Eetbuiten en jezelf niets gunnen

Als je het niet in huis haalt, kan je het ook niet opetenZo heb ik lang gedacht over mijn favoriete ‘quilty pleasures’, maar de laatste tijd is dat sterk aan het veranderen. De mentale rust die het geeft om jezelf af en toe iets te gunnen, is voor mij namelijk veel sterker aanwezig dan wanneer ik me alles ontzeg. We hoeven niet langer als magere stoïcijnen door het leven te gaan. Hoe kan je balans centraal in je leven plaatsen?

Plog: een dagje in de bloemenzaak

Schuldig

Even terug naar 24 december 2014. Kerstavond. Ondertussen ben ik al vier maanden aan het afvallen. Al 15 kilo ben ik kwijt en trots dat ik daarop ben: eindelijk een lijnpoging die lukt! Ik zie er goed uit, zegt iedereen. Hoe slanker, hoe beter!? Hoera! Tegelijk kijk ik uit naar vanavond: ik mag nog eens! Op deze kerstavond mag ik van mezelf een beloning voor al het harde werk: alles wat normaal verboden is, staat op tafel en ik mag daarvan eten! Maar… alleen vanavond… Morgen gaan we weer aan de bak…

Zo werkt dat dus niet.

Het resultaat? Buikpijn en een avond die meer om (vr)eten draait dan om gezellig samenzijn mét een lekker hapje en drankje. Absoluut niets om je schuldig over te voelen: het overkomt ons allemaal wel eens, nadat we ons lang alles ontzegd hebben. Maar leuk is anders… Zeker als je begint te leven van vreetmoment naar vreetmoment en daartussen als een franciscaan met kiespijn leeft. Let wel: het gaat hierbij niet om enkele koekjes te veel of taartje of twee, maar wel om fretten tot je maag bijna overloopt. Lichamelijk overeten tot je fysiek niet meer kan. Vreetbuien, zoals we dat wel eens noemen.

Laatste avondmaal

Wat gebeurt er als je lichaam en geest niets meer gunt in een onhoudbaar streven naar perfectie? De fysieke en geestelijke verlangens worden zo groot dat ze nog amper in toom te houden zijn. Het begint met een hapje en dat worden er meerdere. Dan kan je net zo goed doorgaan, want je hebt het nu toch al verpest, nietwaar? Maar morgen… morgen wordt alles anders: dan slaag jij erin je levensstijl volledig om te gooien en raak je (net als al die Instafirgirls) geen grammetje snoep of koek meer aan. Dit wordt, als het ware, je laatste avondmaal! Nog een laatste keer goed vreten. En zo ga je maar door als een olympiër die zijn laatste wedstrijd loopt… Gebeten, angstig bijna voor de hongersnood die komen gaat…

dscn1484

Wat als

Er is niets mis met jou. Knoop dat goed in je oren. Elke mens zou zich zo gedragen als hij met uithongering in de nabije toekomst bedreigd wordt. Waarom doen we ons dit aan als balanceren zoveel beter werkt?

Is het niet logisch dat we stoppen met crashdieëten en pogingen tot uithongeren om wanhopig ons gewicht naar beneden te krijgen tot de situatie onhoudbaar is? Natuurlijk wel. Weg met wanhoop omdat het ‘de allerlaatste keer is dat ik dit eten mag’. Morgen is er opnieuw een dag waarop jij buggles met geitenkaas mag eten. Of drop. Of ijs, of andere dingen die je lekker vindt. Gewoon, rustig, op je gemakje tot je genoeg hebt. Geen reden om over the top te gaan. Geen reden om je ziek te vreten op dat feestje waarop je eindelijk enkele van je goede vrienden terugziet. Geniet van de babbel en gun jezelf dat natje en droogje dat er gezellig bijhoort.

DSCN1276

In de praktijk

Dit klinkt natuurlijk heel erg mooi in theorie, maar in praktijk is balanceren natuurlijk niet altijd even eenvoudig. In het verleden experimenteerde ik al met vaste verwenmomentjes voor mezelf, maar inplannen van beloningen blijkt toch niet altijd die gemoedsrust te geven waar ik naar op zoek was. Wat als je dan op een onverwacht moment toch lekker gezellig taart wil gaan eten, maar je ‘momenten’ al opgebruikt hebt?

Wat er nodig was voor mij, was meer vertrouwen in mijn lichaam. Het weet best, in combinatie met een beetje gezond verstand, wat kan en niet kan als je jezelf niet uithongert door een of ander crashdieet. Ik koos voor een haalbaar eetpatroon met een heel leefbaar aantal kcal. Voel ik dat ik wat extra nodig heb? Dan neem ik dat. Het kan daarbij zowel lichamelijk (honger!) als geestelijk (trek, een goestingske!) zijn. Was het toch wat te veel? Dan haal ik eens goed mijn schouders op en bedenk dat de wereld niet eindigt vanwege een kick ass stuk cheesecake. Er zijn ergere problemen in deze wereld en mijn lichaam zal die suikers wel kunnen gebruiken als ik er echt zo’n zin in had. Daarna keer ik weer terug naar mijn normale eetpatroon zonder de belofte dat dit nu de ALLER ALLER LAATSTE keer was. Morgen zijn er ook nog chips en zuurtjes. Geen reden tot paniek.

Wat gebeurt er? Ten eerste zijn de vreetbuien helemaal over die door extreme honger ontstonden. Er is een verschil tussen bewust een lekker pakje friet eten of hongerig de frietjes van je tafelgenoot naar binnen schrokken omdat je jezelf het eigenlijk altijd verboden hebt. Het mag allemaal, maar het moet ook niet. Wat een rust. En het cijfer op de weegschaal? Dat blijft gewoon hetzelfde zonder de extreme schommelingen die daarvoor wel eens voorkwamen. Een laag getal was genoeg om eens lekker los te gaan, terwijl een hoog getal een noodtoestand en vooral een noodrantsoen voor mijn lichaam betekenden. Het lijkt alsof mijn lijf en gewicht de kalme en stabiele toestand van mijn geest overnemen…

knipsel

En nu?

Ben ik er al? Natuurlijk niet. Binnenkort loop ik een marathon en daarna zal mijn calorieverbruik na maanden van trainen opeens een pak lager liggen. Het zal opnieuw zoeken worden naar evenwicht, wat ik net als iedereen een heel leven lang zal moeten blijven doen. Maar ik vertrouw erop dat lichaam en geest na wat worstelen er wel uit zullen geraken wat er precies aangepast moet worden. Hou vertrouwen, durf te eten. Je hebt maar één lichaam: laat dat niet kapotmaken. Gun jezelf wat rust.

12 gedachten over “Eetbuiten en jezelf niets gunnen

  1. Wat een super goede tekst. Ik ben zelf ook bezig met afvallen. Ik ben 12 kilo kwijt en sport 4 keer in de week. Ik merk wel dat ik op dit moment de snoepjes en ijsjes moeilijk kan laten staan. En iedere keer ben ik weer bang om op mijn oude gewicht te komen. Jouw tekst motiveert mij weer! Dank je wel!

    Like

  2. Heel herkenbaar. Zelf ben ik niet echt afgevallen door marathons te gaan lopen. Als ik foto’s van mezelf zie, neem ik me meestal voor om ‘dringend’ te gaan vermageren om sneller te kunnen gaan lopen (“geen wonder dat ik niet sneller kan lopen”, denk ik dan.)
    Afvallen is voor mij constant vallen en opstaan. Minder eten lukt niet op lange termijn en mij in toom houden bij guilty pleasures gaat al helemaal niet. Het is puur mentaal waardoor ik in een vicieuze cirkel kom:
    Minder lopen = verdikken = zich slecht voelen = slecht eten = zich nog slechter voelen = geen zin in lopen… Het enige wat mij help is coaching. Zonder de richtlijnen/controle van mijn loopcoach lukt het me niet…

    Like

  3. Ik herken me helemaal in jouw post! Ik ben niet veel te zwaar, maar een paar kilootjes minder zou me goed afgaan. Alleen kan ik zó moeilijk van chocolade afblijven 😁 Sinds kort ga ik zo’n 2x per week lopen en 2x spinnen. De goesting naar chocolade is er niet op geminderd maar er is nu tenminste wél een evenwicht en m’n schuldgevoel is weg! Ik voel me dus veel beter 😉 Heeeeel veel succes met je marathon!

    Like

  4. Mooi geschreven 😉 Het is maar wat je zegt: alles draait om een goed evenwicht. En je alles ontzeggen is ook maar rot. Je leeft maar één keer, geniet er dus maar van 😉 Als je regelmatig sport, dan mag je gerust ook regelmatig die zoetigheid of vettigheid zonder meteen weer op je oude gewicht te hervallen. Je lijf verbrandt dat wel 🙂

    Like

  5. Leuk artikel 🙂 Het is heel herkenbaar om die juiste balans te vinden. Ik heb in ieder geval gemerkt dat af en toe snoepen en snacken inderdaad voor meer rust zorgt. Zo kom je er ook achter dat het helemaal geen negatief effect op je lichaam hoeft te hebben!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s