, anderen hadden al een bh nodig en staken erbovenuit. De strakke schoolbroekjes slobberden rond de billen van de een en spanden om de billen van de ander. Zwarte huidjes en witte velletjes die nog niet veel zon gezien hadden wisselden elkaar af. Zoveel variatie, zo prachtig…

We liepen om beurten rondjes, zo snel mogelijk. Ik was geen sprinter, maar de beweging deed me wel deugd. Ik was geen buitenspeelkind meer (iets met Internet), maar ik hield nog wel van de wind in mijn haren. Achteraf zaten we op het gras kettingen van madeliefjes te maken en ik staarde naar de wolken aan de hemel, denkend aan de frietjes die we vanavond zouden eten. Het was vrijdag. Frietdag. Opeens merkte een van mijn hoogblonde klasgenootjes op ‘hoe lelijk haar benen wel waren’. Ze strekte ze languit zodat we dat allemaal konden ontkennen. Een voor een vergeleken we onze benen, billen en kont met elkaar. Een voor een merkten we op ‘dat we de lelijkste waren’ zodat de anderen daartegenin konden gaan. Alleen… mijn benen waren wit en mollig en niet bruin en knobbelig zoals werd verwacht van schattige nog-net-geen pubermeisjes. Er werd niets ontkend: de meerderheid besliste dat mijn benen ècht wel lelijk waren en ik at geen frietjes meer ’s avonds.

DSCN2574

3. Studententijd

Kinderen zijn hard, maar het was slechts een kwestie van tijd voor mijn klasgenootjes net als ik buik en billen kregen! Mijn zelfbeeld heeft niet lang onder dit soort opmerkingen geleden, vermoed ik. Verbazend hoe flexibel een kind is. De rest van mijn middelbare school, kreeg ik natuurlijk net als alle pubers heel wat te verwerken, maar niets daarvan is zo sterk blijven hangen als de twee gebeurtenissen hierboven. Er werd wel eens opgemerkt dat mijn haar ros was… Dat was ook zo, maar ik heb daar zelf nooit een reden ingezien om iemand uit te lachen. Hetzelfde gold voor het gebrek aan balkon met uitzicht bovenaan: intussen was ik begonnen met lopen en leken twee meloenen extra aan mijn lijf mij alleen een onhandige bijkomstigheid.

Augustus 2016 (jep, dat is nog niet zo lang geleden) was ik op korte tijd na een eetstoornisperiode weer heel wat kilo’s aangekomen. Ik at weer ijsjes en kon opnieuw bh’s met beugels dragen, wat ervoor onmogelijk was vanwege het gebrek aan vet op mijn ribben. Ook ging ik weer lekker feesten. Toevallig plaatste ik die ene avond in augustus voor ik vertrok naar een BBQ op mijn Instagram @fitmetlien een foto in mijn nieuwe bikini aan de Portugese kust. Sinds ik 16 jaar was, had ik eigenlijk geen ècht noemenswaardige grote complexen meer gehad, maar zo trots als op dat moment was ik nog nooit op mijn lichaam geweest…

DSCN1737.JPG

Ik had namelijk echt een rotziekte overwonnen en je zag voor het eerst mijn vormen terugkeren. Ik begon me weer vrouw te voelen nadat ik tijdelijk in dat prepubermeisje van 40 kilo was veranderd, dat ik in het zesde leerjaar zo graag wilde zijn. Een feestje dus, die dag in augustus, waarop een aantal (nogal dronken) aanwezigen al snel mijn Instagram hadden ontdekt, nadat ik er zelf (ook nogal dronken) lekker over opgeschept had. “Pff, daar zit ook wel veel te weinig vlees aan, hè” merkte één van hen totaal tactloos op.

Ik brak. Niet daar. Niet toen, maar wel de dag erna toen ik met een kater wakker werd. Ik begreep het niet meer. Heel mijn leven was ik te dik gevonden en zou een slankere variant naar mijn gevoel toffer, vrolijker en flirterig zijn… En nu was ik opeens te mager? Maatschappij, dacht ik terwijl ik boven de toiletpot mijn kater verwerkte, NEEM EEN BESLISSING.

 

4. En dan?

En toen nam ik zelf een beslissing. Het besef kwam dat alleen ikzelf bepaalde of ik het spiegelbeeld tof vond. En dat die maatschappij en haar mening mee de toiletpot in mochten… Ik heb toen meer dan alleen wat wijn uitgekotst: ik was klaar met het hele schoonheidsideaal. Vanaf nu, besloot ik, bestaat mijn beautyroutine vooral uit een rondje rennen en mezelf goed voelen. Meer dan een likje mascara komt er niet meer aan te pas.

Ik heb besloten mezelf mooi te vinden, heb een bron onuitputbaar zelfvertrouwen aangeboord en ik geloof er heilig in dat ik dat ook uitstraal. Mooier dan ooit. Los van nummers op de weegschaal of billenomtrek vind ik mezelf voor het eerst na 25 jaar gewoon mooi… You’re never fully dressed without a smile. En een shitload of self-confidence. Het enige wat de afgelopen jaren echt ‘lelijk’ was, was een misplaatst gebrek aan zelfvertrouwen.

36 gedachten over “Storytime 3: drie momenten waarop mijn zelfbeeld aan diggelen ging.

  1. Jammer dat mensen denken dat ze alleen buitenkant zijn. Laat je niet gek maken door bladen. Zorg dat je een mooi mens wordt. Leef gewoon voor jezelf, voor anderen, de wereld. Niet voor een schoonheidsideaal. Liefs,

    Like

  2. Tof artikel 🙂 btw… overgoten met vitamine K? Dis is enkel te vinden in bladgroenten 😉
    Overgoten met vitamine D van de zon is dan weer wel mogelijk :-p

    Like

  3. Altijd verdrietig om te lezen dat iemand door zoiets is heengegaan. Moedig om er dan wat aan te doen. Goed besluit om je zelfbeeld niet meer te baseren op ‘het schoonheidsideaal’. Ga zo door!!!

    Like

  4. Wauw zeg! Knap Lien, dat je er nu zo in staat. Mij heeft het heel wat meer tijd gekost (lees: tot ergens vorig jaar) vooraleer ik die pot met zelfvertrouwen kon vinden en het verleden achter mij kon laten. Bewondering en respect voor jou! x

    Like

  5. Amai, ik vind dit best een heftig verhaal. Ik denk dat je een inspiratie voor velen kan betekenen. Doe zo verder! Ik geloof ook steevast in uitstraling en charisma. Dat maakt voor mij een persoon mooi of juist niet. Doorheen de jaren probeer ik me te omringen door positieve mensen. Dat maakt me sterk op momenten wanneer het even moeilijker wordt. Natuurlijk is het altijd gemakkelijker gezegd dan gedaan. “Leuk” artikel Lien!

    Like

    1. Dank je, Suzan! Samen sterk, denk ik zo! Dus we gaan met z’n allen voor uistraling tot ‘je goed in je vel voelen’ een schoonheidsideaal wordt, maar dan zonder dat afhankelijk te laten zijn van uiterlijkheden. Jouw krachtige verhaal komt deze zondag online! Dat gaat ook een ‘inspiratiebommetje’ worden voor velen, denk ik, door de manier waarop je in het leven staat en keuzes maakt 🙂

      Like

  6. Wat een fantastische blogpost, dankjewel voor deze! Ook een heel mooi voorbeeld van hoe een voor iemand simpele opmerkingen (die ze nu waarschijnlijk zelf al weer vergeten zijn) heel veel schade kan aanrichten. Supergoed dat je je plekje hebt gevonden en nu zo lekker in je vel zit… kunnen veel mensen (inclusief ik) veel van leren!

    Like

    1. Aah, dankjewel Esmee! Ik ken je blog nog niet zo, ga dat direct eens checken se! Aan de andere kant kunnen even simpele opmerkingen je ook ‘on top of the world’ helpen en die probeer ik tegenwoordig wat vaker te maken :-D. Interessantere #lifegoals dan alleen een interieur waar niet in geleefd wordt! Haha 😀

      Like

  7. Bravo Lien ! Mooi geschreven en moedig. Eigenlijk is het wel altijd iets. Zelf heb ik het tegenovergestelde meegemaakt (andere tijden, hé). Mensen vonden me altijd te mager terwijl ik nochtans veel at. 15 jaar lang heb ik juist 53 kilo gewogen (ben 1,71 m groot) … tot mijn zoon geboren is en ik ontdekte dat ik zó’n brede heupen had/heb. Ja, het is wel altijd iets !

    Like

  8. Super! Bekend met de fases, van 48 kilo tot en met 90 kilo geweest. Als een ander je mooi vind, terwijl jij er anders over denkt, zit het niet goed. Vind de ander je lelijk, terwijl jij er anders over denkt, zit het ook al niet goed. Je hebt de juiste beslissing gemaakt 🙂

    Like

      1. Ben er mee bezig, net in een jaar 15 kilo aangekomen door het stoppen met roken. Maar ongelukkig ben ik zeer zeker niet en gelukkig dol op gezond eten. Als ik weer 63 kilo ben zoals vorig jaar, dan ben ik zeer tevreden.

        Like

      2. Na 29 jaar lukte het mij pas met gebed. Veel steun van boven zeg maar 😉 Daarvoor lukte het amper een dag. Toevallig had ik vannacht een droom dat ik zat te roken, maar zelfs in mijn droom druk ik ze nu uit.

        Like

  9. Mooi geschreven! En je hebt groot gelijk. Ook ik ben bekend met de fases. Zeker na zwangerschappen is het heel hard werken je lijf terug te krijgen. Ik ben daardoor 6 jaar geleden de opleiding tot gewichtsconsulente gaan doen, ik wilde meer weten over voeding en mijn lichaam.
    Uiteindelijk met veel plezier gewerkt een veel moeders op weg geholpen ben ik er na 5 jaar mee gestopt vanwege mijn blog. Inmiddels ben ik 40 en brengt deze leeftijd weer nieuwe uitdagingen met zich mee. Denk aan wel of geen botox bijvoorbeeld. Ik doe het niet, ik ben trots op mezelf en werk hard voor een gezond lijf en fit lijf voor mezelf en voor mijn kinderen. Niet meer voor de buitenwereld.

    Like

    1. Mooie reis heb je afgelegd, Alicia! Ik hoop binnen een aantal jaar ook jouw spirit te hebben en zo naar et leven/moederschap te kijken!Ik neem alvast straks even de tijd om met een koffietje je blog te lezen!

      Like

  10. Het klinkt hier en daar bekend, ik weet nog dat we tijdens een verjaardagsfeestje allemaal op een weegschaal gingen staan (WHYYYYY) en ik maar hopen dat ik geen 40kg zou wegen (weet niet meer hoe oud ik was, maar het geeft wel iets aan he). We laten ons zoveel opdringen, ik kijk nu alleen naar mezelf. Voel ik me goed, vind ik dat ik er goed uitzie? En tegenwoordig is dat JA, met babybuikje en al, want dat buikje is een souvenir van een heel bijzonder ventje.

    Like

  11. Mooi verhaal…en gedeeltelijk herkenbaar. Ik heb het een tijdje terug al eens gelezen, maar kon toen niet direct reageren omwille dat er direct flashbacks waren naar mijn eigen jeugd. Ik was vroeger een groot, mollig kind. Niet echt dik…maar zo lieten ze me wel voelen. Nu ben ik bijna veertig…voel me 90% van de tijd oke met mezelf. Maar soms als ik in de spiegel kijk zie ik nog altijd dat mollig..in mijn gedachten enorm dik kind. Zelfvertrouwen heb ik wel, maar blijft altijd verstoord door onzekerheid. BV Elke keer als ik iets post (blog, insta..) dan denk ik nog altijd dat ik niet goed genoeg ben om te lezen. Of als ik een groep iets wil zeggen, gaat er nog altijd rare gedachten door me heen. Daarom ben ik blij dat jij dit gedeeld hebt, zo voel ik me iets minder alleen.

    Like

  12. Echt knap van je dat je deze momenten hebt opgeschreven♥ Inspirerend om te lezen hoe je na alle vervelende momenten nu van het beeld van de maatschappij afstapt en jezelf echt goed voelt. Het is naar hoe de maatschappij altijd wat te zeggen heeft over een ander en hoe er altijd wat mis is. Ik ken het gevoel, maar heb me gelukkig nooit zo ver laten gaan als jij. Ik vind het echt heel erg. Uiteindelijk heeft dat ene moment op de basisschool je kindertijd aangetast terwijl je nog zo jong zo was. Gelukkig voel je je nu beter dan ooit en ik hoop dat je dat gevoel nooit meer kwijt raakt♥ Xxx

    Like

  13. Wat knap van je!!

    Ik las onlangs het boek “de zin van het bestaan”, geschreven door een psychiater die een concentratiekamp overleefde. Hij geeft aan: als je de omstandigheden niet kan veranderen, dan moet je je gedrag veranderen. En dat is precies wat jij hebt gedaan! De maatschappij met al zijn oordelen, dat verandert niet. Wat je kan veranderen is hoe je ermee omgaat. En volgens mij is dat precies wat jij hebt gedaan. Super knap van jou zeg!!!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s