The Marathon Stories (Deel 1)

Vandaag geen interview in een of ander hip eettentje of een onderzoek van een bijzondere keuken. Als je dit leest, sta ik bijna aan de start van mijn eerste halve marathon in Brussel. Ze zeggen dat iedereen zichzelf tegenkomt in die 21 kilometer. Ik ben benieuwd hoe vaak ik in die imaginaire spiegel kijken zal. Wat als het daar niet stopt? Wat als je dan nog eens dubbel zo ver moet? Wat als je voor de volledige 42 kilometer gaat? Ik zal het gauw genoeg weten. Dit zijn de marathon stories: mijn tocht naar die volwaardige legendarische afstand. 

Anderhalf jaar geleden las ik in een of ander typisch kappersblaadje dat mensen met een bucketlist gelukkiger waren… En willen we niet allemaal elke dag een beetje happier zijn? Die avond nog kroop ik met een hemaschriftje (yep, die met die leuke patroontjes) en een pen in bed om mijn 100 levensdoelen neer te schrijven. Wat stond daar zoal tussen? Clichés zoals vreemde landen bezoeken, trouwen en gekke dingen eten, maar ook minder standaard bucketmaterial. Herstellen van een eetstoornis, 10 kilometer lopen, de Antwerp 10 miles lopen… Een marathon lopen…

Het artikel beschreef heel duidelijk hoe je eigenlijk alleen doelen mocht invullen die je zelf echt wilde en in praktijk niet al te moeilijk kon verwezelijken. Anders wordt zo een bucket list al snel een ver-van-mijn-bedshow. Daar ben ik het niet helemaal mee eens. Mijn eetstoornis volledig loslaten, was op dat moment nog vooral de wens van vrienden en familie. Ik deed dat voor hen: bijkomen, minder sporten, af en toe eens terug taart eten. Door dat doel bij te zetten op mijn lijst maakte ik er een eigen prioriteit van. Ik ben altijd al een lijstjespersoon geweest: ze niet afmaken is geen optie.

En wat met dat lange-afstandslopen dan? Initieel was ik begonnen met intentiever hard te lopen als deel van mijn ‘dieet’. Het is immers nog steeds de sport waarmee je het snelst gewicht verliest. Dat was op dat moment nog steeds mijn belangrijkste motivatie…maar met die moodset loop je geen 42 kilometer na elkaar. Integendeel, door het vele eten, komen marathonlopers tijdens hun training meestal zelfs wat bij, iets wat mij op dat moment nog erg afschrikte. Bovendien leek meer sporten op dat moment het slechtste wat mijn lichaam kon overkomen. Waarom dan toch die lange duurlopen op mijn bucketlist zetten?

Als ik hier nu wat later op terugkijk, is kiezen voor langere duurlopen een van de beste beslissingen uit mijn leven geweest. Waar mijn ouders argwandend stonden tegenover zo een massieve sportieve doelstellingen, besloot mijn diëtiste dat dit soort fysieke prestaties wel een goed idee waren, mits een goede begeleiding. Ik zou namelijk alleen die eindmeet halen als ik opnieuw zou aansterken. En een doel niet halen – had zij dat even goed ingeschat- is iets waar ik niet aan meedoe. Ik schreef me in voor die eerste race van zestien lange kilometers (Antwerp 10 miles) en begon te trainen… en opnieuw te eten. Vier kilo kwamen er in no time bij, maar op de weegschaal staan deed ik niet meer.

Het voelde namelijk goed! Het voelde fantastisch. De eerste keer die tien kilometer aantikken, gaf me zoveel vertrouwen in mijn lichaam terug. Ik kan dit, dacht ik achteraf! Elke training liet ik meer van de zorgen over calorieën en knobbelknieën achter me. Met elke stap keerde de kleur op mijn wangen en de kracht in mijn benen terug. Plots was ik het zelf die wist dat er kilo’s aanmoesten om die eindstreep te halen. En ik stond er: aan de start van de Antwerp 10 miles en aan de eindstreep. Weliswaar was ik zeker niet de snelste en voelde ik de schade die mijn lichaam een jaar lang geleden had, maar wat een gevoel! Ik was meteen verslaafd…

Daarna liep ik nog enkele wedstrijdjes mee: we bleven nieuwe doelen stellen. Toen kwam er een heerlijke zomer. Voor het eerst at ik terug (bijna zorgeloos) ijsjes op vakantie, ging elke avond uit dineren met mijn vriend en liep elke ochtend rondjes in de Portugese ochtendzon. De afstanden werden langer… Inmiddels was ik immers ingeschreven voor de halve marathon van Brussel en zat ik opnieuw op een gezond gewicht. Het waren gouden maanden waarin ik mijn obsessie met eten inruilde voor een hernieuwde passie voor werk en leven, hardlopen en genieten.

Gedurende de maand augustus liep ik drie keer per week 18 kilometer. Waarom? Omdat ik het leuk vond en omdat ik het kon. Op dagen dat er niet gerend werd, liep ik behoorlijk chagerijnig rond (sorry!). Op Theater aan Zee merkte één van mijn collega’s op dat hij zich precies zo voelde toen hij ook voor een marathon trainde. Een marathon… Daar had je dat m-woord weer dat ik intussen meer dan een jaar geleden op mijn bucketlist had gezet. Zou ik dat kunnen? De collega was overtuigd: als je nu al drie keer per week twee uur aan een stuk kan rennen, komt dat ook wel goed. Google to the rescue: Amsterdam was te kort dag, Antwerpen (naar het schijnt) iets te saai, maar Rotterdam in april leek me wel wat.

Voor ik het wist vertelde ik iedereen dat ik marathonplannen had. De beste manier om een uitdaging ook werkelijk aan te gaan en te volbrengen is veel mensen erover de vertellen. Door de sociale druk ben je dan wel een beetje gedwongen het op z’n minst serieus te proberen… Enkele dagen geleden gingen de inschrijvingen van Rotterdam open en intussen is het inschrijvingsformulier al half ingevuld. Eerlijk? Verder klikken durf ik nog niet tot ik die halve echt in de benen heb.

Die halve marathon van Brussel… Dat staat straks dus te gebeuren! Ben ik goed voorbereid? Wat als ik het niet haal nadat ik tegen iedereen (zelfs de pers) heb geroepen dat ik ervoor zou gaan? Aanvankelijk heb ik niet volgens een bepaald schema getraind: ik genoot er te veel van dat ik zonder problemen meer dan 15 kilometer kon lopen om dat niet meermaals per week te doen. Kilometers zijn er dus genoeg gemaakt, maar de welbekende (en gehate) intervaltrainingen of tempotrainingen waren er niet. Maar genoten dat ik heb van deze maanden… Het is niet te beschrijven, ook al heb ik dat wel geprobeerd en dat zullen al mijn vrienden en familie geweten hebben.

Dat genieten ga ik als dat startschot hier straks gaat ook doen. Tot het uiterste ben ik van plan om vandaag te gaan. Omdat het kan en omdat ik het al zo lang niet meer gedaan heb. Het vertrouwen in mijn lichaam is volledig terug. Ik durf hier zelfs te zeggen dat ik straks (tenzij in extreme omstandigheden) die finish halen ga!

En de voeding dan? Eigenlijk heb ik aan mijn eetschema de laatste maanden weinig meer veranderd. Ik volg terug meer mijn gevoel en zorg ervoor dat ik meer koolhydraten binnenkrijg dan de gemiddelde mens om mijn trainingen te ondersteunen. Daarnaast probeer ik de welbekende 80/20 regel aan te houden: af en toe jezelf eens verwennen mag. Afgelopen week werden er natuurlijk nog wat meer carbs gegeten dan normaal, met een pannenkoekenfeestje gisterenavond als hoogtepunt. Calorieën voor de marathon zijn zoals birthdaycalories: they don’t count. 

Tegen de tijd dat jij dit artikel uitgelezen hebt, zijn wij hoogstwaarschijnlijk stilaan vertrokken. Zin om me te volgen? Startnummer 6903 even hier invullen voor een live verslag, foto’s van pijnlijke glimlachjes of opgestoken duimen. See you at the finish line!

dsc_0277

Via deze weg wil ik meteen ook enkele mensen bedanken, niet alleen voor de eindeloze marathonverhalen die ze al te horen kregen (en nog zullen horen), maar ook om op tijd in te grijpen waar nodig. Eerst en vooral mijn ouders en lief die zonder twijfelen in mij bleven geloven. Daarnaast ook mijn lieve vriendinnen en vrienden die met plezier kersentomaatjes en bitterballen voor mijn neus schoven. En ook de rest van mijn familie en kennissen die begrepen dat een knuffel meer nodig was dan duizend wijze woorden.

2 gedachten over “The Marathon Stories (Deel 1)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s