Ninah Van Aelst: mét ambitie en zonder stress

Ninah Van Aelst is in mijn ogen diegene die perfect aan de definitie ‘Topwijf’ beantwoordt. Jonge vrouw, enthousiaste mama van Sam en dan ook nog eens tijden lopen op de marathon en bij de triathlon waar ik alleen van kan dromen! Tegelijk valt haar bescheidenheid en down-to-earthattitude op. En haar liefde voor koekjes! Ben je net als ik nogal een stresskonijn als het op wedstrijden aankomt? Lees snel verder voor een stevige portie rationaliteit!

“Ik heb dat lopen nodig… Jasper weet dat… Als ik niet mag gaan lopen of naar buiten kan, word ik gek!” – Ninah Van Aelst

Dag Ninah! Jij bent een Mechelse sporter die we vooral kennen als enthousiaste triatleet en hardloper! Ben je altijd al zo sportief geweest?
N: Ja, ik zeg voor de grap wel eens dat ik al aan ‘lopen’ doe sinds ik ‘lopen’ kan. Hardlopen is altijd een constante geweest: mijn vader liep veel en nam ons mee naar de wedstrijden. In het begin was dat dan om de drank uit te delen aan de lopers, maar vanaf een jaar of 12 liep ik wel de afstanden van een kilometer of 10 mee. Ook de scholencross en de veldlopen heb ik altijd wel meegedaan. Daar had ik toen wel megaveel stress voor! Ik wilde op dat podium staan! (lacht)
Helemaal in het begin mocht ik kiezen tussen judo, wat mijn oudste broer deed of ballet zoals mijn zus. Judo heb ik dan ook lang gedaan, gevolgd door wat atletiek dan later. Als puber vond ik dat niet meer interessant, maar de liefde voor lopen is toch teruggekomen. Je pikt dat terug op, wat bij lopen niet zo moeilijk is. Vooral na mijn studenten- en chirojaren ben ik er terug mee begonnen, in combinatie met triathlon. Tot nu toe ben ik die twee sporten blijven combineren.

Je hebt ook een passie voor erg lange afstanden zoals marathon?
N:
(kijkt even twijfelend naar haar vriend Jasper) Als…26-jarige heb ik in 2011 de eerste marathon gelopen. Dat was ook de start van de verbouwing van ons huis, waardoor er voor andere hobby’s weinig tijd overbleef. Echte cultuurbarbaren waren we toen (lacht). Lezen, tekenen en cultuur krijgen nu wel weer wat aandacht!

Wat spreekt je zo aan in duursport?
N: 
Het is gemakkelijk (lacht). Als je marathons hebt gelopen, is 10 kilometer ook niet echt duursport meer. Dat is in het beste geval een dikke 40 minuten alles geven! Er zijn zoveel gradaties in lopen en triathlon… Ik loop momenteel niet zo lang meer als vroeger bij de marathontraining. Dat lijkt me nu iets te saai, maar lopen blijft zo ontspannend… Mensen spreken soms hun bewondering uit over de discipline die hardlopers hebben om telkens te gaan trainen, maar ik heb dat lopen nodig… Jasper weet dat… Als ik niet mag gaan lopen of naar buiten kan, word ik gek!

Hoe ziet jouw trainingsroutine eruit?
N: 
Tegenwoordig loop ik intensiever, maar minder lang door het gebruik van intervaltrainingen. Interval gaat verder dan dat rustige ontspannen lopen waarin je ideeën kan uitwerken of in een roes verkeert… Je hersenen komen in een andere toestand terecht, die heel goed helpt als je lastig bent op je lief (lacht). Vroeger deed ik die intervaltrainingen niet: zo lang mogelijk aan 12 km/u lopen was toen eigenlijk zowat het trainingsdoel… Nu heb ik minder tijd dus zijn mijn gewoontes veranderd: 2 à 3 keer per week ga ik ’s morgens met intervallen lopen met Studio Brussel in mijn oren. Tijdens een looptraining ’s avonds staan er wat meer switchtoestanden met een beat op, wat meer dance… Voor de triathlons volg ik gewoon de clubschema’s… Daarbij is het, zeker in de zomer, toch belangrijk om het lopen na het fietsen te trainen. Die wissel is voor mij zonder twijfel het zwaarste moment: die eerste kilometers lopen…

Welke fijne wedstrijden staan er zo al op je palmares?
N: 
Ik heb vier marathons gedaan: twee keer Amsterdam, een keer Eindhoven en een keertje Antwerpen. Eigenlijk loop ik vooral graag in de buurt: rustig voorbereiden, goed slapen en niet te veel organisatie. Halve marathons heb ik wel meer in het buitenland gedaan zoals die van Lissabon. In Uruguay hebben we ook eens 10 kilometer meegedaan, net als in Zuid-Afrika. Dat is lopen en sightseeing combineren.
Qua triathlons kies ik ook weer voor wedstrijden in de buurt. Dat is op zich al een dure sport, laat staan dat je daarvoor naar het buitenland moet. Ik heb er ook nog geen hele of halve gedaan, wel kwart triathlons en sprint (achtste triathlon). Daarbij heb ik geen grote wedstrijden meegedaan, wat ook wel fijn is omdat je bij die kleinschalige evenementen al eens op het podium belandt.

“In februari hebben we geprobeerd geen toegevoegde suiker te eten. Je zou denken dat je dan begin maart wat afgekickt bent, maar ik ben er toch meteen zwaar ingevlogen.” – Ninah Van Aelst

Ben je een persoon die veel met statistieken bezig is?
N: Eigenlijk niet. Ik loop altijd zonder horloge, zonder hartslagmeter… Ik wil gewoon luisteren naar mijn lichaam. Ik ben geen gadgetmens(Lacht) Alhoewel: ooit heb ik tijdens een marathon de verveling verdreven door medelopers zonder horloge te tellen! Ik heb niemand gevonden (lacht nog harder). Ik leg mezelf veel meer druk en verwachtingen op als ik met statistieken zou lopen en daar dient lopen bij mij niet voor. Pas op: ik heb wel ambitie hoor, maar dat duurt even voor die tijdens een wedstrijd naar boven komt! Ik sta aan de start en zeg tegen mezelf dat het ‘niet echt moet vandaag’, maar na een halve kilometer verandert dat meestal (lacht)! Maar ook dan loop ik op gevoel.

Heb je tips voor enthousiastelingen die willen beginnen met hardlopen of zelfs marathons?
N: 
Het is de makkelijkste sport die er is wat materiaal en dergelijke betreft. Het is heel laagdrempelig om te ontdekken of het al dan niet jouw ding is. Anderzijds, mijn mama is bijvoorbeeld 60 en heeft nog nooit de drang gehad om te lopen. Dat is ook niet erg of abnormaal, want dan is het gewoon niets voor jou. Voor wie wel loopt, maakt het niet uit hoe snel of ver je loopt. Je zelfvertrouwen krijgt een boost en mensen rondom jou appreciëren eender welke prestatie.
Last van een loopdipje? Dat heb ik soms ook. Het helpt natuurlijk om in groep op vaste tijden te lopen zodat je niet op voorhand moet nadenken waar en wanneer en of je gaat lopen. Daarnaast helpt een mooi, nieuw looptruitje, een gevarieerd loopparcours en inspireerde looplectuur (bv. Murakami en zijn hardloopboek, De helden van de 42 km…).

En voor de meer gevorderden onder ons?
N: Word een doorwinterde loper! In de lente zie je ineens een massa lopers op pad. Dat is geweldig, maar nog beter is al lopend te overwinteren. In de Nekker kan je tussen oktober en april gratis binnen in het park en verlicht lopen.
Je leert pas snel lopen als je ook leert traag lopen. Dat is een logische tip van een snelle clubgenoot die vond dat ik te veel en te lang aan 12/u liep. Gelijk heeft hij! Ik varieer tussen 8 tot 18 km/u en loop nu mijn snelste tijden. Dat kan je ook omzetten in persoonlijke hartslagzones. Als je met zo’n ding wil lopen, natuurlijk… (Lacht)
Ambitieus zijn is goed, maar leer je verwachtingen ook (onderweg) bijstellen. Het is nog altijd maar een hobby en wedstrijden moeten leuk blijven. Ik weet dat ik niet meer dan mijn best kan doen. Tijdens mijn laatste marathon liep het mis. Na de Dodentocht had ik te weinig gerust en was ik overtraind. Onderweg zag ik de ‘ballonnen’ van 3:40 en later 3:50 mij inhalen. Eerst zakt de moed je in de schoenen, maar daarna ging ik voor een nieuwe tijd en was ik nog nooit zo blij om de finish te halen.

En voor de drukbezette mama’s en papa’s onder ons?
N: Aan lopende mama’s of mama’s in spe: vergeet je kuit- of bilspieren, je bekkenbodemspier is je belangrijkste bondgenoot onderweg! Ik mis soms ook de discipline, maar train hem best iedere dag en dat helaas je leven lang…
Drukdrukdruk, te veel werk, de kinderen, verbouwen, vaak in het buitenland… Dat is geen excuus om niet te lopen, want al is het maar 20 minuten, je vindt altijd wel ergens een gaatje om te ontspannen. En anders kan je lopen ook combineren: zo liep ik vroeger marathontrainingen naar familiefeesten in Lier, lopen we soms gepijlde wandelingen in natuurdomeinen, loopt mijn vriend op citytrip ’s morgens om brood en lopen we met de loopbuggy naar de speeltuin. We run everywhere & anyhow… al levert dat soms gekke blikken op.

En als je wil eindigen onder de 4 uur als eindtijd?
N: Aah, iedereen wil altijd onder de 4 uur, al is het stiekem (lacht). Dat is altijd spannend: zou het lukken? Op het halve mararthonpunt mag je tijdens je marathon je benen dan nog niet voelen…

En voor beginnende triatleten?
N:
Geniet ervan. Ik heb geen favoriet onderdeel, al ben ik absoluut het minst goed in zwemmen! Dat heb ik pas echt geleerd voor de triathlon, maar zonder zou het toch een pak minder fun zijn. Het water is koud, maar een goed pak beschermt je wel. En bij aanvang maken we allemaal sowieso een plasje in het water om wat warmer te blijven (geniepig lachje).
Verder heb je ook echt niet meteen een hele dure uitrusting nodig. Je kan met niets beginnen en je hoeft niet meteen een fiets van 5000 euro te kopen! Ik ben zelf gestart met een tweedehandsfiets van Decathlon en dat ging ook. Ik wilde als beginner rijden op de fiets die mij waard was… Later heb ik dan wel een betere fiets gekocht… Zo’n zwempak kost ook behoorlijk wat geld, net als de rest van de kledij. Dat is dus wel een dure sport.

Heb je nog bepaalde wedstrijden gepland in de nabije toekomst?
N: 
Behoorlijk veel zelfs. Rond de verbouwing hadden we daar amper tijd voor; die vroeg ook zoveel energie… Nu doe ik enkele evenementen per maand die in de buurt zijn. Eind maart staat er iets speciaal op het programma: Grand Raid Nisramont. Dat is een triathlon in teams van 2 in de Ardennen met 2 km kajak in plaats van zwemmen, 24 km mountain bike, 7 km trailrun en 4 km runbike. Daar ben je een paar uur mee zoet! Vorig weekend gingen we het parcours al even testen: eigenlijk is dat geen pad meer. Die afdalingen zijn goed om je nek te breken.

Hoe combineer je de sport met het leven van een jonge moeder?
N: 
Eigenlijk vind ik dat niet zo moeilijk. Je moet een goede vent uitkiezen (lacht naar vriend Jasper) die weet dat je moet gaan sporten omdat je anders de muren oploopt. Het is een beetje zoeken in begin: ik heb toch heel wat minder tijd en je kan vooral minder gemakkelijk weg. Ik heb wel veel met de buggy gelopen en train korter, maar intensiever. Ik ben sneller dan ooit: dat is echt heel tof!

“Dat clubgevoel, verantwoordelijkheden leren nemen, doorzetten… Dat vind ik belangrijk. Ik ben mentaal weerbaarder geworden door sporten. Ik heb leren omgaan met stress.” – Ninah Van Aelst

Met zo’n mama en papa (Jasper loopt ook nvdr.) kan de dochter later toch ook niet anders dan sportief zijn?
N: 
We hopen dat ze aan sport gaat doen. Het zou inderdaad misschien wat vreemd zijn, moest dat niet zo zijn. We wonen in de buurt van de Nekker: er zijn mogelijkheden genoeg. Een jeugdvereniging is voor mij trouwens evenwaardig. Het gaat uiteindelijk in zo’n groep vooral om het meegeven van bepaalde waarden. Dat clubgevoel, verantwoordelijkheden leren nemen, doorzetten… Dat vind ik belangrijk. Ik ben mentaal weerbaarder geworden door sporten. Ik heb leren omgaan met stress. Als kind kon ik enorm afzien van het vooruitzicht van een wedstrijd. Ik moest daar dan gaan winnen en ik kon daar niet zo mee om. Nu moet dat allemaal niet meer: het moet plezant blijven. Ik sta wel eens op een podium, maar van zo’n lokale wedstrijdjes. Eigenlijk heeft dat niet veel te betekenen, hè, behalve voor mij persoonlijk. De druk is eraf!

Volg je een bepaald eetpatroon in functie van je sport?
N: 
Nee, eigenlijk niet! Ik eet best wel gezond, maar tegelijk eet ik heel erg graag koekjes! Jasper ook, trouwens! In februari hebben we geprobeerd geen toegevoegde suiker te eten. Je zou denken dat je dan begin maart wat afgekickt bent, maar ik ben er toch meteen zwaar ingevlogen. Ik keek ernaar uit. Tournee minérale ging ons een pak gemakkelijker af! Eigenlijk mag ik het gewoon niet in huis halen… Jasper en ik hebben allebei last van bodemdrang: een zak koekjes open? Dan moet die leeg!

Heb je een bepaalde maaltijd die je altijd eet voor een wedstrijd?
N: Meestal gewoon muesli en andere dingen die ik echt lekker vind. Soms heb ik niet veel zin in een wedstrijd. Een lekker ontbijtje in het vooruitzicht verzacht de pijn. Ik koop eigenlijk geen sportvoeding…Volgens mij is dat dikke marketing… (lacht). Tijdens een kwart triathlon eet ik wel een gelletje, maar verder hou ik bij mueslikoekjes of wat water met appelsap in mijn drinkbus.  Het is een kwestie van gezond verstand voor mij!
Tijdens het lopen eet ik eigenlijk helemaal niets, maar ik eet wel genoeg ervoor. Zelfs als ik ’s ochtends ga lopen, kies ik ervoor om te ontbijten.

Kan je ons nog je lievelingsmaaltijd verklappen, en iets wat je absoluut niet lust?
N: 
Lasagne met aubergine misschien? De taarten van Les Tartes de Francoise, daar kan je bij ook altijd blij mee maken! Zeker hun citroenmeringue! Over ’t laatst zag ik in de Noen een chocoladetaart met popcorn en karamel: die zou ik dolgraag gaan testen! Verder heb ik een beetje een degou van kauwgom. Ik heb het nog nooit in mijn leven gegeten, maar ik heb daar precies een beetje een fobie van. En verder vind ik alles waar banaan of aardbei in verwerkt is niet zo aangenaam smaken: zeker van die artificiële fruitsmaakjes moet ik niet hebben.

Erg bedankt voor dit interview, Ninah en nog veel succes in de toekomst!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: