Brussel is niet plat

De halve marathon van Brussel… Iedereen had me gewaarschuwd: Brussel is niet plat! Mag mooi zo zijn, maar in Mechelen zijn er ook geen heuvels… Hoewel ik in Porugal de nodige hoogtemeters had gemaakt, trok ik gisterenochtend toch met een klein hartje richting onze hoofdstad. En inderdaad: de eerste kilometers van de race waren net een rollercoaster. Nieuwsgierig hoe de rest van mijn run verliep? 

20161001_180910

Laten we beginnen bij de start: na een nogal onstuimige nacht, spring ik rond 7 u mijn bed uit. Te veel adrenaline terwijl de start nog wel enkele uurtjes ver is. Om wat te kalmeren stretch ik al even met Toddlers and tiaria’s op de achtergrond. Even tijd om het verstand om 0 te draaien. Op dat moment voel ik me absoluut niet alsof ik vandaag 21 kilometer ga lopen, de verste afstand ooit… Wat nu? Ik besluit voor een kort testrondje te gaan om wat te kalmeren.

20161002_073512

Dat helpt! En erna ga ik meteen ontbijten met een grote kop zwarte thee (750 ml), een smoothiebowl (havermout, appel, bosbessen) met cruesli met chocolade. Ziet er niet smakelijk uit… maar het gaat verrassend goed binnen met wat honing erbij. Daarna eet ik nog twee mini-pannenkoeken van de avond ervoor en drink ik een kop sterke koffie in de zaak van mijn ouders. Ondertussen is het half 9… Tijd om richting metro te gaan!

Een uurtje later komen mijn moeder, mijn vriend en ik al toe in het Jubelpark, terwijl net de 5 kilometer van start gaat. Ik zoek meteen even de dixi’s op: nu ben ik echt gerustgeteld. Krampen zullen me onderweg alvast niet nekken! De kou is echter wel nog een dingetje, dus we gaan nog even binnen staan in de Expo terwijl ik een banaantje wegwerk. Daar komen we wat bekenden tegen uit ons eigen dorpje, waarmee we een eindje wegkletsen. Ze zijn ervaren marathonlopers en ik pik hun tips gretig op. Ze waarschuwen me wel dat mijn beoogde tijd van 2u nogal ambitieus is voor een eerste halve… Hmm, verwachtingen bijstellen?

1km-5km

Al snel is het toch echt tijd om naar de start te gaan. Wat een opwinding… Ik begin eindelijk echt het gevoel te krijgen dat het gaat lukken! Kriebels in de buik leiden tot een laatste dixistop, maar daarna vertrekken we toch echt! De eerste kilometers verlopen langs een straat die we straks voor de finish opnieuw moeten passeren. Ik zie de markeringen van 19 kilometer staan… Ga ik dat echt doen? Ga ik hierna nog (misschien) meer dan 2 u verder hobbelen? Ja, we staan ervoor, we moeten erdoor. Er gaat een knopje om en ik vind mijn ritme als bij toverslag na de eerste drie kilometer al…

Aanvankelijk ben ik een beetje ontmoedigd als ik alle anderen mij pijlsnel voorbij zie racen. Waarom had ik ook alweer met mezelf afgesproken dat ik me aanvankelijk zou inhouden? Zelfs de pacers van de 2u laat ik zonder al te veel moeite los. Die zie ik later wel weer, denk ik. Of niet? Het maakt me eigenlijk niet zoveel meer uit! Ik heb hier 4 maanden voor getraind: ik ga ervan genieten. De ene na de andere tunnel lopen we in en uit, terwijl ik mezelf oppep door stevig in mijn handen mee te klappen met de muziek in mijn oren. Het ziet er misschien vreemd uit, maar het werkt! Voor ik het weet, komt de drankpost van 5 k in zicht!

5km-12km

De ergste heuveltjes zijn voorlopig achter de rug en mijn tempo begint nu echt lekker aan te voelen. Ik geniet van Brussel, van de sfeer, van de gesprekken die ik opvang. De verwachte pijn aan de binnenkant van mijn linkervoet blijft uit en de ene na de andere kilometer schiet voorbij. En dan is de 8 kilometer in zicht: het punt waar ik normaal met vrienden en familie had afgesproken… Ze hebben me echter blijkbaar gemist… Stilaan begin ik te beseffen dat mijn voeten echt met een rotvaart het asfalt aan het kussen zijn. Doorgaan nu!

Rond het halfway point krijg ik de 2u-pacers terug in het oog. Dit is ook het punt waarop we stijl naar beneden rennen. Ik voel me top! Zeker als ik rond 12 kilometer mijn lief, moeder en twee hartsvriendinnen spot. 4 pijlsnelle high-fives volgen terwijl ik ‘onder de twee uur’ naar hen gil en er weer vandoor ga. Ik vermoed dat de endorfine me toen goed te pakken kreeg!

20161002_133827

12 km-19 km

Maar dan… Opeens is de euforie over. De eerste kilometers erna lopen nog lekker, maar dan begint de Tervurenlaan… En slopende heuvel van vals plat waar de ene na de andere loper op wandelen overgaat. Tanden op elkaar, drinken en druivensuiker eten. Heel even denk ik aan stoppen, maar als ik de top van de heuvel in de verte lijk te spotten, komt de moed weer terug. Dat gebeurt nog enkele malen, door het bochtige karakter van de weg, maar uiteindelijk krijgen we het jubelpark in de verte toch opnieuw te zien. Op dat punt weet ik gewoon dat ik het ga halen… Maanden heb ik naar dat moment uitgekeken: het punt dat ongeveer 70 procent van je race erop zit en je gewoon weet dat het gaat lukken. Het enige wat je nu nog kan doen, is de best mogelijke tijd neerzetten. Even totaal kapot gaan.

Rond 16 kilometer ontmoet ik mijn supporters weer, die hun kelen schor schreeuwen. Dat was het laatste zetje dat ik nodig had. Mijn jacht op die 2u-pacers is ingezet! Vlak voor het 19 kilometer vlagje, slaag ik erin hen voorbij te steken.

19km – 21 km

Vanaf dan gaan de laatste remmen los. We lopen door de kleine Brusselse straatjes en hopen achter elke hoek de finish te zien opduiken. Tegelijk is het zo genieten… De verbaasde Japanners op de Grote Markt, de massa die je naam schreeuwt als ze zien dat je er zo voor gaat. En dan is daar ook opeens de finish: Lien Robberechts – 1u56 min. 7sec. zie ik verschijnen. Wat een euforie! Ik hoopte stiekem op een tijd van 2u, maar had gegokt op 2u10… Een once-in-a-lifetime gevoel bekruipt me, terwijl ik met licht trillende knietjes mijn medaille en suikerwafel in ontvangst neem.

De eerste uren daarna blijft de euforie hangen. We gaan gezellig wat eten met de hele bende en eenmaal thuis breng ik een erg behachelijk uurtje door met enkele tassen thee op de bank. Dan komt het besef… Wat nu? Ik heb mijn doel gehaald… En die tijd verbeteren, daar heb ik nog niet meteen behoefte aan… Wat doen we dan wel? Tegelijk met ons, de halve marathoners, kwamen de echte kampioenen aan de finish… Zij die de volledige 42 kilometer overwonnen hadden. Rotterdam 2017… I am coming for you!

20161001_182602

Een gedachte over “Brussel is niet plat

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s