Elke week een beetje sneller: Celeste Engwerda

Sommige superhelden dragen geen capes, maar een witte doktersjas en een paar loopschoenen. Celeste Engwerda draagt ze allebei, al gebeurt dat meestal niet tegelijk. Als Asics Frontrunner en populaire Instarunner is ze een voorbeeld voor heel wat hardlopers. Maar haar ambities blijven groeien…. Nieuwsgierig naar haar doelen, looprituelen en favoriete eettentjes? Lees dan snel verder voor uw wekelijkse dosis sportinspiratie! 

Dag Celeste, jij bent een sportieve vrouw. Kan je ons vertellen welke sporten je momenteel beoefend?
Hardlopen staat voor mij op nummer 1! En eigenlijk ook op nummer 2 tot en met 10 (lacht). Helaas heb ik sinds 3 weken een slijmbeursontsteking aan mijn rechter enkel, hierdoor ben ik gedwongen om alternatieve trainingen te doen. Ik loop momenteel bij een hardloopfysiotherapeut. Zij heeft mij geadviseerd om te gaan fietsen en spinnen. Ik ben ook sinds een maand begonnen met werken, van mijn 1e salaris heb ik een hele mooie racefiets gekocht, al word ik van fietsen toch niet zo blij als van lopen!
Daarnaast probeer ik ook af en toe yoga te doen. Dit schiet er (helaas) vaak bij in, maar ik weet dat dit erg goed is voor hardlopers en sporters. Daarnaast probeer ik ook 2 tot 3 keer per week mijn krachtcircuit te doen. Dit bestaat uit trainen van been, buik en billen. Ik vind krachttraining echt niet leuk om te doen, maar het is bijzonder belangrijk voor hardlopers. Met name je core trainen is belangrijk. Dat doe ik door te planken bijvoorbeeld.

“Ik zat zo in dubio: dit opeten met het risico te moeten overgeven of eerlijk zeggen dat ik het niet lust. Uiteindelijk toch voor het laatste gekozen… Het idee dat die chocolade in mijn mond zou zitten kon ik niet verdragen!” – Celeste Engwerda

Waar komt de liefde voor hardlopen vandaan?
Tussen mijn 12e en 14e ben ik met periodes redelijk sportief geweest. Dat hield toen in 1 keer per week dansen en 1 keer per week met mijn vader een rondje rennen van maximaal 4 kilometer. Toen ik in de puberteit zat, kwam het sporten op de achtergrond. Sporadisch ging ik nog met mijn vader mee schaatsen, hij is groot schaatsliefhebber, maar ik was vooral bang te vallen. Daar had ik duidelijk geen talent zitten. Ook balspellen heb ik geprobeerd: voetbal en tennis. Eigenlijk was ik bang voor de bal en blij als een training er weer op zat…
Hardlopen zit bij mij in de familie. Mijn ooms rennen regelmatig marathons en mijn vader is ook een groot hardloopfan. Ik ging vaak ook mee om hem een plezier te doen. Ik deed het niet écht voor mezelf. Ook ben ik in mijn puberteit een korte periode gaan rennen om af te vallen, maar toen dat eenmaal gelukt was stopte ik al gauw weer.

En nu zo’n hardloper?
Er kwam een grote verandering… Vorig jaar maart (2016) was er de Stevensloop in Nijmegen. Mijn huisgenootje stelde in November 2015 voor om ons in te schrijven. Ik stemde in, maar 10 kilometer? Een ongelofelijke afstand! Hoe kan iemand nou 10 kilometer rennen? Samen gingen we af en toe trainen. Doordat ik zo’n duidelijk doel voor ogen had motiveerde dat mij enorm. Ik begon het hardlopen leuk te vinden! Toen ik de Stevensloop uitliep met een snelheid van gemiddeld 11.1 kilometer per uur was ik zo trots! Bizar! Ik had onder het uur gelopen. En toen was mijn nieuwe liefde geboren: ik wou dit gevoel vaker beleven!

Hoe combineer je deze hobby met het drukke schema van je beroep als dokter?
Ik ben nu een maand werkzaam als arts. Dat betekent niet alleen een drukke baan, maar ook veel nieuwe ervaringen. De ervaring van écht zelf verantwoordelijk zijn, het is niet zomaar iets waar je over moet beslissen: het zijn mensenlevens. Ik merk aan mezelf dat dit toch meer met me doet dan ik van te voren verwacht had. Natuurlijk ben ik al wel gewend om lange dagen te maken als coassistent (zo noem je iemand die in de laatste 3 jaar van zijn  of haar geneeskundestudie zit en mee loopt en mee werkt in de praktijk). Mijn laatste 3 maanden als coassistent moest ik elke dag om 6 uur van huis weg en bijna 3 uur per dag treinen om bij het ziekenhuis te komen en weer naar huis. In deze fase heb ik heel goed leren plannen. Doordat het hardlopen mij zo goed doet, maakte ik hier echt tijd voor vrij. Maar dit houdt ook in dat ik soms dingen af moest zeggen. ‘Nee ik kan niet mee naar het terras, ik ga hardlopen’. Het zijn keuzes die je maakt. Natuurlijk kon ik ook ’s avonds op de bank ploffen na zo’n lange dag. Maar elke zondagavond maakte ik een schema waar ik me dan ook echt aan hield.

En nu je als dokter werkt?
Nu is het eigenlijk niet anders: ik plan hardlopen van te voren strak in. Het enige verschil is dat ik nu soms ook flexibel moet zijn. Als een patiënt om 16:55 ziek wordt, kan ik moeilijk zeggen: ‘Sorry meneer, ik moet nu gaan hardlopen!’
Ik merk dat ik hier soms wat moeite mee heb, maar ook dit went. Zo heb ik al bedacht dat ik bijvoorbeeld ooit naar mijn werk en terug kan gaan fietsen in de ochtend: dat is ongeveer 35 kilometer enkel.
Als ik straks avonddiensten en weekenddiensten heb, slaap ik in een B&B slapen om binnen een half uur op mijn werk te kunnen zijn. Ik heb al bedacht dat ik met de diensttelefoon op zak dan kleine rondjes kan gaan maken zolang ik natuurlijk maar representatief binnen een halfuur op de plek van bestemming ben. Patiënten gaan voor!

“Door hardlopen kan ik de emoties die ik zelf heb, kwijt. Het maakt mijn hoofd leeg, waardoor ik de volgende dag nog beter mensen kan helpen die het moeilijk hebben.” – Celeste Engwerda

Wat is voor jou zo mooi aan hardlopen?
Hardlopen brengt je dichter bij jezelf, althans het brengt mij dichter bij mijzelf. Ik leer mezelf erdoor kennen. ‘Running is the greatest metaphor for life, because you get out of it what you put into it.’ Dat heb ik echt ervaren de afgelopen 1.5 jaar. Lopen is altijd een soort gevecht tussen argumenten voor doorgaan en tegenargumenten die je laten stoppen… De kunst voor mij is om ‘the part that wants to keep going’ altijd te laten winnen (lacht).
Daarnaast kom ik in mijn beroep veel in aanraking met heftige emoties: verdriet, blijdschap, verlies, ziekte, teleurstelling. Als arts moet je mensen hierin begeleiden en altijd ‘de sterke’ zijn. Bij het onverwacht overlijden van een patiënt kan je moeilijk zelf een potje mee gaan huilen. Door hardlopen kan ik de emoties die ik zelf heb, kwijt. Het maakt mijn hoofd leeg, waardoor ik de volgende dag nog beter mensen kan helpen die het moeilijk hebben.

Kan je ons een van je leukste runs beschrijven?
Oei, wil je echt weten wat mijn beste run was? Ze waren allemaal geweldig! Ik kan echt heel slecht kiezen. Op nummer 1 staat de Prattenburgrun, de eerste wedstrijd die ik won! Het was een wedstrijd van 10 kilometer door het bos op onverharde weg: een enorm heuvelachtig parcours. Ik had het afgelegd in 47min en 24sec. Als beloning kreeg ik geen medaille, maar een zelf uitgesneden stuk hout met eerste prijs erop! Dat hangt tussen de rest van mijn medailles. Wat was nu het mooie eraan? Onderweg kwam ik een man tegen die zei: ‘Meisje, als jij zo blijft rennen dan word je eerste!’ Ik weet nog goed dat ik zei dat ik niet harder kon…Ik weet niet hoe het kwam dat deze man zo’n vertrouwen in mij had, maar hij geloofde dat ik het in me had… The body achieves what the mind believes. Het gevoel toen ik daadwerkelijk als eerste vrouw over de finish kwam en geïnterviewd werd door de burgemeester – of in elk geval een man die er officieel uitzag in zijn pak: ik was zo trots!

Wat zijn voor jou de minder fijne kanten?
Het is een blessuregevoelige sport. Maar er zijn ook andere nadelen. Toen ik bijvoorbeeld trainde voor mijn eerste halve marathon was het midden in de winter. Ik had een vast schema, wat geen rekening hield met regen, sneeuw of vrieskou. Ik heb een aantal keer door de stromende regen gerend en ik heb mezelf echt voor gek verklaard…

Welke gewoontes heb je bij het hardlopen?
Een tijd lang dronk ik de week voor een wedstrijd 4 flessen bietensap leeg. Ik had gelezen dat dit zou werken om sneller te worden. Ik ben zelfs een keer te laat gekomen op een afspraak omdat ik terug gefietst ben om een glas bietensap te drinken. Erg he? Inmiddels heb ik de bietensap fase achter me gelaten (lacht harder).
Verder zorg ik ten alle tijden voor een goed ontbijt met havermout, banaan en kaneel. Op een nuchtere maag trainen vind ik niets. Ik weet dat het goed is om de vetverbranding te stimuleren, wat weer gunstig is voor marathontrainingen, maar ik heb écht brandstof nodig. Na het ontbijt kleed ik me om. Vervolgens drink ik 2 kopjes koffie, want daar loop ik geweldig lekker op (lacht). Dan laat ik alles wat zakken. Vervolgens doe ik mijn oortjes in en stel mijn horloge in voor de juiste training. Ik loop altijd met muziek, het geeft me nét even die extra boost die je soms nodig hebt.

En tijdens en na het lopen?
Andere hardlopers tellen onderweg doe ik ook graag. En achteraf natuurlijk op mijn Tom Tom app kijken naar de training! Ik ben gék op cijfertjes (lacht). Meestal plaats ik daarna een berichtje op mijn Instagram account om anderen ook te motiveren en op de hoogte te stellen. Dan neem ik iets van een energiereep of iets anders kleins en dan stap ik de douche in. Een douche is zoveel lekkerder als je ervoor gewerkt heb… Daarna eet ik meestal kwark met eiwitpoeder, veel muesli en fruit en kaneel. Een perfecte herstelmaaltijd! Maar ik maak ook regelmatig eiwitpannenkoeken. Nog een voordeel van hardlopen trouwens: je kan enorm veel eten! (grijnst)

Wat is jouw favoriete loopoutfit nu de lente eraan komt?
Eind februari is bekend geworden dat ik in het Asics Frontrunnerteam van Nederland en België zit! Ontzettend gaaf! Van Asics heb ik ontzettend mooie lentekleding gekregen: een superleuk blauw kort broekje, een zwart broekje met roze logo en een fijn kanariegeel shirt met blauw logo (FOTO). Ik ben van plan om binnenkort nog meer knalgele kleding te kopen. Ik kan niet wachten tot ik straks weer volop kan hardlopen in dit weer in de juiste outfit!

“Een tijd lang dronk ik de week voor een wedstrijd 4 flessen bietensap leeg.” – Celeste Engwerda

Je hebt al heel wat wedstrijden gelopen. Kan je er enkele noemen?
Jazeker! Ik heb een schriftje, waarin ik al mijn wedstrijden bijhoud, inclusief tempo en snelheid. Mijn eerste wedstrijd was dus de Stevensloop in Nijmegen. Maar ook mijn tweede wedstrijd was erg bijzonder. Het was namelijk de eerste hardloopwedstrijd met mijn vader: de Jan-Van-De-Polloop. Mijn vader heet Jan: dat maakte het extra bijzonder. Ik merk dat onze band ook sterker word hierdoor. Je zit toch een tijd met elkaar in de auto: even qualitytime. Maar ook het rennen zelf verbindt ons….
Een andere bijzondere loop was de Dam-tot-damloop 2016 (een race van 16 kilometer in Amsterdam nvdr.). Met 2 vrienden heb ik deze gerend: Joep en Bas. Bas loopt eigenlijk nooit hard, maar voetbalt op hoog niveau. Ik vond het grappig om te zien hoe wij ons op verschillende manieren voorbereid hebben: ik zoals altijd met een heel schema, waar ik me strak aan hield. Bas liep 1 keer 16 kilometer zo snel als hij kon en nog een keer 10 kilometer, toen was hij er wel klaar voor. Misschien ook het verschil tussen man en vrouw? Het was heerlijk weer en het was voor het eerst dat ik 16.1 km rende!
Verder kan de Linschotenloop niet ontbreken: mijn PR op de halve marathon in 1u37min52sec: dat is een gemiddelde snelheid van 12.9km/h! Ik vloog echt (gebaart erg enthousiast)! Ik snap nog steeds niet hoe dat gelukt is. Het was mijn tweede halve marathon en ik was zó blij na afloop. De omstandigheden waren ook perfect overigens: geen wind, vlak parcours.

Hoe heb bereid jij je voor op deze inspanning qua training?
Een week voor een wedstrijd ga ik afbouwen met hardlopen. Taperen zoals ze zeggen. Ik ben er wel van overtuigd dat dit werkt! Je geeft je lichaam echt even de rust en ruimte om te herstellen en helemaal op te laden. Mijn vader noemde mij ooit voor een wedstrijd ‘een paard dat op stal staat en bijna losgelaten wordt’. Dat is de perfecte beschrijving. (Lacht hard)

Kan je ons iets vertellen over de ervaring van het lopen van een wedstrijd?
Ik vind het lopen van een hardloopwedstrijd iets magisch hebben. Al die mensen met dezelfde passie, maar de een met een compleet ander doel dan de ander. Een van de mooiste momenten van het lopen van een wedstrijd is de start. Het liefst sta ik helemaal vooraan in mijn startvak.: zoals mijn vader zegt: inderdaad een paard dat uit de stal gelaten wordt.
Het mooie van hardloopwedstrijden vind ik ook de loyaliteit van lopers onder elkaar. Het is vaak toch een wedstrijd tegen jezelf… Dat maakt dat er regelmatig ook succeswensen naar elkaar worden uitgesproken. Prachtig vind ik dat.
En dan het moment dat je de finish nadert: meestal probeer ik de laatste 400 meter echt de sprint erin te gooien. ‘400 meter, 1 rondje nog om de atletiekbaan, Celeste GOGOGOGO!’

Hoe ga je om met blessures?
Slecht, ik ben zo eigenwijs. In dat opzicht kom ik door hardlopen mezelf ook echt tegen. Ik merk dat ik niet zo flexibel ben en al helemaal niet zo goed ben in situaties accepteren die ik niet gepland had. Ik heb nu een slijmbeursontsteking, waardoor ik eigenlijk 6 weken moet rusten. Maar…elke keer als ik weer pijnvrij ben dan ga ik weer een stukje ‘test’ lopen. Ik weet dat ik het niet moet doen… Ik wil nu vragen of de orthopeed er een injectie in wil zetten. Misschien een wat invasieve behandeling, maar ik hoop er dan in 1 keer helemaal van af te zijn.

“Als ik echt een keer wil ‘zondigen’ koop ik een bak kaneelijs en speculaasjes. De speculaasjes steek ik dan in het kaneelijs en zo eet ik het ijs op.” – Celeste Engwerda

Welke grote sportplannen staan er nog op je programma?
Hét doel van 2017 wordt de marathon van Amsterdam in oktober. 12 juni begint mijn schema, en tegen dan wil ik helemaal blessurevrij zijn. Ik heb samen met de hardloopfysio mijn schema opgesteld en ik kan niet wachten om eraan te beginnen. Ik ben zo benieuwd. Het is niet niets een marathon lopen, maar ik het lijkt me zo geweldig om te doen. In april is de marathon van Rotterdam, daar ga ik kijken om vast de sfeer te proeven.
Het lijkt me daarnaast erg mooi om ooit een trailrun te doen. Ik zie wel eens foto’s voorbij komen op Instagram: zo echt tussen de bergen. Zo gaaf! Het lijkt me echt het ultieme gevoel van vrijheid. Mensen vragen me wel eens of ik ambities heb voor een triatlon, maar dat laat ik nog even aan me voorbij gaan. Zwemmen is écht niet mijn sport. Ik zink naar beneden (lacht).

Hoe zou je je eetpatroon beschrijven?
Gezond! Wel is het veranderd sinds ik zoveel train: ik merkte dat ik begon af te vallen en ook spieren verloor. Hierdoor wordt je uithoudingsvermogen minder en dat is zonde van je prestatie. Sinds een aantal maanden ben ik wel het dubbele gaan eten van wat ik vroeger at. Vooral de 3 dagen voor een wedstrijd zorg ik voor veel koolhydraten: ‘koolhydraten stapelen’ (lacht).
Maar ook ik laat me wel eens helemaal gaan hoor. Vooral bij mijn ouders thuis zijn vaak lekkere dingen aanwezig. Dus ook ik eet daar weleens een hele zak chips leeg, met een ijsje als ‘toetje’ (Lacht).

CelestePannenkoeken3

Maak je gebruik van supplementen?
Ja, inmiddels zijn het er best wel veel geworden. Een multivitamine van de VitaminStore voor duursporters, magnesium, BCAA (eiwitten), zink en omega3vetzuren.

Wat eet je vlak voor, tijdens en vlak na de wedstrijd?
Ik heb even mijn eetschema van de laatste wedstrijd erbij gepakt als voorbeeld:

  • Ontbijt: speltbanenpannenkoeken. Recept: 50gram speltmeel, 2 eieren, een banaan, amandelmelk. Gebakken in kokosolie. Veel appelstroop erop en kaneel.
  • Een uur voor de wedstrijd: een eiwitreep.
  • Vlak voor de wedstrijd: 1 banaan
  • Lunch: 3 volkoren boterhammen, 1 avocado, 3 stukjes kipfilet. Daarna had ik nog 2 luchtige volkoren crackers met cottage cheese gegeten.
  • Als tussendoortje een energiereep/
  • ’s Avonds: huisgemaakte pizza: een Magioni pizza met spinazie, courgette, knoflook, ui, en geitenkaas. Echt heel lekker!
  • Na het avondeten kreeg ik al gauw weer honger. Voor het naar bed gaan heb ik nog 500gram kwark gegeten, met een scoop eiwitpoeder, 50 gram muesli, blauwe bessen, een mandarijn, 40 gram noten.

Wat is voor jou je favoriete gerecht?’
Mensen die mij kennen weten het: PANCAKES. Maar wel de healthy variant met havermout of smeltmeel, gebakken in kokosolie met bananen erdoor. Daar kan ik zo van genieten. Als avondeten vind ik een lekkere pasta ook heerlijk. Of de curry van mijn moeder…

Als je weinig tijd hebt, wat zet je dan op tafel?
Ik heb altijd ingevroren broccoli in huis. Als ik haast heb zet ik 2 pannetjes op. In de ene doe ik broccoli en in de andere pasta. Verder heb ik altijd ingevroren zalm in huis. Terwijl de pasta kookt doe ik de zalm in de oven.  Zo heb je binnen een kwartier een mega voedzame maaltijd op tafel. En ondertussen kleed ik me bijvoorbeeld snel om voor training. Multitasken!

Waar ga je graag uit eten?
Sint Anneke (glimlacht), een klein cafeetje hier in Nijmegen. Je kan er heel lekker en gevarieerd eten voor een klein prijsje. De megacarpaccio is mijn favoriet! Maar ook de geitenkaassalade is lekker daar. Het water loopt me al in de mond nu ik er aan denk! Meestal bestel ik Rivella bij het eten: ik hou eigenlijk helemaal niet van alcohol, mede doordat ik er echt niet tegen kan. Na 1 wijntje voel ik me al aangeschoten, laat staan als ik meer drink. Door alcohol verlies ik snel de controle: soms is dat even heel fijn. Vaker denk ik achteraf: ‘Was dat nou echt nodig Cel?’.

Kan je ons verklappen wat je absoluut niet lust?
Je zult het niet geloven maar ik lust ECHT geen chocolade! Toen ik 11 was heb ik een bonbon gegeten waar ik ontzettend van heb moeten overgeven. Sindsdien heb ik nooit meer chocolade gegeten tot mijn 23e. Toen moest ik het van een vriendin echt proberen. Gevolg: ik hing meteen weer boven de wc (lacht).
Ook was ik ooit bij een jongen op date. Hij had heerlijk gekookt. Plots werd er dan een groot stuk chocolade taart geserveerd: echt heel lief van hem. Ik zat zo in dubio: dit opeten met het risico te moeten overgeven of eerlijk zeggen dat ik het niet lust. Uiteindelijk toch voor het laatste gekozen… Het idee dat die chocolade in mijn mond zou zitten kon ik niet verdragen, maar toch ben ik een echte vrouw, hoor! (lacht)

Als je jezelf eens goed wil verwennen, wat eet je dan?
Als ik echt een keer wil ‘zondigen’ koop ik een bak kaneelijs en speculaasjes. De speculaasjes steek ik dan in het kaneelijs en zo eet ik het ijs op. Zo’n bak ijs is echt binnen een paar dagen op. Verder kan ik ontzettend genieten van gerookte zalm, avocado en noten. Dit zijn echter geen goedkope ingrediënten. Maar soms mag het! Dit praat ik voor mezelf ook goed door te zeggen ‘dit is gezond’ (lacht). Verder vind ik sushi ook zo lekker! Alleen vindt de portemonnee dat wat minder leuk. En vaak vind ik de gezelligheidsgraad in sushirestaurants niet zo groot…

Erg bedankt voor dit interview, Celeste! En, mijn god, wat klinkt dat kaneelijs met speculaasjes lekker! Ik blijf je zeker volgen en wens je bijzonder veel succes met je plannen na je blessure!

2 gedachten over “Elke week een beetje sneller: Celeste Engwerda

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s