Harde feiten: wat niemand je vertelt over ondergewicht

Jep, dit is weer zo een persoonlijk artikeltje. Op zoek naar mijn iets meer luchtige hardloopverhalen, lekkere receptjes of reisverslagen? Dat is hier even wat minder aan de orde. Onze media lijken vooral van overgewicht een probleem te maken terwijl mager zijn ‘zo erg nog niet is’. De lichamelijke ongemakken zijn er echter even goed: dat kan ik je garanderen. Leven met een BMI van 15 of minder? Dat is niet te doen. Hier vertel ik je over de fysieke gevolgen: de harde feiten. De psychologische komen later misschien nog even aan bod. 

  1. Haaruitval

Ik ben altijd best trots geweest op mijn lange rossige haren. Toen ik van lichtjes mollig naar zwaar ondergewicht ging op enkele maanden tijd, kwamen er hele plukken haar mee in de douche of tijdens het borstelen. Enkele maanden na mijn herstel, kon de kapster nog steeds zien op welke lengte ik terug meer en gezonder begon te eten… Denk daar maar eens over na voor je aan een streng dieet begint.

DSCN1491.JPG

2. Haargroei

Waar mijn haren op mijn hoofd uitvielen, begon het haar op mijn armen en benen intenser te groeien in een poging mijn lichaam warm te houden. Ik heb hier relatief weinig last van gehad omdat ik redelijk bleke haartjes heb, maar ik hoorde van andere meiden dat ze zelfs in hartje zomer soms lange truitjes of broeken moesten dragen om hun haargroei te verbergen.

3. Bleekscheet

Wat je dan weer wel erg goed zag, was hoe wit ik werd op het toppunt van mijn ondergewicht (als je zoiets een toppunt mag noemen). Ik heb altijd ‘appeltjeswangen’ gehad: bol en rozig. Die veranderde in witte kuilen. Scary Snow White, al werden bij mij de lippen even bloedeloos als de rest… Later was het ook een van de eerste dingen die zich herstelde, wat ik stiekem verschrikkelijk vond! Opeens zei iedereen hoe ‘gezond ik eruit zag’, wat ik een beetje associeerde met ‘ik zie er dik uit’. Jep, ook je hersenen worden blijkbaar flink aangetast.

4. Eeuwige koukleum

Behoeft weinig uitleg… Geen vet… Zelfs in hartje zomer kon ik het ijskoud hebben, om nog maar te zwijgen van hardlooprondjes in de sneeuw… Voor iemand die het op zich al snel koud had, werd dit een regelrechte hel, maar dan de koude besneeuwde variant, snap je? Compleet met ijspegels en dichtgevroren meren en zo..

Afbeeldingsresultaat voor cold

5. Vreetbuien

Elke keer als ik dacht ‘nu ben ik goed bezig’, sloeg mijn lichaam een noodkreet: Eten. Nodig. Nu. Het leek alsof ik niet meer kon stoppen. Daarna moet dat dan gecompenseerd worden waardoor je nog meer afvalt dan ervoor, terwijl ik rationeel gezien eigenlijk helemaal niet zoveel gegeten had. Uiteindelijk leerde ik om na zo een subjectieve ‘vreetbui’ mijn gewone gestructureerde eetpatroon met voldoende kcal gewoon weer op te pikken, wat veel rust brengt en waardoor dit soort buien uiteindelijk stilaan verdwijnt. Te veel eten kan best nog wel voorkomen (vooral om dagen met lange duurlopen :-), maar echt ‘doorslaan’… Mijn lichaam is nu goed doorvoed en lijkt dat niet meer nodig te vinden.

Afbeeldingsresultaat voor oorsuizen

6. Oorsuizen

Wat een keerpunt, dit! Opeens had ik een ‘tuut’ in een van mijn oren, waar ik knettergek van werd. Toen besefte ik opeens dat mijn lichaam aan het kapot gaan was.

Afbeeldingsresultaat voor flauwvallen

7. Flauwvallen

Ook een van de ergste, als je het mij vraagt. Bang zijn het einde van je fietstocht of de laatste trede van de trap niet te halen zonder volledig ‘out’ te gaan. Brr…

8. Slapeloosheid

Eentje die naar mijn gevoel nog altijd aan het herstellen is. 21 jaar lang sliep ik moeiteloos 8 u door, terwijl ik nu 1 à 2 keer per nacht even opsta en rondwandel. Tegelijk heb ik ook wel het gevoel dat ik gewoon ook minder slaap nodig heb dan in mijn studententijd, toen ik niet sportte en nogal wat troep/alcohol naar binnen werkte. Ik word vaker wakker, maar ben tegenwoordig ook meer uitgeslapen dan ooit… Al smaakt een koffietje in de ochtend mij steeds meer!

9. Pijnlijke knieën/achterwerk

Maandenlang kon ik niet zonder kussentje op een harde bank of (theater)stoeltje zitten zonder daar een pijnlijke kont aan over te houden door het gebrek aan vetkussentjes op mijn billen. Over een fietszadel wil ik het zelfs niet hebben… Ook mijn knobbelige knieën durfden al eens pijn te doen als ik ze ’s nachts in mijn foetushouding op elkaar legde. Ondertussen moet ik er gelukkig geen kussen meer tussen leggen om zo te kunnen slapen.

10. Energie

Jongens, wat was ik een vodje! Niet verwonderlijk: 800 kcal per dag was mijn ideaal, wat overigens nooit echt lukte; ik zat er gelukkig altijd enkele honderden kcal over. Maar toch… heel veel meer was het niet. Even ter vergelijking… Toen ik pas begon met rennen, liep ik ongeveer tegen 8,5 à 9 kilometer per uur. Daarna zakte dat naar 7,5 kilometer per uur. Niet leuk. Op de halve marathon een jaar (en zes kilo) later, ging het tegen iets meer dan 10,5 kilometer per uur. Dat vond ik toen een ontzettend hoogtepunt, terwijl ik nog eens 2 kilo later dat tempo standaard op training gemakkelijk aan kan houden. Natuurlijk heeft dat ook met training te maken, maar ik geloof oprecht dat die kilootjes (spiermassa) er ook veel mee te maken hebben! Gaan en blijven gaan dus tot we het evenwicht en ideale loopgewicht gevonden hebben!

Ik kan oprecht toegeven dat ik het nog wel eens moeilijk heb met mijn eetstoornis, maar dan hoef ik me maar even deze gevolgen voor ogen halen… Dan besef ik weer: hier wil ik NOOIT nog naar terug.. Ondergewicht hebben is een hel die jarenlang gevolgen achterlaat… Zo zijn mijn gehoor en lichaamstemperatuur pas zeer recent hersteld.
Kunnen we nu met z’n allen stoppen om ideaalbeelden op te leggen en daarmee fysiek ongezonde situaties te creëren? Laat iedereen maar lekker zijn waar hij/zij zich goed en bovenal fit en energiek bij voelt…

P.S. Deze posts zijn voor mij best persoonlijk om te schrijven… Ik apprecieer het dan ook ten zeerste dat je twee keer nadenkt alvorens je een comment of oordeel plaatst/mailt.

31 thoughts on “Harde feiten: wat niemand je vertelt over ondergewicht

Add yours

  1. Wat knap dat je zo’n persoonlijk verhaal deelt! Ik vind het bijzonder om het van deze kant te lezen en te beseffen wat voor gevolgen een eetstoornis voor iemand kan hebben. Fijn dat je het gedeeld hebt.

    Like

      1. Hoi, dat snap ik helemaal. Ik wil ook meer gaan schrijven, en dan over m’n depressie momenteel, en hoe je daarmee om moet gaan etc. 🙂 Ik ga je volgen. 🙂

        Like

  2. Lien, respect voor je openheid. Zo kan iemand als ik, die alleen de andere kant kent (overgewicht) daar ook weer wat van leren. Ik blijf je heel graag lezen en volgen, topmadam!

    Like

    1. Dank je, Sandra! Dat is echt heel lief van je! Eigenlijk is het probleem volgens mij in beide gevallen hetzelfde: onder invloed van een bepaald ‘ideaalbeeld’ in ons hoofd, streven we naar dingen die ons niet gelukkig/gezond maken!

      Liked by 1 persoon

    1. Inderdaad, maar volgens mij zijn het niet alleen jonge meisjes…Het lijkt mij iets wat iedereen kan overkomen en meestal een beetje ‘sneaky’ voor je het zelf doorhebt. Rotziekte! Dankjewel voor je lieve reactie!

      Liked by 1 persoon

  3. Ik vind je heel moedig. En een voorbeeld voor de vele meisjes, vrouwen, ook jongens die worstelen met eetstoornissen. Een zwaar onderschatte ziekte voor mensen die het nooit van nabij meemaakten. Veel liefs, ❤

    Like

  4. Ik denk inderdaad wel een paar keer na voordat ik reageer, maar meer omdat ik vind dat jij zo sterk bent, dat je dit inziet. Hele wijze feiten. Ik heb zelf ook een eetstoornis gehad en ik herken dit ook wel. Ik vond vooral het koud hebben vreselijk.

    Like

    1. Ja, niet fijn he! Ik ben nogal realistisch opgevoed, dus ik heb altijd wel ergens beseft wat er aan de hand was. Gelukkig was daardoor een schop onder m’n kont van familie en vrienden wel voldoende om ermee te beginnen ‘dealen’.

      Like

  5. Wat was je mager op die foto’s zeg! Goed dat je je verhaal hebt gedeeld! Ik heb ook een eetstoornis gehad (ja ik ben een jongen) en dat is iets wat nooit echt weggaat. Heb je ook een foto van hoe je er nu uitziet?

    Like

  6. Wauw knap hoor hoe je herstellende bent. De foto’s vind ik best eng om te zien, je ziet de botten in je armen zitten. Ik hoop echt dat dit meiden/jongens inlaat zien dat zo dun zijn niet goed is, natuurlijk willen we voor de zomer allemaal dat perfecte buikje, maar daarvoor moet je niet doorslaan met veel afvallen, het is meer een kwestie van veel sporten.

    Like

  7. Hey Lien,

    Ik heb net jouw blog ontdekt, en moet zeggen dat ik de weg die je hebt afgelegd enorm bewonder. Ik wou dat ik zo moedig was als jij! Ik kamp zelf al enkele jaren met een eetstoornis, en mijn relatie met eten blijft problematisch. Het is een persoonlijke droom om ooit een marathon te kunnen lopen, en jouw blogposts inspireren me. Bedankt om jouw verhaal te delen met de wereld, het heeft mij alvast door een moeilijk moment geholpen.

    Like

  8. Ik voeg er nog een paar aan toe: je gebit die altijd perfect was en dat plotseling kapot gaat. Als in tanden die afbreken op een croissant (!!!). Je regels die uitblijven. Continu migraine hebben. En ga zo maar door… 😉
    I feel ya. Been there, done that, didn’t like it. But I survived. 33 jaar oud ondertussen en (stief)mama. En nog nooit zo ‘gezond gestaan’ als nu. En nog nooit zo trots op mijn lijf geweest als nu ook.
    En dat nog moeilijk hebben met je eetstoornis? Dat blijft. Maar je leert er beter en beter tegen vechten. Als ik het kan, jij ook! :*

    Like

    1. Ooh, dat wist ik helemaal niet! Het vechten gaat momenteel eigenlijk erg goed! Zeker door de marathon geef ik eigenlijk steeds minder om dat getal op de weegschaal… Je voelt gewoon wat je lichamelijk kan nu tegenover enkele maanden/jaren geleden. Je benen zo krachtig onder je voelen, stap voor stap! Onbeschrijfelijk. Wat fijn vind ik het om te lezen dat het me steeds beter af zal gaan! Binnenkort ben ik weer helemaal het meisje dat gewoon klaagt tegen haar vriendinnen over enkele kilootjes te veel om 5 minuten daarna chocoladetaart te bestellen 😀 #goals

      Like

    1. Hey Saartje, mijn haar werd vooral dun, broos en breekbaar. Uiteindelijk was het na een maand of drie weer gezonder, maar natuurlijk duurde het langer alvorens al dat broze haar verdwenen was. Groetjes, Lien

      Like

  9. Hey Lien,

    Bedankt voor je antwoord! Na hoeveel maandag zag je dat je haar voller werd?

    Ik ben nu 2 maanden goed aan het eten.. Maar merk weinig verschil tot nu toe..

    Groetjes

    Like

    1. Om eerlijk te zijn: geen idee! Er zijn zoveel positieve aspecten aan herstel… Ik focuste liever op alle positieve dingen die er maar bleven bijkomen dan op mijn haar omdat mij dat minder stoorde dan het feit dat ik bijvoorbeeld bang was om flauw te vallen. Rustig blijven doorgaan: je bent een topper. Het komt allemaal weer goed.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: