Storytime 1: eerste liefje, starten met hardlopen en in het ziekenhuis met klierkoorts

Hoewel langeafstandslopen een heel recente passie te noemen is, loop ik al negen jaar met (veel) onderbrekingen afstanden tot een kilometer of vijf. Het verhaal van mijn ‘hardloopcarrière’ is er (zoals bij velen) een van ups-and-downs. Vandaag vertel ik jullie over de start: over lopen vanwege puberverliefdheid (kalverliefde, zoals ze dat noemen), een stevige aanval van klierkoorts en mijn eerste wedstrijdje!

In de zomer van 2009 had ik het zwaar te pakken… Ik was 16 en nogal hevig verliefd op een van mijn buurjongens. Nu was mij al opgevallen dat hij regelmatig met enkele andere kerels uit de buurt een rondje ging rennen… Wij waren behoorlijk goede vrienden, dus toen ik vroeg of ik eens mee kon, was dat helemaal niet zo vreemd. Al snel leerde ik de andere kennen en bleken onze loopritmes goed op elkaar afgesteld…

Wat een heerlijke zomervakantie! Twee maanden lang liep ik elke dag 4 kilometer de heuveltjes van ons plattelandsdorpje op en af met dat groepje, destijds nog op een paar afgetrapte sportschoenen. Blaren dat ik heb gekweekt, maar niemand zou mij tegenhouden! De aantal keren dat ik te laat of niet kwam opdagen voor het avondeten zijn niet te tellen. Het lopen was immers niet belangrijk, wel het rondhangen samen achteraf. Het was warm, ik had voor het eerst in mijn leven een beetje conditie, leerde mijn (toen al snel) vriendje steeds beter kennen en mijn zelfvertrouwen ging er ook nog eens enorm op vooruit door mijn sportievere lijf! Elke dag hardlopen deed mij duidelijk deugd!

In september begon mijn laatste jaar aan de middelbare school… Opeens was het leven wat minder eenvoudig: elke dag zat ik tot 16u30 op de schoolbanken. Toch bleef ik wel bijna elke dag datzelfde rondje lopen! Bovendien waren de eerste maanden van het schooljaar ook de periode waarin hardlopen als vast onderdeel van de turnles opgenomen was! Elke week renden we een stukje verder tot iedereen een kilometer of vier zonder wandelen moest kunnen lopen. De afgelopen jaren had ik daar altijd een gruwelijke hekel aan gehad, maar nu vond ik dat natuurlijk een pak leuker! Plots was ik goed in een sport! Dat was nog nooit gebeurd en eigenlijk genoot ik daar wel van! Volleybal of toestelturnen waren nog steeds een onmogelijk opgave (coördinatie: 0), maar dat kon ik nu met lopen eens stevig compenseren!

Zo werd het november en intussen was ik zowaar 3 kilo afgevallen, wat me als mollige puber eigenlijk wel goed stond! Het waren gouden maanden. Eind november stond er ook iets spannend op het programma: alle zesdejaars meisjes zouden samen ter evaluatie die 4,5 kilometer rennen! Steek het op mijn puberhormonen, maar ik wilde daarbij absoluut als eerste aankomen! Die competitiegeest lijkt nu wat weggezakt te zijn, maar toen vond ik dat ZO belangrijk. Waarom? Mijn belangrijkste ‘tegenstander’ was tevens mijn voormalige ‘beste vriendin’. Als je het woord voormalig leest, kan je de vrouwelijke puberruzies vast al vanop afstand ruiken! Goed gesnoven: het was precies het soort conflictje dat er speelde. Een gevalletje van roddelen en (niet zo onschuldige) pesterijen dat ik haar nu dubbel en dik betaald wilde zetten! Als topsportzwemster was zij namelijk ook nogal een competitiebeestje…

De eerste kilometers kletsten we gezellig samen terwijl we op stevig tempo de anderen achter ons lieten. We wisten toen al dat we eerste en tweede zouden worden, maar de precies verdeling van die plaatsen zou nog een dingetje worden. Veldweggetje in, rondje langs de Vlaams-Brabantse Molenbeek en voor we het wisten liepen we al de laatste anderhalve kilometer rechte baan richting de school terug. Ik voelde hoe ik nog kon versnellen en voerde het tempo langzaam op… Praten deden we al lang niet meer en onze ademhalingen gingen hoorbaar met horten en stoten. Lang verhaal kort: ze heeft uiteindelijk moeten lossen en ik was zó trots… een beetje belachelijk als ik er nu op terugkijk, maar toch denk ik dat mijn passie voor het lopen op dat moment in ware liefde veranderd is.

Een tien van de turnjuf (met de commentaar dat ik de laatste was waarvan ze dit verwacht had), een ijsje en wat complimentjes van klasgenoten later was het alweer voorbij. Back to normal running life. De weken erna werd het steeds kouder en kwamen de examens dichterbij. Het lopen werd teruggeschroefd naar een keer of drie per week nog steeds datzelfde rondje. Toen kwam december en bracht Sinterklaas voor mij een gruwelijk cadeautje mee waardoor ik in een wrak in een ziekenhuisbedje veranderde…

Bij aanvang van de examens had ik me al niet opperbest gevoeld en zoals de meeste studenten ging ik tijdens die laatstejaarsexamens behoorlijk diep om alles in het koppeke geramd te krijgen. Minder slapen, weinig vitamientjes (want studeren gaat beter met chips) en vermoeiende dagen… Ik keek meer dan andere toetsenperiodes uit naar het einde van die twee weken. Op de laatste vrijdag van de reeks, met nog één examen te gaan op maandag, was ik volledig uitgeput. Vaag herinner ik me nog hoe ik na het mondelinge examen van die dag naar huis probeerde te fietsen. Het ging niet meer: ik voelde me kapot, gebroken en tot op het bot verkleumd. Uiteindelijk stopte ik na 3 kilometer van de 6 om mama op te bellen waarop ik thuis met wat warme chocolademelk een gruwelijke keelpijn probeerde weg te spoelen.

Keelontsteking was het verdict van de dokter later die middag, maar dat veranderde later op de avond in een agressieve vorm van klierkoorts. De ochtend erna stond ik vol goede moed toch op om voor mijn examen over Amerikaanse presidentsverkiezingen te leren. Ik zie het boek nog voor me liggen terwijl ik vanuit bed probeerde om me wakker te houden en die Engelse woordjes erin te proppen. Het ging niet meer. Dat examen heb ik niet meer afgelegd: tegen maandagochtend kon ik alleen nog maar in de zetel liggen, slokjes water drinken en vervolgens overgeven tot er zelfs geen gal meer in mijn lijf zat. Ik kan je vertellen: bittere zure gal die zich een weg baant doorheen een opgezwollen keel… Dat is de hel op aarde…

Net op het moment dat je verwacht dat het niet erger kan worden, gebeurt dat toch… Woensdagmorgen slipte mijn keel steeds meer dicht tot mijn ademhaling pieperig werd en spreken niet meer zo lukte. Huisdokter gebeld, tas gepakt en richting spoed gegaan. Daar kreeg ik voor het eerst pijnstillers en onmiddellijk dacht ik dat ik beter was… De combinatie met cortisone om de zwelling tegen te gaan, zal daar ook wel toe bijgedragen hebben. Uiteraard was deze cocktail geen oplossing. Roze olifantjes waren wel een welkome afleiding.

Dagen- en nachtenlang verliepen in een waas van pijn en verlichting door de pijnstiller, een opluchting die maar enkele minuten mocht duren. Op die momenten probeerde ik zoveel mogelijk gepureerde ziekenhuispapjes binnen te krijgen, maar goed lukte dat niet. Een week lang leefde ik op een half bakje aardbeien en verloor ik zowaar 5 kilo. Ik herinner me nog op de betere momenten te grappen dat dit mijn beste pre-kerstdieet ooit was. Verder was er eigenlijk bitter weinig te lachen… Ik had gruwelijke honger en slikken was een moment dat me oprecht morele voorbereiding kostte…

Kerstavond en na enkele slapeloze nachten was er opeens een diagnose. Onder mijn gezwollen witte keel (normaal bij klierkoorts) zat een abces dat al wekenlang aan het groeien was. Vijftien minuten later lag ik met mijn blote billen op een operatietafel met een joekel van een naald in mijn mond. Tien minuten later was ik een ander mens…

Mama en papa wisten niet wat ze zagen toen ze kwamen toegesneld nadat het ziekenhuis hen enkele minuten voor de ingreep had opgebeld om te vertellen wat er zou gaan gebeuren. Het wrakje, het hoopje mens dat ze die middag hadden achtergelaten, kwam weer tot leven. Het openprikken van het abces veroorzaakte een enorm snelle verlichting. De volgende ochtend waren pijnstillers al overbodig geworden en wilde ik alleen maar die éclair opeten die voor Kerst op het menu stond. Na wat snelle verpleegstertelefoontjes dat mijn eten die dag niet meer gepureerd hoefde te worden (gepureerde éclair, say whaaaat?) lag dat chocolade dingetje op een schoteltje voor me. 8 uur later was hij brokje voor brokje eindelijk opgesmikkeld… Het was de lekkerste éclair uit mijn leven!

Laat in de namiddag mocht ik weer naar huis en genoot ik van de Kerstdagen met vrienden en familie. Verder was er natuurlijk nog een lange weg te gaan: van hardlopen was geen sprake meer. Ik haalde in het ziekenhuis met moeite het einde van de gang zonder door mijn benen te zakken. Meer rust was duidelijk noodzakelijk, maar hoe ik dan opnieuw met lopen begonnen ben, lees je in de volgende aflevering!

4 thoughts on “Storytime 1: eerste liefje, starten met hardlopen en in het ziekenhuis met klierkoorts

Add yours

  1. Ugh klierkoorts, ik heb dat ondertussen al twee keer gehad (ook al kan dat zogezegd niet). De tweede keer was gelukkig een doorslagje van de eerste keer. De eerste keer was mij twee maanden miserabel voelen met hier en daar een goeie dag tussen. Gelukkig had ik wel geen abces. Moet vreselijk geweest zijn om dat er nog bij te hebben. Soms denk ik ook dat dat wel eens de achterliggende reden kan zijn dat ik soms nog zo periodes van overdreven vermoeidheid heb. Lopen was ook trouwens het enige wat ik goed deed tijdens de lessen LO. Toch heeft het tot mijn 27ste geduurd eer het begon te dagen dat ik dat dan mss maar eens moest gaan doen als sport ;-).

    Like

    1. Ja, toch nog een tweede keer gekregen? Ik hoop dat ik dat nooooit meer meemaak! Haha, ja, ik heb ook nog lang geprobeerd allerlei trends te volgen, maar toen kwam het inzicht dat ik nergens goed in was, behalve lopen en wat zwemmen en fietsen! Maar dat kan ik dan ook wel LANG volhouden, haha 😀

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: