The Marathon stories (deel 3)

Vrolijk kerstfeest, lieve lezers! Ik ben de dag alvast goed gestart met een snelle 5 k als herstelloopje! Inmiddels ligt de halve marathon van Brussel ongeveer vier maanden achter mij. Voor de Rotterdam marathon zijn er tegelijk nog honderd dagen te gaan. Ik heb nog dertien weken om me klaar te stomen voor een van mijn levensdromen. De training is dan ook in volle gang! Tijd voor een update. 

Algemeen kan ik stellen dat het best goed gaat: ik maak veel kilometertjes zonder te overtrainen. Ik voel dat mijn lichaam het tot nu toe echt wel aan kan, ook al protesteert het wel eens.

mechelenzonsopgang

Trainingsschema

Wat voor trainingsschema volg ik momenteel? Er staan vier looptrainingen per week op het programma (naast drie rustigere cardio-en stretchtrainingen). Op dinsdag doe ik een intervaltraining van tien kilometer. Op donderdag een middenlange duurloop van vijftien kilometer op een aangenaam bekend parcours. Op zaterdag volgt dan de lange duurloop, momenteel tussen de tweeëntwintig en vierentwintig kilometer lang. Het is de bedoeling deze uit te breiden naar vijfendertig kilomter. Op zondag doe ik samen met mijn vriend Eliot een herstelloopje van vijf tot zes kilometer tegen een laag tempo (hartslag AVG 140). Ik wil bij deze ook meegeven dat ik het heel fijn vindt dat hij elke zondag om half acht klaarstaat omdat dit gekke meisje wil gaan rennen! We kunnen dan een half uur lekker tegen elkaar kletsen zonder afleiding: ik raad het eigenlijk elk koppel met weinig ruimte voor quality time aan.

Ik vertelde al even dat ik op donderdag graag kies voor een bekend parcours. Dat heeft een heel eenvoudige praktische redenen. Mijn hoeveelheid oriëntatiegevoel is zoals de temperaturen op dit moment: het bevindt zich onder het vriespunt. Ik moet zoals de meesten om negen uur fris en fruitig op het werk staan en kan me niet veroorloven onderweg verloren te lopen en te laat te komen.
Voor de duurloop op zaterdag kies ik telkens andere wegen uit zodat er wat te zien valt. Heel vaak zitten hier stukjes langs het dijlepad of langs de grote wegen naar Putte en Sint-Katelijne-Waver bij. Ook de wegen rond Bonheiden en Rijmenam vind ik erg fijn. De fietspaden zijn er mooi glad, je komt regelmatig een schattig dorpje tegen voor entertainment en ook krijg ik af en toe eens een high five van een volger of medeloper. Heerlijk vind ik dat!

De komende weken zullen de afstanden nog langer worden: van vierentwintig kilometer richting dertig kilometer en meer (naar de sterren en daar voorbij). Ik plan een aantal loopjes richting mijn ouderlijke huis (Wolvertem, Meise), de rest van de familie (Humbeek, Vilvoorde) of vrienden (Lier, Antwerpen) zodat ik onderweg eventueel een koffietje en een banaan kan oppikken! Vrijwilligers mogen zich overigens altijd aanbieden als bevoorradingsplaats!

murakami

Asociaal en hangry

Lieve vrienden, lief en familie, ik excuseer mij nu al voor mijn hangry gedrag. Ik dacht dat ik als marathonloopster altijd honger ging hebben, maar het omgekeerde lijkt op sommige momenten te gebeuren. Hoe dan? Ik eet op de avonden voor mijn langere duurlopen bijzonder goed door aan koolhydraatrijke producten. Op de ochtend van mijn lange runs werk ik een banaantje weg en ga ervoor! Onderweg eet ik een paar (kerst)chocolaatjes (alleen bij +15k), waar ik meestal erg naar uitkijk (no, really?), maar tegen het einde van de duurloop lijkt mijn eetlust telkens te verdwijnen. De rest van de dag heb ik dan eigenlijk geen honger, maar eet ik wel braaf volgens mijn schema om goed te herstellen. Veel eiwitten, koolhydraten en eigenlijk ook vetten: gewoon gezond en veel dus!

Op zondag, de dag na mijn duurloop, word ik dan wakker met ongelofelijke honger, wat zich de rest van de week doorzet. Zeker op de dagen van de intervaltrainingen word ik een soort kruising tussen cookiemonster en Joey van Friends: zowel zoet als hartig gaan er gemakkelijk in en ik deel niet! 🙂 Bovendien kan ik behoorlijk kattig worden als ik op dit moment niet op de juiste tijdstippen eten in m’n mond kan stoppen na een pittige training! Luisteren naar je lichaam en verstand gebruiken zijn hier in een wankel evenwicht. Ik kan me namelijk heel goed wijsmaken dat mijn lichaam echt wel al die chocolaatjes, nootjes of cakejes nodig heeft! In totaal ben ik ongeveer een kilo bijgekomen sinds de start van de trainingen, maar ik verwacht dat dat met de feestdagen nog wel oplopen zal. Gezien mijn broeken nog passen, vermoed ik vooral spiermassa aangekweekt te hebben. Geen punt.

selfie

Zeker in deze periode van eindejaarsfeesten is het gemakkelijk een lange-afstandsloper te zijn: ’s morgens tijdens een training vierentwintig kilometer lopen geeft je toch wel recht op een extra stuk taart, vind ik persoonlijk! Tegelijk voel ik het wel als ik een paar dagen minder gezond en wat vettiger eet. Vooral mijn darmen durven tijdens een lange run dan eens van streek te geraken, wat absoluut de nachtmerrie is van elke loper. Op de feestdagen na leef ik dus gezonder dan ooit: heel veel voedzaam eten op heel regelmatige tijdstippen. Dat durft een leuk sociaal leven al eens in de weg te staan, in combinatie met lange trainingen die maken dat je aan het eind van de dag liever voor Netflix op de bank ligt dan op café danspasjes showt. De tripjes naar McDonalds of heftige feestjes sla ik de komende weken nog even met plezier over. Als ik mag kiezen tussen ’s morgens high on endorphine om negen uur terugkomen na een lange run of ’s avonds tipsy in de stad rondhangen, kies ik toch voor het eerste. Ben ik nu een alien aan het worden of is dit menselijk?

Alle liefde voor mijn vrienden en familie die dit heel goed begrijpen: onze dates spelen zich nu vooral af in warme koffietentjes, restaurantjes met gezonde opties of op de bank met een reeks leuke films en gezonde en minder gezonde hapjes. Zoveel begrip had ik niet verwacht. Ik had niemand een scheve blik kwalijk genomen als ik alweer het zoveelste trainingsverhaal met toiletproblemen vertel, maar het is zo fijn dat die rollende ogen er niet zijn. Integendeel: ik kan niet bijhouden hoe vaak de lieverds vragen hoe de marathontraining gaat! Heerlijk!

dsc_0197

Vriestemperaturen en open wondes

Het mag duidelijk zijn: voeding of de sociale aspecten zijn op dit moment het probleem niet. Daar kan ik – met af en toe ups and downs – prima mee om. Minder fijn? Het weer dat we in november te verduren kregen! Qua regen viel er voor mij niets te klagen: op het vroege uur dat ik erop uittrok, leken de weergoden me goed gezind te zijn door de buitjes achterwege te laten. Maar die vriestemperaturen? Dat is mij een ander paar mouwen; letterlijk door de thermische kledij die ik de afgelopen weken aangetrokken heb. Eigenlijk valt ook dat best mee. Slechts één probleem daarbij: de handen. Terwijl de rest van mijn lichaam zweet als een otter, lijken mijn vingers (vooral de duimen) eraf te vallen. Maar, hé, ik ben nog nooit zo trots geweest op mezelf dan na een duurloopje van 20 kilometer bij een hele mistige -5 graden!

Oorspronkelijk dacht ik dat spierpijn en blessures de grootste vijand gingen zijn, maar dat lijkt goed mee te vallen zolang ik af en toe lekker uitfiets en niet te veel squats tussen mijn spieroefeningen gooi. Waar ik in het verleden minder last van had, zijn blaren. Op dit moment vormen ze het grootste ongemak, ondanks het feit dat ik ze elke week braaf opensnijdt en goed ontsmet. Lekker op de tandjes bijten en braaf de compeed vermijden: daarmee trok ik namelijk mijn eerste blaar meteen helemaal open. Auwtch!

Ook dat nog

Oké, genoeg geklaagd en gezaagd, want eigenlijk geniet ik van elke minuut! Ik hou van doelen stellen, vooral degene die op het eerste zicht onmogelijk lijken en dan stapje voor stapje (letterlijk) dichterbij komen. De adrenaline/endorfine die zich bij elke nieuwe grens aandient is zo verslavend… Ik word gek op de dagen dat ik van mezelf niet mag rennen! En aan de vooravond van een nieuwe afstand ben ik als een kind op kerstavond: je weet niet wat de ochtend zal brengen, maar de kans op teleurstelling is eigenlijk klein. Aan het einde van je loopje is er negentig procent kans op het on top of the worldfeeling. Daar gaan we voor!

5 gedachten over “The Marathon stories (deel 3)

  1. Inspiratie nodig voor eens een ander parcours van de lange duurloop? Van de brug over de Nete in Walem langs het jaagpad richting Duffel. Onderweg afslaan en een ommetje maken in het prachtige domein Roosendael (grondgebied Sint-Katelijne-Waver).
    In Duffel kan je dan via de fietsostrade terug richting SKW en Mechelen-Zuid.
    Of gewoon langs het jaagpad doorlopen tot in Lier en daar over de prachtige vesten. Maar dan zit je al boven de 30 kilometer waarschijnlijk 🙂
    Succes in Rotterdam! Holland rules for your 1st marathon!
    (Amsterdam was mijn eerste).

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s